Japończycy. Kochają. Automaty.

Kropka.

W Japonii dosłownie na każdym kroku można trafić na różnego rodzaju maszyny, sprzedające wszystko co się da. Często rzeczy zupełnie nieoczywiste.

Spacerując i zwiedzając Kraj Wiśni miałem naprawdę niezły ubaw, zaglądając do mijanych co chwilę automatów i sprawdzając, jakie niespodzianki tym razem w sobie kryją. Trochę tego było!

Zresztą – nie wierzcie mi na słowo. O tym jest ten post.

Pamiętaj by się nie odwodnić!

Automaty z napojami to zdecydowanie najczęściej spotykany rodzaj maszyn sprzedażowych na japońskich ulicach. Można je znaleźć wszędzie, często co kilkadziesiąt metrów, równie często – w większych skupiskach po kilka sztuk. Oferują pełen przekrój napojów: od wody, soków (winogronowe – pycha! ), Coca-Coli czy kawy (najczęściej na zimno), przez kilka gatunków japońskiej herbaty – matcha, oi ocha, herbata jaśminowa czy napar z prażonego ryżu, który smakuje nieco jak nasza kawa zbożowa – aż po opcje znacznie bardziej szalone, jak na przykład bardzo tam popularny napój Calpis:

Calpis Soda Melonowa to orzeźwiający, słodziutki napój powstały w wyniku połączenia koncentratu wytworzonego z naturalnej fermentacji bakterii kwasu mlekowego z melonową sodą i lodami waniliowymi. 

– opis ze strony japoniacentralna.pl
 

Wyobrażacie sobie taką kombinację?

Różnorodność opcji do wyboru może przyprawić o zawrót głowy i testuje moje zdolności podejmowania decyzji. Który przedziwny smak spróbować tym razem? Wypić coś sprawdzonego, czy wybrać taki napój, jakiego jeszcze nie widziałem?

Wśród automatowych puszek można znaleźć na przykład różne płynne desery:

Bez problemu znajdzie się dedykowana puszka na wyczekiwaną chwilę relaksu, albo wręcz przeciwnie – napój energetyczny, który doda skrzydeł:

W niektórych maszynach można znaleźć nawet “opcje wegetariańskie” :

Każdy mijany automat wydawał się w jakiś sposób inny od wszystkich wcześniej. Najciekawsze swoimi zdobieniami i grafiką nawiązywały do danej lokalizacji:

Jedzenie

Kiedy już przyzwyczaiłem się do wszechobecnych automatów z napojami, natrafiłem na coś, co przenosi maszynowe szaleństwo na zupełnie inny poziom. Niepozorna, obok czerwonej maszyny Coca-Cola, kryła się druga: z jedzeniem! Nie odważyłem się spróbować. Ale od czasu tego znaleziska przyglądałem się japońskim automatom z jeszcze większą uwagą i zawsze aparatem w pogotowiu.

Dla tych którzy obiad już zjedli, ale lubią poprawić czymś słodkim, znalazłem także automaty ze słodyczami: watą cukrową, lodami czy ciastkami Calorie Mate.

Calorie Mate to dla mnie zresztą ewenement. Pierwszy raz przeczytałem o nich chyba już w samolocie w drodze do mojej pierwszej Japonii w 2015 roku, w świetnej książce Marcina Bruczkowskiego “Bezsenność w Tokio“. Polecam! Książkę przede wszystkim – ale spróbować “jedzenia dla kosmonautów” też, bo te kruche ciasteczka są wzbogacone o witaminy, mikroelementy i inne fajerwerki.

Zdarza się też, że w automacie zamawia się jedzenie w restauracjach fast food. Okazuje się to zresztą całkiem proste i bardzo praktyczne, pomaga bowiem uniknąć pomyłek i – nomen omen: automatycznie – przełamuje barierę językową.

Z mojego doświadczenia i obserwacji: niewielu Japończyków mówi po angielsku. Niektórzy znają kilka kluczowych słów, co uratowało mnie zresztą w pewnym miejscu bez angielskiego menu. Podążyłem za radą z kolejnej świetnej książki, którą zabrałem ze sobą tym razem: “Blondynka w Japonii” Beaty Pawlikowskiej. Złożyłem zamówienie jednym słowem: “fish?”. Wymiana uśmiechów i ciepłe jedzenie kilka minut później przed nosem. Piękno w prostocie. 100% Japonia.

