Japończycy. Kochają. Automaty.

Kropka.

W Japonii dosłownie na każdym kroku można trafić na różnego rodzaju maszyny, sprzedające wszystko co się da. Często rzeczy zupełnie nieoczywiste.

Spacerując i zwiedzając Kraj Wiśni miałem naprawdę niezły ubaw, zaglądając do mijanych co chwilę automatów i sprawdzając, jakie niespodzianki tym razem w sobie kryją. Trochę tego było!

Zresztą – nie wierzcie mi na słowo. O tym jest ten post.

Pamiętaj by się nie odwodnić!

Automaty z napojami to zdecydowanie najczęściej spotykany rodzaj maszyn sprzedażowych na japońskich ulicach. Można je znaleźć wszędzie, często co kilkadziesiąt metrów, równie często – w większych skupiskach po kilka sztuk. Oferują pełen przekrój napojów: od wody, soków (winogronowe – pycha! ), Coca-Coli czy kawy (najczęściej na zimno), przez kilka gatunków japońskiej herbaty – matcha, oi ocha, herbata jaśminowa czy napar z prażonego ryżu, który smakuje nieco jak nasza kawa zbożowa – aż po opcje znacznie bardziej szalone, jak na przykład bardzo tam popularny napój Calpis:

Calpis Soda Melonowa to orzeźwiający, słodziutki napój powstały w wyniku połączenia koncentratu wytworzonego z naturalnej fermentacji bakterii kwasu mlekowego z melonową sodą i lodami waniliowymi. 

– opis ze strony japoniacentralna.pl
 

Wyobrażacie sobie taką kombinację?

Różnorodność opcji do wyboru może przyprawić o zawrót głowy i testuje moje zdolności podejmowania decyzji. Który przedziwny smak spróbować tym razem? Wypić coś sprawdzonego, czy wybrać taki napój, jakiego jeszcze nie widziałem?

Wśród automatowych puszek można znaleźć na przykład różne płynne desery:

Bez problemu znajdzie się dedykowana puszka na wyczekiwaną chwilę relaksu, albo wręcz przeciwnie – napój energetyczny, który doda skrzydeł:

W niektórych maszynach można znaleźć nawet “opcje wegetariańskie” :

Każdy mijany automat wydawał się w jakiś sposób inny od wszystkich wcześniej. Najciekawsze swoimi zdobieniami i grafiką nawiązywały do danej lokalizacji:

Jedzenie

Kiedy już przyzwyczaiłem się do wszechobecnych automatów z napojami, natrafiłem na coś, co przenosi maszynowe szaleństwo na zupełnie inny poziom. Niepozorna, obok czerwonej maszyny Coca-Cola, kryła się druga: z jedzeniem! Nie odważyłem się spróbować. Ale od czasu tego znaleziska przyglądałem się japońskim automatom z jeszcze większą uwagą i zawsze aparatem w pogotowiu.

Dla tych którzy obiad już zjedli, ale lubią poprawić czymś słodkim, znalazłem także automaty ze słodyczami: watą cukrową, lodami czy ciastkami Calorie Mate.

Calorie Mate to dla mnie zresztą ewenement. Pierwszy raz przeczytałem o nich chyba już w samolocie w drodze do mojej pierwszej Japonii w 2015 roku, w świetnej książce Marcina Bruczkowskiego “Bezsenność w Tokio“. Polecam! Książkę przede wszystkim – ale spróbować “jedzenia dla kosmonautów” też, bo te kruche ciasteczka są wzbogacone o witaminy, mikroelementy i inne fajerwerki.

Zdarza się też, że w automacie zamawia się jedzenie w restauracjach fast food. Okazuje się to zresztą całkiem proste i bardzo praktyczne, pomaga bowiem uniknąć pomyłek i – nomen omen: automatycznie – przełamuje barierę językową.

Z mojego doświadczenia i obserwacji: niewielu Japończyków mówi po angielsku. Niektórzy znają kilka kluczowych słów, co uratowało mnie zresztą w pewnym miejscu bez angielskiego menu. Podążyłem za radą z kolejnej świetnej książki, którą zabrałem ze sobą tym razem: “Blondynka w Japonii” Beaty Pawlikowskiej. Złożyłem zamówienie jednym słowem: “fish?”. Wymiana uśmiechów i ciepłe jedzenie kilka minut później przed nosem. Piękno w prostocie. 100% Japonia.

Tylko dla dorosłych?

W mnogości maszyn z napojami trafiają się i takie z napojami tylko dla dorosłych. W automatach widziałem wiele rodzajów lokalnego piwa, “one cup sake” – wino ryżowe w plastikowym kubku z nakrętką, gotowe drinki, nawet szklane butelki.

Nie widziałem za to żadnej metody weryfikacji wieku.

Twierdzisz że masz ukończone 20? Możesz kupować.

Przy zakupie alkoholu w sklepie za to: skierowany w moją stronę ekran wyświetlał pytanie o granicę wieku 20 lat, sprzedawca wskazywał właściwy przycisk, potem ja musiałem dopełnić formalności. Zawsze. Ani razu kasjer nie kliknął za mnie

Zawsze przy zakupach pada też sakramentalne pytanie o plastikową torbę – nawet kiedy podczas kasowania zaczynałem już pakować zakupy do plecaka. Japońskie procedury są w końcu po to, żeby ich przestrzegać.

Według japońskiego prawa, osoba pełnoletnia która ukończyła 18 lat, może: głosować w wyborach, prowadzić samochód, wziąć ślub, a także korzystać z popularnych maszyn hazardowych pachinko.
Nie może jednak kupić alkoholu – dostępnego dopiero od 20 roku życia.
 