Tylko dla dorosłych?

W mnogości maszyn z napojami trafiają się i takie z napojami tylko dla dorosłych. W automatach widziałem wiele rodzajów lokalnego piwa, “one cup sake” – wino ryżowe w plastikowym kubku z nakrętką, gotowe drinki, nawet szklane butelki.

Nie widziałem za to żadnej metody weryfikacji wieku.

Twierdzisz że masz ukończone 20? Możesz kupować.

Przy zakupie alkoholu w sklepie za to: skierowany w moją stronę ekran wyświetlał pytanie o granicę wieku 20 lat, sprzedawca wskazywał właściwy przycisk, potem ja musiałem dopełnić formalności. Zawsze. Ani razu kasjer nie kliknął za mnie

Zawsze przy zakupach pada też sakramentalne pytanie o plastikową torbę – nawet kiedy podczas kasowania zaczynałem już pakować zakupy do plecaka. Japońskie procedury są w końcu po to, żeby ich przestrzegać.

Według japońskiego prawa, osoba pełnoletnia która ukończyła 18 lat, może: głosować w wyborach, prowadzić samochód, wziąć ślub, a także korzystać z popularnych maszyn hazardowych pachinko.
Nie może jednak kupić alkoholu – dostępnego dopiero od 20 roku życia.
 

Tylko dla dzieci?

Skoro istnieją automaty tylko dla dorosłych, to muszą przecież być również takie tylko dla dzieci, prawda? Otóż… Tak i nie

Na dworcach i w turystycznych miejscach trafiają się maszyny z kolekcjonerskimi zabawkami. Zdają się naprawdę przyciągać całkiem sporo młodych osób. Rzadko widziałem przy nich jednak dzieci. Znacznie częściej nastolatków i studentów – przynajmniej na moje niewprawne oko. Podobna grupa wiekowa dominuje także w tutejszych, niewiarygodnie wprost głośnych salonach gier.

Znaleziska

Wśród automatowych znalezisk trafiają się czasem takie z zupełnie innej ligi. Baterie-paluszki w starej, zardzewiałej maszynie z napisem National. Spakowane w plastikowe kapsułki perły z Kioto, wycenione na 1000 jenów czyli (dziś) 29 zł. Wiele zaskakujących i zadziwiających zabawek, w tym miniatury japońskich pociągów, lokalnego jedzenia, postaci z gier, komiksów (manga) i bajek (anime).

Przed zakupem jednej z nich nie udało mi się zresztą powstrzymać

woda

Pierwszego poranka Sapporo zaskakuje nas deszczem. Decydujemy więc nieco zmodyfikować plany i zacząć zwiedzanie od jednej z atrakcji pod dachem: muzeum piwa (Sapporo Beer Museum). Po drodze wszyscy zgodnie zaopatrujemy się w parasole, które w Japonii można oczywiście kupić dosłownie w każdym sklepie spożywczym. W samym muzeum oglądamy ogromne kadzie warzelnicze, film o historii browaru sięgającej lat 70-tych XIX wieku, ekspozycję dawnych butelek do piwa czy plakatów reklamowych. Najlepsze zostaje jednak na koniec: browar oferuje bowiem degustację swoich wyrobów w niewielkiej restauracji czy też barze. Na szczęście w międzyczasie minęło południe, więc nawet dżentelmeni unikają dylematów moralnych typu “czy to już wypada?”

Wychodzimy z muzeum, a świat nagle wydaje się znacznie piękniejszy. Być może to kwestia % krążących nam w żyłach już o godzinie 13, chociaż bardziej jednak obstawiam pogodę – w międzyczasie niebo się przeczyściło i wyszło słońce. Spacerujemy przez miasto, zmierzając w kierunku kolejnego punktu na naszej trasie: ogród botaniczny Uniwersytetu Hokkaido. Po drodze mijamy wieżę telewizyjną i przechodzimy przez rozciągający się u jej stóp sporych rozmiarów park, gdzie akurat dziś odbywa się festiwal ulicznego jedzenia i muzyki. Równie ciekawe jest jednak spacerowanie po zwykłych dzielnicach mieszkalnych, pełnych niewielkich, urokliwych uliczek, nowoczesnych budynków, tradycyjnych drewnianych domów czy wielopiętrowych centrów gastronomicznych, gdzie na każdym piętrze znajdują się restauracje oferujące lokalne japońskie przysmaki.