Tylko dla dzieci?

Skoro istnieją automaty tylko dla dorosłych, to muszą przecież być również takie tylko dla dzieci, prawda? Otóż… Tak i nie

Na dworcach i w turystycznych miejscach trafiają się maszyny z kolekcjonerskimi zabawkami. Zdają się naprawdę przyciągać całkiem sporo młodych osób. Rzadko widziałem przy nich jednak dzieci. Znacznie częściej nastolatków i studentów – przynajmniej na moje niewprawne oko. Podobna grupa wiekowa dominuje także w tutejszych, niewiarygodnie wprost głośnych salonach gier.

Znaleziska

Wśród automatowych znalezisk trafiają się czasem takie z zupełnie innej ligi. Baterie-paluszki w starej, zardzewiałej maszynie z napisem National. Spakowane w plastikowe kapsułki perły z Kioto, wycenione na 1000 jenów czyli (dziś) 29 zł. Wiele zaskakujących i zadziwiających zabawek, w tym miniatury japońskich pociągów, lokalnego jedzenia, postaci z gier, komiksów (manga) i bajek (anime).

Przed zakupem jednej z nich nie udało mi się zresztą powstrzymać

woda

Pierwszego poranka Sapporo zaskakuje nas deszczem. Decydujemy więc nieco zmodyfikować plany i zacząć zwiedzanie od jednej z atrakcji pod dachem: muzeum piwa (Sapporo Beer Museum). Po drodze wszyscy zgodnie zaopatrujemy się w parasole, które w Japonii można oczywiście kupić dosłownie w każdym sklepie spożywczym. W samym muzeum oglądamy ogromne kadzie warzelnicze, film o historii browaru sięgającej lat 70-tych XIX wieku, ekspozycję dawnych butelek do piwa czy plakatów reklamowych. Najlepsze zostaje jednak na koniec: browar oferuje bowiem degustację swoich wyrobów w niewielkiej restauracji czy też barze. Na szczęście w międzyczasie minęło południe, więc nawet dżentelmeni unikają dylematów moralnych typu “czy to już wypada?”

Wychodzimy z muzeum, a świat nagle wydaje się znacznie piękniejszy. Być może to kwestia % krążących nam w żyłach już o godzinie 13, chociaż bardziej jednak obstawiam pogodę – w międzyczasie niebo się przeczyściło i wyszło słońce. Spacerujemy przez miasto, zmierzając w kierunku kolejnego punktu na naszej trasie: ogród botaniczny Uniwersytetu Hokkaido. Po drodze mijamy wieżę telewizyjną i przechodzimy przez rozciągający się u jej stóp sporych rozmiarów park, gdzie akurat dziś odbywa się festiwal ulicznego jedzenia i muzyki. Równie ciekawe jest jednak spacerowanie po zwykłych dzielnicach mieszkalnych, pełnych niewielkich, urokliwych uliczek, nowoczesnych budynków, tradycyjnych drewnianych domów czy wielopiętrowych centrów gastronomicznych, gdzie na każdym piętrze znajdują się restauracje oferujące lokalne japońskie przysmaki.

Po całym dniu zwiedzania przychodzi pora na kolację i tym razem odnajduję moje absolutnie i bez dwóch zdań ulubione japońskie jedzenie: okonomiyaki.
Ze względu na mnogość sposobów przygotowania i wykończenia dodatkami nazywany japońską pizzą, choć bardziej przypomina naleśnik z ciasta z kapustą, przygotowywany na podgrzewanej od spodu stalowej płycie nazywanej teppan. Typowo dla tego rodzaju restauracji jedzenie jest przygotowywane na naszych oczach, gotowe w kilka minut, a pozostawione na boku teppan pozostaje gorące aż do ostatniego kęsa. Efekt finalny wygląda imponująco i smakuje przepysznie!

więcej wody

Drugi dzień w Sapporo przynosi piękną pogodę, czyste niebo i przyjemne słońce. Wypada więc skorzystać: wsiadamy w pociąg JR Hakodate Line i wyjeżdżamy na północno-zachodnie obrzeża miasta, na stację Zenibako, przy której znajduje się publiczna plaża Zenibako Beach i będąca jej przedłużeniem Otaru Dream Beach.

Decyzja okazuje się wyśmienita, choć ewidentnie niepopularna wśród lokalsów. Plaża jest bowiem niemal zupełnie pusta: kilka osób spaceruje, tu i ówdzie napotykamy rodzinne pikniki czy pojedynczych surferów (ubranych w pianki). Oznacza to tylko jedno: właściwie cała plaża dla nas! Dłuższą chwilę wędrujemy wzdłuż brzegu, na zmianę brodząc w wodzie i ciesząc stopy dotykiem miałkiego, drobnoziarnistego piasku. Mijamy niewielkie molo pełne nastoletnich wędkarzy, robimy krótki postój w maleńkim barze, gdzie uzupełniamy płyny zimnym piwem. Wreszcie sami rozbijamy obozowisko i zaliczamy kąpiel w Morzu Japońskim, którego wody, mimo końcówki września, są cieplejsze niż Bałtyk w pełni sezonu.

ziemia

Pobyt w Sapporo, jak wcześniej w Sendai, dobiega końca zaskakująco szybko. Kolejnego dnia nasza grupa dzieli się na pół i rozjeżdża w różnych kierunkach.
Na kilka dni żegnamy Zosię, Kubę i Filipa, którzy odjeżdżają do Kanazawy. Tymczasem dwóch Maciejów i ja udajemy się w odwiedziny do Shina, starego znajomego z poprzednich wypraw, do miasteczka Kazo na obrzeżach Tokio.

Opuszczamy więc północną wyspę Hokkaido i wracamy na największą Honsiu. Do pokonania mamy łącznie prawie tysiąc kilometrów, co przy podróżowaniu japońskimi szybkimi kolejami nie stanowi żadnego problemu: łączny czas przejazdu to mniej niż 10 godzin w wygodnych, klimatyzowanych pociągach. Mamy już sporo doświadczenia z takimi długimi przejazdami, więc jak prawdziwi Japończycy zaopatrujemy się w odpowiedni prowiant na drogę: bentō box, czyli specjalne pudełkowe “zestawy na drogę” sprzedawane w punktach gastronomicznych, zwłaszcza tych znajdujących się na dworcach kolejowych.

Nawet przejazd pociągiem z jednej wyspy na drugą nie okazuje się wyzwaniem. Honsiu i Hokkaido łączy kolejowy Tunel Seikan, mierzący prawie 54 km długości i położony w najgłębszym miejscu 290 metrów pod powierzchnią, zbudowany w latach 1971-1988 dla usprawnienia transportu publicznego pomiędzy wyspami. Przez niemal 30 lat, do 1 czerwca 2016 roku i otwarcia Gotthard Base Tunnel, Tunel Seikan między Honsiu a Hokkaido był najdłuższym tunelem na świecie!

ziemia + woda

Pamiętam, że jedną z moich pierwszych myśli po dotarciu do Kazo było: w takim miejscu w Japonii jeszcze nie byliśmy. Dotychczas bywaliśmy głównie w dużych miastach, zdarzało nam się wyjeżdżać na prowincję – ale raczej w miejsca znane, które naturalnie przyciągają wielu turystów, również obcokrajowców. Tymczasem okolica jaką zobaczyłem u Shina w Kazo była tego dokładnym przeciwieństwem. Niewielkie, spokojne miasteczko, otoczone polami, gdzie – mimo bliskości Tokio – przez trzy dni oprócz naszej trójki nie widziałem ani jednej europejskiej twarzy.

Zupełnie nowa dla nas okolica zachęcała do przyjęcia nowej strategii eksploracji. Za radą Shina i z jego pomocą, na pobliskiej Roadside station Kazo Watarase wypożyczyliśmy więc rowery i wyruszyliśmy przed siebie, odkrywać nieznaną nam dotąd twarz Japonii. Przez kilka godzin kluczyliśmy po wąskich uliczkach między polami ryżowymi, pięknymi podmiejskimi domami i urokliwymi, dla nas bezimiennymi świątyniami – chłonąc piękno, ciszę i spokój japońskiej prowincji. Objechaliśmy też dookoła znajdujący się niedaleko zbiornik retencyjny Watarase. W niecałe 4 godziny naszym spacerowym tempem pokonaliśmy zaledwie nieco ponad 22 kilometry, przystając raz po raz by nacieszyć oczy widokami i złapać pamiątkowe zdjęcia. Wrażenia z wycieczki: absolutnie niezapomniane.

ogień + powietrze

Oprócz wycieczki rowerowej, pobyt w Kazo przyniósł także jedną z najbardziej ekscytujących i wyczekiwanych przygód, jakie mieliśmy w planie tej podróży:

przelot balonem z Shinem!

Z wcześniejszych opowieści Shina wiedzieliśmy już, że lata od wielu, wielu lat, kontynuując tradycję zapoczątkowaną przez swojego tatę. Od dawna posiada także licencję pilota, pilotuje samodzielnie już od czasów studiów, kiedy należał do uczelnianego klubu. Kiedy poznaliśmy go w 2015 roku – pracował w hostelu, zbierając środki na wystartowanie własnego biznesu. Cudownie było zobaczyć, jak jego marzenia i plany się spełniły: dziś prowadzi własną bazę baloniarską, organizuje loty chyba codziennie (przynajmniej podczas naszego pobytu), a odwiedzającym turystom oferuje noclegi w prowadzonym przez siebie hostelu.

Namiary na prowadzony przez Shina pensjonat Solabase:

strona internetowa pensjonatu: https://www.solabase.com/en

Solabase na mapach Google: link

Winning Balloon Club – klub baloniarski: https://www.winbal.club/en
 

Warto wiedzieć wcześniej: planując przelot balonem u Shina przygotujcie się na wczesną pobudkę. W naszym przypadku wyjeżdżaliśmy z hostelu około 5:30. Jak później wyjaśnił Shin, poranne godziny dnia dają największe szanse na sprzyjające warunki pogodowe, podczas gdy popołudnia bywają zbyt wietrzne.

Wyjeżdżamy więc z Solabase wcześnie rano i w kilkanaście minut docieramy na miejsce startu naszej ekspedycji. Pozostaje tylko przygotować balon do lotu, w czym zresztą mamy okazję uczestniczyć, a potem wsiadamy do kosza, nagrzewamy powietrze w balonie – tak by pokonać grawitację i ciężar zjedzonych poprzedniego wieczoru pierożków gyoza – i… unosimy się w powietrze!