Po całym dniu zwiedzania przychodzi pora na kolację i tym razem odnajduję moje absolutnie i bez dwóch zdań ulubione japońskie jedzenie: okonomiyaki.
Ze względu na mnogość sposobów przygotowania i wykończenia dodatkami nazywany japońską pizzą, choć bardziej przypomina naleśnik z ciasta z kapustą, przygotowywany na podgrzewanej od spodu stalowej płycie nazywanej teppan. Typowo dla tego rodzaju restauracji jedzenie jest przygotowywane na naszych oczach, gotowe w kilka minut, a pozostawione na boku teppan pozostaje gorące aż do ostatniego kęsa. Efekt finalny wygląda imponująco i smakuje przepysznie!

więcej wody

Drugi dzień w Sapporo przynosi piękną pogodę, czyste niebo i przyjemne słońce. Wypada więc skorzystać: wsiadamy w pociąg JR Hakodate Line i wyjeżdżamy na północno-zachodnie obrzeża miasta, na stację Zenibako, przy której znajduje się publiczna plaża Zenibako Beach i będąca jej przedłużeniem Otaru Dream Beach.

Decyzja okazuje się wyśmienita, choć ewidentnie niepopularna wśród lokalsów. Plaża jest bowiem niemal zupełnie pusta: kilka osób spaceruje, tu i ówdzie napotykamy rodzinne pikniki czy pojedynczych surferów (ubranych w pianki). Oznacza to tylko jedno: właściwie cała plaża dla nas! Dłuższą chwilę wędrujemy wzdłuż brzegu, na zmianę brodząc w wodzie i ciesząc stopy dotykiem miałkiego, drobnoziarnistego piasku. Mijamy niewielkie molo pełne nastoletnich wędkarzy, robimy krótki postój w maleńkim barze, gdzie uzupełniamy płyny zimnym piwem. Wreszcie sami rozbijamy obozowisko i zaliczamy kąpiel w Morzu Japońskim, którego wody, mimo końcówki września, są cieplejsze niż Bałtyk w pełni sezonu.

ziemia

Pobyt w Sapporo, jak wcześniej w Sendai, dobiega końca zaskakująco szybko. Kolejnego dnia nasza grupa dzieli się na pół i rozjeżdża w różnych kierunkach.
Na kilka dni żegnamy Zosię, Kubę i Filipa, którzy odjeżdżają do Kanazawy. Tymczasem dwóch Maciejów i ja udajemy się w odwiedziny do Shina, starego znajomego z poprzednich wypraw, do miasteczka Kazo na obrzeżach Tokio.

Opuszczamy więc północną wyspę Hokkaido i wracamy na największą Honsiu. Do pokonania mamy łącznie prawie tysiąc kilometrów, co przy podróżowaniu japońskimi szybkimi kolejami nie stanowi żadnego problemu: łączny czas przejazdu to mniej niż 10 godzin w wygodnych, klimatyzowanych pociągach. Mamy już sporo doświadczenia z takimi długimi przejazdami, więc jak prawdziwi Japończycy zaopatrujemy się w odpowiedni prowiant na drogę: bentō box, czyli specjalne pudełkowe “zestawy na drogę” sprzedawane w punktach gastronomicznych, zwłaszcza tych znajdujących się na dworcach kolejowych.