Przelot nad okolicą Kazo oferuje niezapomniane widoki: z jednej strony widzimy zbiornik retencyjny Watarase, który poprzedniego dnia odwiedziliśmy rowerami, z innej – kolorowe o tej porze roku okoliczne poletka ryżu i innych upraw, z kolejnej obserwujemy inny balon zaprzyjaźnionego z Shinem pilota, jeszcze gdzie indziej z nowej perspektywy mamy okazję oglądać miasto i podmiejskie domki. Przez cały czas towarzyszą nam dźwięki otaczającej nas przyrody – ku mojemu zaskoczeniu, z tej wysokości doskonale słychać śpiewające niżej ptaki i cykady.

Cały lot trwa łącznie około 40 minut, a maksymalna wysokość jaką osiągamy to około 500-600 metrów nad ziemią. Po wylądowaniu znów uczestniczymy w demontażu i pakowaniu balonu do auta, po czym Shin ma dla nas jeszcze jedną niespodziankę. Jak wyjaśnia: debiutancki przelot należy odpowiednio uczcić. Każdemu z nas przekazuje więc celebracyjną lampkę szampana, a w zamian… przypala nam po kilka włosów, składając je w tradycyjnej ofierze bogom ognia! Otrzymujemy także pamiątkowe certyfikaty ze zdjęciem z naszego przelotu.

ogień raz jeszcze

Przygody na świeżym powietrzu zdecydowanie wzmagają apetyt. Na szczęście o ten aspekt naszego pobytu w Kazo Shin znów zadbał wprost perfekcyjnie: każdego dnia mamy okazję przygotowywać i próbować specjały lokalnej kuchni. Pierwszego popołudnia, po wycieczce rowerowej, bierzemy udział w masowym lepieniu, a później smażeniu i oczywiście konsumpcji pysznych pierożków gyoza. Drugiego wieczoru grillowanie po japońsku – czyli mięso, ryba, warzywa, do tego smażony makaron yakisoba, na deser pianki marshmallow i banany z czekoladą. Rewanżujemy się częstując wszystkich polską wódeczką, której większość z nich nie miała jeszcze okazji próbować. W miarę upływu wieczoru i kolejnych toastów atmosfera wyraźnie się rozluźnia, stopniowo zanikają pozorne bariery językowe, zawiązują się nowe znajomości i przyjaźnie oraz plany na ponowne odwiedziny.

Pobyt u Shina mija nam pod znakiem przygód, eksploracji nowymi metodami, nieznanych nam wcześniej widoków, perspektyw i pysznego domowego jedzenia. Jednak jak mówi góralskie przysłowie: wszystko co dobre szybko się kończy. Wciąż pełni wrażeń wsiadamy więc znów w japońskie pociągi i wyruszamy dalej, gotowi by napisać kolejny rozdział naszej podróżniczej historii.

Następny przystanek: Kioto – dawna stolica, miasto zabytków, pałaców, świątyń, muzeów, przesycone historią i japońską tradycją. Ale o tym następnym razem

Japonia. Kraj samurajów i ninja, mangi i anime, sushi i ramenu, herbaty i sake.

Futurystyczne miasta rodem z filmów science fiction – ogromne, zatłoczone, krzyczące milionem kolorowych, hałaśliwych reklam i neonów – ale też ciche, kontemplacyjne ogrody zen, samotne świątynie buddyjskie i shintoistyczne, skryte wśród zalesionych wzgórz, góry, wulkany, gorące źródła i pola ryżowe.

Wreszcie sami Japończycy – za dnia milczący, zdystansowani, ustawieni w równe rządki w oczekiwaniu na pociąg czy metro; wieczorami dla równowagi szalejący w barach karaoke, salonach gier, na hazardowych automatach pachinko.

Kontrasty, przeciwieństwa i niesamowita symbioza tradycji i nowoczesności.

Trudno o miejsce bardziej szokujące – wszystkim! – przybysza z Europy.

Taaaak. Japonia to bez wątpienia jeden z moich ulubionych kierunków podróży. Już trzeci raz odwiedzam kraj kwitnącej wiśni, znów z tymi samymi przyjaciółmi, podobnie jak ja zakochanymi w tym miejscu. Dotychczas widzieliśmy trzy z czterech największych wysp kraju: Honsiu – czyli Tokio, Kioto, Osaka, Hiroszima; Kiusiu na południu, a na niej gorące źródła (jap. onsen) u stóp wulkanu Aso; a ostatnio zamek i onsen w Matsuyama na wyspie Sikoku. Naturalnym wyborem i celem tym razem była więc ostatnia, najbardziej północna z czwórki: Hokkaido.

Trochę przez niepewność – Londyn czy Poznań? – logistykę dotarcia na miejsce rezerwowałem osobno od reszty grupy. Moja trasa z Poznania do ustalonego punktu zbiórki w japońskim mieście Sendai wyglądała następująco:

• tramwaj dworzec PKP Poznań Główny 
• Intercity dworzec PKP Warszawa Gdańska 
• Uber okolice lotniska Okęcie
• nocleg w Warszawie
• Air China lotnisko Beijing Capital Airport (Pekin ) 
• Air China lotnisko Tokio Narita 
• Narita Express (N’Ex) Tokyo Station 
• shinkansen Hayabusa Sendai Station 

Potem już tylko krótki spacer i wreszcie melduję się w hotelu. Razem:
– 24 godziny w podróży od noclegu w Warszawie do noclegu w Sendai
– 48 godzin (w tym 7 godzin różnicy stref czasowych) od domu do celu

Pierwszy dzień spędziłem przed laptopem: dopinając tematy w nowej pracy, przygotowując bloga pod tę wyprawę, lecząc jet lag i czekając na resztę grupy. We wtorek wieczorem wreszcie byliśmy w komplecie, gotowi by kolejnego dnia zacząć odkrywanie nowych zakątków, tajemnic i piękna Japonii. Na początek postanowiliśmy wyjechać z miasta Sendai do niedalekiego kompleksu świątyń.

Yama-dera

Yama-dera (jap. 山寺), dosłownie: Górska Świątynia, to popularna nazwa buddyjskiej świątyni Risshaku-ji (立石寺) w prefekturze Yamagata.

Malowniczo ulokowana na stromym, zalesionym zboczu, zbudowana w 860 roku i odbudowana po pożarze około 400 lat później, z biegiem czasu otoczona kompleksem innych religijnych zabudowań i pomników. Od ponad tysiąca lat przyciąga wiernych i pielgrzymów poszukujących modlitwy, kontemplacji, zen.

Wysiadamy z pociągu JR Senzan Line na stacji Yamadera i po kilku minutach spaceru docieramy do pierwszego budynku Konpon-chūdō, przy którym znajduje się kasa biletowa i rozpoczyna licząca 1015 stopni droga w górę.

Kupujemy bilety i zatapiamy się w wilgotny chłód pełnej schodów leśnej ścieżki. Równomierny rytm wspinaczki sprzyja kontemplacyjnemu nastrojowi, podobnie jak panujący wokół spokój, wypełniony odgłosami lasu, śpiewem ptaków i cykad. Raz po raz naszym oczom ukazują się najpierw figury i płaskorzeźby buddyjskich świętych czy bóstw, a z czasem kolejne świątynne zabudowania.

Wyjątkową atmosferę tego miejsca docenił setki lat wcześniej Matsuo Bashō, słynny poeta, jeden z prekursorów tradycyjnej japońskiej poezji haiku:

ah this silence
sinking into the rocks
voice of cicada

― Matsuo Bashō (1689)
 

Wczesne haiku były zwykle częścią dłuższych utworów zwanych haikai no renga – humorystycznych rymowanek, tworzonych w ramach towarzyskiej rozrywki. Matsuo Bashō natomiast “odrzucił humor na rzecz impresji, wzruszenia, kontemplacji przyrody” [źródło], uprościł haikai no renga do pierwszej zwrotki, czyli właśnie haiku, które z czasem przemieniło się w osobną formę literacką. Powściągliwa, minimalistyczna forma (5-7-5 sylab) doskonale oddaje japońskie zamiłowanie do poszukiwania niebanalnej głębi i piękna w prostocie.

Magię Yama-dera i naturalną melodię tego miejsca doceniło także japońskie Ministerstwo Środowiska w 1996 r., umieszczając cykady z Yama-dera na liście 100 “pejzaży dźwiękowych” Japonii (ang. “100 Soundscapes of Japan”).

Zmęczeni pokonaniem ponad tysiąca schodów w górę i w dół, zainspirowani buddyjskimi mądrościami, postanawiamy zadbać o równowagę: był pokarm dla ducha, czas na pokarm dla ciała. Tym razem wybór pada na restaurację Enzou przy samum dworcu Sendai Station, oferującą dania z makaronem soba – tradycyjnie podawanym na zimno – oraz gigantyczne porcje lodów, których widok dosłownie wywoływał łzy szczęścia u nas gajdzinów*.

gajdzin (fonetycznie), właściwie gaijin, gaikokujin – japońskie słowa oznaczające: „cudzoziemiec”, „obcokrajowiec”, „nie-Japończyk”, „obcy”
 

Sendai

Po całodniowej wycieczce do Yamadery, na zwiedzanie samego Sendai zostaje nam już tylko kilka pierwszych godzin następnego dnia – krótko po 13 mamy kolejny pociąg do złapania, kolejne kilometry do pokonania w kierunku Hokkaido. Wybór pada na Zuihōden, atrakcję numer jeden w Sendai według Tripadvisor.

Zuihōden (瑞鳳殿) to rodzinne mauzoleum Masamune Date – lokalnego daimyō, czyli feudalnego władcy z przełomu XVI i XVII wieku – oraz jego spadkobierców. Sam Masamune Date to założyciel miasta Sendai, sprawny polityk i dowódca. Nazywany jednookim smokiem – jako dziecko stracił wzrok w prawym oku – do dziś powszechnie szanowany i portretowany w kulturze popularnej, np. grach komputerowych takich jak: Total War: Shogun 2 z 2011 roku czy Nioh (2017).

Zaraz obok mauzoleum Zuihōden, po obu jego stronach, znajduje się łącznie dwadzieścia kamiennych pomników w kształcie pagody, stanowiących dowód makabrycznej japońskiej tradycji junshi. Jak wyjaśnia pamiątkowa tablica – junshi to rytualne samobójstwo, popełniane przez wasali władcy po śmierci ich pana. Zasady funkcjonowania feudalnego japońskiego społeczeństwa ery Edo wymagały bezwzględnego posłuszeństwa – czasem do ostatecznych granic.

W bezpośrednim sąsiedztwie terenów mauzoleum Masamune Date znajdujemy jeszcze urokliwą świątynię Zuihoji oraz położone na jej terenie przedszkole Otamaya Kindergarten, gdzie trafiamy na lekcję WF-u na świeżym powietrzu. Dzieciaki najpierw maszerują po placu w rytm gwizdka wychowawców, a potem, podzielone na dwie drużyny, rywalizują w jakiejś szalonej grze w piłki. Zaciekawiony podglądam chwilę przez płot – nie jestem zresztą jedyny – a potem czas nam ruszać po odbiór bagażu z hostelu i w kierunku dworca kolejowego.