Nawet przejazd pociągiem z jednej wyspy na drugą nie okazuje się wyzwaniem. Honsiu i Hokkaido łączy kolejowy Tunel Seikan, mierzący prawie 54 km długości i położony w najgłębszym miejscu 290 metrów pod powierzchnią, zbudowany w latach 1971-1988 dla usprawnienia transportu publicznego pomiędzy wyspami. Przez niemal 30 lat, do 1 czerwca 2016 roku i otwarcia Gotthard Base Tunnel, Tunel Seikan między Honsiu a Hokkaido był najdłuższym tunelem na świecie!

ziemia + woda

Pamiętam, że jedną z moich pierwszych myśli po dotarciu do Kazo było: w takim miejscu w Japonii jeszcze nie byliśmy. Dotychczas bywaliśmy głównie w dużych miastach, zdarzało nam się wyjeżdżać na prowincję – ale raczej w miejsca znane, które naturalnie przyciągają wielu turystów, również obcokrajowców. Tymczasem okolica jaką zobaczyłem u Shina w Kazo była tego dokładnym przeciwieństwem. Niewielkie, spokojne miasteczko, otoczone polami, gdzie – mimo bliskości Tokio – przez trzy dni oprócz naszej trójki nie widziałem ani jednej europejskiej twarzy.

Zupełnie nowa dla nas okolica zachęcała do przyjęcia nowej strategii eksploracji. Za radą Shina i z jego pomocą, na pobliskiej Roadside station Kazo Watarase wypożyczyliśmy więc rowery i wyruszyliśmy przed siebie, odkrywać nieznaną nam dotąd twarz Japonii. Przez kilka godzin kluczyliśmy po wąskich uliczkach między polami ryżowymi, pięknymi podmiejskimi domami i urokliwymi, dla nas bezimiennymi świątyniami – chłonąc piękno, ciszę i spokój japońskiej prowincji. Objechaliśmy też dookoła znajdujący się niedaleko zbiornik retencyjny Watarase. W niecałe 4 godziny naszym spacerowym tempem pokonaliśmy zaledwie nieco ponad 22 kilometry, przystając raz po raz by nacieszyć oczy widokami i złapać pamiątkowe zdjęcia. Wrażenia z wycieczki: absolutnie niezapomniane.

ogień + powietrze

Oprócz wycieczki rowerowej, pobyt w Kazo przyniósł także jedną z najbardziej ekscytujących i wyczekiwanych przygód, jakie mieliśmy w planie tej podróży:

przelot balonem z Shinem!

Z wcześniejszych opowieści Shina wiedzieliśmy już, że lata od wielu, wielu lat, kontynuując tradycję zapoczątkowaną przez swojego tatę. Od dawna posiada także licencję pilota, pilotuje samodzielnie już od czasów studiów, kiedy należał do uczelnianego klubu. Kiedy poznaliśmy go w 2015 roku – pracował w hostelu, zbierając środki na wystartowanie własnego biznesu. Cudownie było zobaczyć, jak jego marzenia i plany się spełniły: dziś prowadzi własną bazę baloniarską, organizuje loty chyba codziennie (przynajmniej podczas naszego pobytu), a odwiedzającym turystom oferuje noclegi w prowadzonym przez siebie hostelu.

Namiary na prowadzony przez Shina pensjonat Solabase:

strona internetowa pensjonatu: https://www.solabase.com/en

Solabase na mapach Google: link

Winning Balloon Club – klub baloniarski: https://www.winbal.club/en
 

Warto wiedzieć wcześniej: planując przelot balonem u Shina przygotujcie się na wczesną pobudkę. W naszym przypadku wyjeżdżaliśmy z hostelu około 5:30. Jak później wyjaśnił Shin, poranne godziny dnia dają największe szanse na sprzyjające warunki pogodowe, podczas gdy popołudnia bywają zbyt wietrzne.

Wyjeżdżamy więc z Solabase wcześnie rano i w kilkanaście minut docieramy na miejsce startu naszej ekspedycji. Pozostaje tylko przygotować balon do lotu, w czym zresztą mamy okazję uczestniczyć, a potem wsiadamy do kosza, nagrzewamy powietrze w balonie – tak by pokonać grawitację i ciężar zjedzonych poprzedniego wieczoru pierożków gyoza – i… unosimy się w powietrze!