Tym samym nasza krótka przygoda z Sendai dobiega końca. Nadchodzi czas złapać szybki pociąg shinkansen który zabierze nas na Hokkaido, do Sapporo! Ale o tym już następnym razem. Stay tuned!

Dziś 20. września. Dokładnie pół roku temu, 20. marca, startowałem do Delhi i dalej, w podróż marzeń. W tym czasie w moim życiu zmieniło się… wszystko!

Samotna wyprawa dookoła świata była niesamowitą, niezapomnianą przygodą. Jej echa wciąż rezonują mi w głowie, a wspomnienia zostaną ze mną na zawsze.

Ale świat nie stoi w miejscu i nie znosi pustki.

Nieco ponad trzy miesiąca od zakończenia tej wyprawy to rollercoaster – czas pełen wrażeń, wyzwań, lotów do Polski, planów na przyszłość i ważnych decyzji. Pożegnałem Londyn. Przywitałem Poznań. Znalazłem pracę. Otwieram kolejny rozdział życia. Z wiarą i otwartymi ramionami czekam na to, co niesie przyszłość.

Ale najpierw…

Wczoraj wylądowałem w Japonii! Dziś dołączają znajomi!

Znów wyruszam w nieznane: odkrywać, próbować, poznawać, fotografować.

Ahoj przygodo! Stay tuned!

Cel numer jeden mojej wizyty w Stanach. Spełnienie marzeń, subiektywnie jedna z największych atrakcji całej wyprawy dookoła świata. Miejsce, gdzie amerykańska megalomania wreszcie na coś się przydaje. Główny powód dla którego w Miami wypożyczyłem auto i ruszyłem na północ Florydy, w kierunku Orlando.

Kennedy Space Center, centrum lotów kosmicznych NASA.

Ale po kolei.

Cape Canaveral Town

Na mój gust miasteczko Cape Canaveral wygrywa z Miami pod każdym względem. Tu też jest ciągnąca się kilometrami piaszczysta plaża i ciepła woda w oceanie. Natomiast okolica ma zupełnie inny klimat. Zamiast całonocnych imprez, które słychać na pół miasta – jest cisza, spokój, cykanie świerszczy, śpiew ptaków oraz… krzyki pawi! Jest ich tu całe mnóstwo, o spotkanie naprawdę nietrudno!

Okoliczna plaża nad oceanem na długość aż 24 mil, czyli ponad 38 kilometrów! Miejsca wystarczy więc dla każdego, niezależnie czy w planach ma się opalanie i morskie kąpiele, rodzinny piknik, imprezę ze znajomymi, spacery, bieganie, rowery (z szerokimi oponami i elektrycznym wspomaganiem), siatkówkę czy surfing.
No i nie trzeba wstawać przed świtem żeby ogrodzić obozowisko parawanem .

W sąsiedztwie mojego noclegu znalazłem kilka szkółek dla surferów. Od dawna chciałem spróbować tego sportu – połączenie deski i wody wydawało się bardzo kuszące. Na początek dwie godziny z instruktorem, przyda się ktoś kto pomoże mi ogarnąć podstawy. Wcześniejsze doświadczenie na snowboardzie i skateboardzie owocuje, już na drugiej fali z jaką się mierzę udaje mi się wstać i przejechać na desce dobrych kilka metrów! Tak jak podejrzewałem, surfing to świetna zabawa!

Największą niespodzianką było jednak wstępne szkolenie bezpieczeństwa:

• jak zobaczysz płetwę rekina to nie panikuj, nadmiar ruchu tylko je prowokuje
• jeśli nadepniesz na płaszczkę to nogi jak najszybciej pod siebie – kiedy czują się zagrożone, zaczynają wymachiwać uzbrojonym w jadowity kolec ogonem
• meduzami chwilowo nie musisz się przejmować, to nie sezon

Na szczęście z tych akurat wskazówek instruktora nie miałem okazji skorzystać

Sielankową atmosferę w okolicy mąci mi właściwie tylko niespotykana w Europie, zaborcza dbałość o własność i prywatność. Niemal na każdym trawniku, prawie przed każdym domem wystawiona jest tabliczka “zakaz wstępu” – zupełnie jakby bez tego znaku każdy tutaj bez zaproszenia pałętał się po czyimś ogródku.

Kennedy Space Center

Plażowanie to jedno – nawet urozmaicone surfingiem – ale główną atrakcją tego etapu podróży jest przecież Kennedy Space Center. Już po fakcie gratuluję sam sobie sprytu i dobrej decyzji – kupiłem bilet na dwa dni. Różnica w cenie zresztą niewielka, dla osoby dorosłej 69 dolarów za jeden dzień lub 84 dolary za dwa. Zdecydowałem więc zaryzykować te dodatkowe 15$ i inwestycja jak najbardziej się opłaca, gdyż w centrum lotów kosmicznych zdecydowanie jest co robić!

Miejsce jest zaprojektowane z ogromnym rozmachem, od wjazdu na parking robi piorunujące wrażenie. Jeszcze zza ogrodzenia patrzą na mnie pierwsze rakiety i już na tym etapie wiem, że spędzę tu niezapomniane chwile.

Przekroczenie bram wejściowych powoduje już pełnowymiarowy opad szczęki.
Na samym wejściu znajduje się bowiem Rocket Garden, czyli niewielki ogródek pełen prawdziwych rakiet kosmicznych. Za wyjątkiem drugiej od lewej na zdjęciu poniżej, wszystkie rakiety są oryginalne i potencjalnie gotowe do lotu na orbitę lub dalej – ich misje swego czasu z różnych powodów nie doszły do skutku.