Przelot nad okolicą Kazo oferuje niezapomniane widoki: z jednej strony widzimy zbiornik retencyjny Watarase, który poprzedniego dnia odwiedziliśmy rowerami, z innej – kolorowe o tej porze roku okoliczne poletka ryżu i innych upraw, z kolejnej obserwujemy inny balon zaprzyjaźnionego z Shinem pilota, jeszcze gdzie indziej z nowej perspektywy mamy okazję oglądać miasto i podmiejskie domki. Przez cały czas towarzyszą nam dźwięki otaczającej nas przyrody – ku mojemu zaskoczeniu, z tej wysokości doskonale słychać śpiewające niżej ptaki i cykady.

Cały lot trwa łącznie około 40 minut, a maksymalna wysokość jaką osiągamy to około 500-600 metrów nad ziemią. Po wylądowaniu znów uczestniczymy w demontażu i pakowaniu balonu do auta, po czym Shin ma dla nas jeszcze jedną niespodziankę. Jak wyjaśnia: debiutancki przelot należy odpowiednio uczcić. Każdemu z nas przekazuje więc celebracyjną lampkę szampana, a w zamian… przypala nam po kilka włosów, składając je w tradycyjnej ofierze bogom ognia! Otrzymujemy także pamiątkowe certyfikaty ze zdjęciem z naszego przelotu.

ogień raz jeszcze

Przygody na świeżym powietrzu zdecydowanie wzmagają apetyt. Na szczęście o ten aspekt naszego pobytu w Kazo Shin znów zadbał wprost perfekcyjnie: każdego dnia mamy okazję przygotowywać i próbować specjały lokalnej kuchni. Pierwszego popołudnia, po wycieczce rowerowej, bierzemy udział w masowym lepieniu, a później smażeniu i oczywiście konsumpcji pysznych pierożków gyoza. Drugiego wieczoru grillowanie po japońsku – czyli mięso, ryba, warzywa, do tego smażony makaron yakisoba, na deser pianki marshmallow i banany z czekoladą. Rewanżujemy się częstując wszystkich polską wódeczką, której większość z nich nie miała jeszcze okazji próbować. W miarę upływu wieczoru i kolejnych toastów atmosfera wyraźnie się rozluźnia, stopniowo zanikają pozorne bariery językowe, zawiązują się nowe znajomości i przyjaźnie oraz plany na ponowne odwiedziny.

Pobyt u Shina mija nam pod znakiem przygód, eksploracji nowymi metodami, nieznanych nam wcześniej widoków, perspektyw i pysznego domowego jedzenia. Jednak jak mówi góralskie przysłowie: wszystko co dobre szybko się kończy. Wciąż pełni wrażeń wsiadamy więc znów w japońskie pociągi i wyruszamy dalej, gotowi by napisać kolejny rozdział naszej podróżniczej historii.

Następny przystanek: Kioto – dawna stolica, miasto zabytków, pałaców, świątyń, muzeów, przesycone historią i japońską tradycją. Ale o tym następnym razem

Japonia. Kraj samurajów i ninja, mangi i anime, sushi i ramenu, herbaty i sake.

Futurystyczne miasta rodem z filmów science fiction – ogromne, zatłoczone, krzyczące milionem kolorowych, hałaśliwych reklam i neonów – ale też ciche, kontemplacyjne ogrody zen, samotne świątynie buddyjskie i shintoistyczne, skryte wśród zalesionych wzgórz, góry, wulkany, gorące źródła i pola ryżowe.

Wreszcie sami Japończycy – za dnia milczący, zdystansowani, ustawieni w równe rządki w oczekiwaniu na pociąg czy metro; wieczorami dla równowagi szalejący w barach karaoke, salonach gier, na hazardowych automatach pachinko.

Kontrasty, przeciwieństwa i niesamowita symbioza tradycji i nowoczesności.

Trudno o miejsce bardziej szokujące – wszystkim! – przybysza z Europy.

Taaaak. Japonia to bez wątpienia jeden z moich ulubionych kierunków podróży. Już trzeci raz odwiedzam kraj kwitnącej wiśni, znów z tymi samymi przyjaciółmi, podobnie jak ja zakochanymi w tym miejscu. Dotychczas widzieliśmy trzy z czterech największych wysp kraju: Honsiu – czyli Tokio, Kioto, Osaka, Hiroszima; Kiusiu na południu, a na niej gorące źródła (jap. onsen) u stóp wulkanu Aso; a ostatnio zamek i onsen w Matsuyama na wyspie Sikoku. Naturalnym wyborem i celem tym razem była więc ostatnia, najbardziej północna z czwórki: Hokkaido.