Im dalej w las…

Kiedy udaje mi się ochłonąć po pierwszym wrażeniu Rocket Garden, ruszam dalej na zwiedzanie pozostałej części centrum, które składa się z kilku tematycznych budynków prezentujących największe osiągnięcia NASA na przestrzeni lat. Przykładowo, jeden z obiektów jest w całości poświęcony eksploracji Marsa – z replikami pojazdów wysłanych dotychczas na powierzchnię czerwonej planety.

Osobny budynek prezentuje komercyjne przedsięwzięcia, korzystające z infrastruktury NASA w centrum Kennedy’ego – na czele ze SpaceX Elona Muska. Kolejny – kino IMAX, oferujące seanse na temat misji Apollo 17 i ostatniego dotychczas człowieka na powierzchni Księżyca, czyli Eugene Cernan’a (1972 rok); czy trójwymiarowy pokaz Asteroid Hunter, czyli Łowcy Asteroid. Do tego oczywiście ogromny sklep z pamiątkami i kilka punktów gastronomicznych. Najciekawsze jednak dopiero przede mną!

Prom kosmiczny Atlantis

33 misje na przestrzeni 26 lat (1985 – 2011). Łączny przebieg: 126 milionów mil. 207 astronautów na pokładzie, w sumie 307 dni w przestrzeni kosmicznej.
Teraz, na zasłużonej emeryturze, prom kosmiczny Atlantis spoczywa w jednym z budynków centrum Kennedy’ego.

Przed wejściem do głównej sali budynku Atlantis można zobaczyć krótki film o programie promów kosmicznych NASA, ilustrujący drogę od pierwszego pomysłu, przez projektowanie i testowanie, po efekt finalny – kosmiczny szybowiec wielokrotnego użytku, pozwalający zabrać astronautów na orbitę, a następnie wylądować na pasie startowym, podobnie jak ląduje tradycyjny samolot.

Niewątpliwą atrakcją tego miejsca jest także symulator startu, który pozwala odważnym turystom na własnej skórze spróbować wrażeń związanych z lotem na orbitę. Przed wejściem kolejny film – doświadczony astronauta NASA uprzedza co nas czeka za kilka chwil i przekonuje, że to najbardziej realistyczna symulacja startu jaką kiedykolwiek stworzyła amerykańska agencja kosmiczna. Cały moduł pasażerski z turystami na pokładzie przekręca się o 90 stopni – “dziobem” do góry, naszymi plecami w dół – a potem demonstruje przeciążenia generowane przez potężne silniki rakietowe. Wrażenia niezapomniane, ale na miejscu niestety zakazane jest filmowanie i fotografowanie.

Autobusem na księżyc

Oprócz głównej części, noszącej nazwę “visitor complex”, centrum Kennedy’ego oferuje jeszcze jedną atrakcję: przejazd autobusem do “Apollo/Saturn V Center”, znajdujące się nieco na północ wyspy Merritt Island. Nieco wcześniej, podczas zwiedzania, znalazłem zresztą poniższą mapkę poglądową całego kompleksu.

Po drodze mijamy VAB – Vehicle Assembly Building – czyli budynek, w którym następował finalny montaż wszystkich rakiet wystrzelonych w kierunku Księżyca, a także promów kosmicznych i ich rakietowych napędów. Filmy wyświetlane na trasie przejazdu prezentują nam niesamowite i szokujące fakty na temat VAB:

• największy jednopiętrowy budynek na świecie; wewnątrz znajdują się cztery stanowiska montażowe zdolne pomieścić rakietę Saturn V
• powierzchnia dachu budynku jest wystarczająco duża by postawić na nim całe Rzymskie Koloseum i dodatkowo jeszcze urządzić parking
• objętościowo budynek pomieściłby aż 3,5 kopii Empire State Building, albo… 2,5 MILIARDA piłeczek ping-pongowych
• do wnętrza prowadzą największe na świecie drzwi – otwierają się aż 45 minut, a w pełni otwarte zmieściłyby całą Statuę Wolności!

Apollo / Saturn V

Autobus wysadza nas przed wejściem do Apollo/Saturn V Center, gdzie po krótkiej wprowadzającej prezentacji przechodzimy bardzo nietypowego pomieszczenia.

Po chwili dowiadujemy się, że oto siedzimy w prawdziwym centrum kontroli lotów. To właśnie tutaj w grudniu 1968 zapadały ostatnie decyzje przed startem Apollo 8, tutaj zasiadał sztab naukowców i przedstawicieli NASA decydujących o losie misji i analizujących na bieżąco spływające z rakiety dane. Na ekranach wyświetlane są nagrania z tamtego wydarzenia, zegary odliczają minuty, a potem sekundy do startu, a w momencie uruchomienia silników całe pomieszczenie dosłownie się trzęsie, zupełnie jak owego dnia prawie 55 lat wcześniej.

To jednak dopiero początek zwiedzania w tym miejscu! Po zakończeniu filmu przechodzimy do ogromnego hangaru, gdzie nad naszymi głowami wisi ogromna rakieta Saturn V, używana przez NASA podczas misji Apollo. Trudno w to uwierzyć, ale rakieta ma długość ponad 110 metrów, czyli o 18 m więcej niż Statua Wolności. Postawiona w pionie miała wysokość porównywalną do 36-piętrowego budynku. W pełni zatankowana waży mniej więcej tyle co 400 słoni i do dnia dzisiejszego pozostaje najpotężniejszą i być może najbardziej skomplikowaną maszyną kiedykolwiek zbudowaną przez człowieka.