Trochę przez niepewność – Londyn czy Poznań? – logistykę dotarcia na miejsce rezerwowałem osobno od reszty grupy. Moja trasa z Poznania do ustalonego punktu zbiórki w japońskim mieście Sendai wyglądała następująco:

• tramwaj dworzec PKP Poznań Główny 
• Intercity dworzec PKP Warszawa Gdańska 
• Uber okolice lotniska Okęcie
• nocleg w Warszawie
• Air China lotnisko Beijing Capital Airport (Pekin ) 
• Air China lotnisko Tokio Narita 
• Narita Express (N’Ex) Tokyo Station 
• shinkansen Hayabusa Sendai Station 

Potem już tylko krótki spacer i wreszcie melduję się w hotelu. Razem:
– 24 godziny w podróży od noclegu w Warszawie do noclegu w Sendai
– 48 godzin (w tym 7 godzin różnicy stref czasowych) od domu do celu

Pierwszy dzień spędziłem przed laptopem: dopinając tematy w nowej pracy, przygotowując bloga pod tę wyprawę, lecząc jet lag i czekając na resztę grupy. We wtorek wieczorem wreszcie byliśmy w komplecie, gotowi by kolejnego dnia zacząć odkrywanie nowych zakątków, tajemnic i piękna Japonii. Na początek postanowiliśmy wyjechać z miasta Sendai do niedalekiego kompleksu świątyń.

Yama-dera

Yama-dera (jap. 山寺), dosłownie: Górska Świątynia, to popularna nazwa buddyjskiej świątyni Risshaku-ji (立石寺) w prefekturze Yamagata.

Malowniczo ulokowana na stromym, zalesionym zboczu, zbudowana w 860 roku i odbudowana po pożarze około 400 lat później, z biegiem czasu otoczona kompleksem innych religijnych zabudowań i pomników. Od ponad tysiąca lat przyciąga wiernych i pielgrzymów poszukujących modlitwy, kontemplacji, zen.

Wysiadamy z pociągu JR Senzan Line na stacji Yamadera i po kilku minutach spaceru docieramy do pierwszego budynku Konpon-chūdō, przy którym znajduje się kasa biletowa i rozpoczyna licząca 1015 stopni droga w górę.

Kupujemy bilety i zatapiamy się w wilgotny chłód pełnej schodów leśnej ścieżki. Równomierny rytm wspinaczki sprzyja kontemplacyjnemu nastrojowi, podobnie jak panujący wokół spokój, wypełniony odgłosami lasu, śpiewem ptaków i cykad. Raz po raz naszym oczom ukazują się najpierw figury i płaskorzeźby buddyjskich świętych czy bóstw, a z czasem kolejne świątynne zabudowania.

Wyjątkową atmosferę tego miejsca docenił setki lat wcześniej Matsuo Bashō, słynny poeta, jeden z prekursorów tradycyjnej japońskiej poezji haiku:

ah this silence
sinking into the rocks
voice of cicada

― Matsuo Bashō (1689)
 

Wczesne haiku były zwykle częścią dłuższych utworów zwanych haikai no renga – humorystycznych rymowanek, tworzonych w ramach towarzyskiej rozrywki. Matsuo Bashō natomiast “odrzucił humor na rzecz impresji, wzruszenia, kontemplacji przyrody” [źródło], uprościł haikai no renga do pierwszej zwrotki, czyli właśnie haiku, które z czasem przemieniło się w osobną formę literacką. Powściągliwa, minimalistyczna forma (5-7-5 sylab) doskonale oddaje japońskie zamiłowanie do poszukiwania niebanalnej głębi i piękna w prostocie.

Magię Yama-dera i naturalną melodię tego miejsca doceniło także japońskie Ministerstwo Środowiska w 1996 r., umieszczając cykady z Yama-dera na liście 100 “pejzaży dźwiękowych” Japonii (ang. “100 Soundscapes of Japan”).

Zmęczeni pokonaniem ponad tysiąca schodów w górę i w dół, zainspirowani buddyjskimi mądrościami, postanawiamy zadbać o równowagę: był pokarm dla ducha, czas na pokarm dla ciała. Tym razem wybór pada na restaurację Enzou przy samum dworcu Sendai Station, oferującą dania z makaronem soba – tradycyjnie podawanym na zimno – oraz gigantyczne porcje lodów, których widok dosłownie wywoływał łzy szczęścia u nas gajdzinów*.

gajdzin (fonetycznie), właściwie gaijin, gaikokujin – japońskie słowa oznaczające: „cudzoziemiec”, „obcokrajowiec”, „nie-Japończyk”, „obcy”
 

Sendai

Po całodniowej wycieczce do Yamadery, na zwiedzanie samego Sendai zostaje nam już tylko kilka pierwszych godzin następnego dnia – krótko po 13 mamy kolejny pociąg do złapania, kolejne kilometry do pokonania w kierunku Hokkaido. Wybór pada na Zuihōden, atrakcję numer jeden w Sendai według Tripadvisor.

Zuihōden (瑞鳳殿) to rodzinne mauzoleum Masamune Date – lokalnego daimyō, czyli feudalnego władcy z przełomu XVI i XVII wieku – oraz jego spadkobierców. Sam Masamune Date to założyciel miasta Sendai, sprawny polityk i dowódca. Nazywany jednookim smokiem – jako dziecko stracił wzrok w prawym oku – do dziś powszechnie szanowany i portretowany w kulturze popularnej, np. grach komputerowych takich jak: Total War: Shogun 2 z 2011 roku czy Nioh (2017).

Zaraz obok mauzoleum Zuihōden, po obu jego stronach, znajduje się łącznie dwadzieścia kamiennych pomników w kształcie pagody, stanowiących dowód makabrycznej japońskiej tradycji junshi. Jak wyjaśnia pamiątkowa tablica – junshi to rytualne samobójstwo, popełniane przez wasali władcy po śmierci ich pana. Zasady funkcjonowania feudalnego japońskiego społeczeństwa ery Edo wymagały bezwzględnego posłuszeństwa – czasem do ostatecznych granic.

W bezpośrednim sąsiedztwie terenów mauzoleum Masamune Date znajdujemy jeszcze urokliwą świątynię Zuihoji oraz położone na jej terenie przedszkole Otamaya Kindergarten, gdzie trafiamy na lekcję WF-u na świeżym powietrzu. Dzieciaki najpierw maszerują po placu w rytm gwizdka wychowawców, a potem, podzielone na dwie drużyny, rywalizują w jakiejś szalonej grze w piłki. Zaciekawiony podglądam chwilę przez płot – nie jestem zresztą jedyny – a potem czas nam ruszać po odbiór bagażu z hostelu i w kierunku dworca kolejowego.

Tym samym nasza krótka przygoda z Sendai dobiega końca. Nadchodzi czas złapać szybki pociąg shinkansen który zabierze nas na Hokkaido, do Sapporo! Ale o tym już następnym razem. Stay tuned!

Dziś 20. września. Dokładnie pół roku temu, 20. marca, startowałem do Delhi i dalej, w podróż marzeń. W tym czasie w moim życiu zmieniło się… wszystko!

Samotna wyprawa dookoła świata była niesamowitą, niezapomnianą przygodą. Jej echa wciąż rezonują mi w głowie, a wspomnienia zostaną ze mną na zawsze.

Ale świat nie stoi w miejscu i nie znosi pustki.

Nieco ponad trzy miesiąca od zakończenia tej wyprawy to rollercoaster – czas pełen wrażeń, wyzwań, lotów do Polski, planów na przyszłość i ważnych decyzji. Pożegnałem Londyn. Przywitałem Poznań. Znalazłem pracę. Otwieram kolejny rozdział życia. Z wiarą i otwartymi ramionami czekam na to, co niesie przyszłość.

Ale najpierw…

Wczoraj wylądowałem w Japonii! Dziś dołączają znajomi!

Znów wyruszam w nieznane: odkrywać, próbować, poznawać, fotografować.

Ahoj przygodo! Stay tuned!