Pozostałą część hangaru wypełniają artefakty związane z eksploracją księżyca. Jest moduł dowodzenia misji Apollo 14 – znów oryginał, maszyna która naprawdę była na powierzchni Księżyca. Są aż dwa łaziki księżycowe, z misji Apollo 16 i 17, spora kolekcja kosmicznych skafandrów czy przedmioty osobiste astronautów – takie które zabrali ze sobą w podróż w kosmos, jak i takie które w młodzieńczych latach rozbudzały w nich ciekawość kosmicznej eksploracji.

Do tego atrakcje znacznie bardziej interaktywne. W jednej z sal wyświetlany jest film na temat lądowania Apollo 11, w trakcie którego na scenie przed ekranem pojawia się lądownik, astronauta i oczywiście amerykańska flaga. Gdzie indziej rzutnik wyświetla na podłodze symulację powierzchni Księżyca, gdzie można się przespacerować i pozostawić swoje ślady. Zaraz obok znajduje się też próbka prawdziwej księżycowej skały, którą można dotykać do woli. Przez chwilę można poczuć się jak towarzysz podróży Neila Armstronga, Buzza Aldrina i spółki.

W takim miejscu nie mogło także zabraknąć uhonorowania pierwszej załogi, która wylądowała i postawiła stopy na powierzchni Księżyca!

Szalona noc

Ostatni pokaz jaki odwiedzam podczas drugiego dnia w centrum Kennedy’ego to tzw. Mission Status Briefing, czyli podsumowanie aktualnej sytuacji NASA oraz informacja o zaplanowanych startach. Bycie świadkiem startu byłoby spełnieniem kolejnego marzenia, ale pogodziłem się już z faktem, że tym razem to się nie uda. Pierwotnie miała być ku temu okazja późnym wieczorem 8 maja, czyli w dniu kiedy dojechałem na Cape Canaveral, ale niestety “SpaceX Falcon 9 Axiom Mission 2” została w ostatniej chwili przesunięta na 21 maja – już po moim wylocie ze Stanów.

Podczas Mission Status Briefing spotyka mnie jednak piękna niespodzianka. Najbliższy start, również SpaceX, odbędzie się bowiem… dzisiaj (14.05.) w nocy! Rakieta Falcon 9 wyniesie na orbitę kolejnych 56 satelitów systemu Starlink, czyli satelitarnego systemu telefonii komórkowej z zasięgiem wszędzie na świecie.

Start zaplanowany na 1:03 tej nocy jest jednak dla mnie “trochę” problematyczny. Wcześniej tego dnia wymeldowałem się już z mieszkania w Cape Canaveral, prosto z centrum Kennedy’ego miałem jechać do Miami gdzie mam zarezerwowane kolejne noclegi, a do 9:30 mam czas na oddanie wypożyczonego samochodu…

Wbrew przeciwnościom postanawiam jednak zawalczyć o realizację marzenia. Zaczynam od solidnego obiadu i zakupów. Potem dobre 2-3 godziny spędzam, szukając odpowiedniego miejsca w miasteczku – niestety wszystkie plaże i znajdujące się przy nich parkingi są czynne tylko za dnia. Kiedy nareszcie znajduję idealny punkt w okolicy portu Canaveral, jest już zupełnie ciemno i dobrze po 22. Wracam do auta, szykuję aparat i statyw, a póżniej w oczekiwaniu na wyznaczoną porę robię prawie 2-godzinną drzemkę na fotelu pasażera.

Potem oglądam wymarzony spektakl na niebie, punktualnie o zaplanowanej porze. Całość trwa cudowne dwie minuty, po których rakieta znika mi z pola widzenia.

Pozostaje mi pokonać 340 kilometrów autostrad do Miami. Docieram około 6 rano. Po zameldowaniu w hotelu mam znowu 2 godziny na sen, potem czas oddać auto. W wypożyczalni stawiam się punktualnie o 9:30 i od razu wracam odsypiać dalej. Kolejny raz przekonuję się, że przy dobrej organizacji niemożliwe nie istnieje!

1 000 000

W niedzielę 14 maja, po starcie rakiety, nocnym powrocie z Cape Canaveral do Miami i oddaniu auta, świętuję specyficzny jubileusz. Właśnie przekroczyłem
1 000 000, słownie: jeden milion kroków od początku podróży. Dzień kończę z dorobkiem dokładnie 1 003 417 kroków od 20 marca do 14 maja (włącznie) .
Co więcej, mam jeszcze prawie dwa tygodnie na poprawienie tego wyniku!

Po prawie półtora miesiąca intensywnego zwiedzania czas na chwilę odpoczynku. Dlatego kolejny przystanek na mojej trasie to Miami i półwysep Floryda w Stanach. Przede mną dwa tygodnie plażowania, opalania i słodkiego lenistwa nad oceanem. Warunki ku temu idealne, a tytułowe 13 godzin słońca wcale nie jest przesadą.
W dniu kiedy piszę tego posta słońce wschodzi o 6:34, a zachodzi o 20:04.

Oprócz nicnierobienia mam tu także kilka miejsc które chciałbym zobaczyć. Obiecałem sobie również, że w USA – relatywnie krótko przed powrotem do domu w Londynie – intensywniej wezmę się za poszukiwania nowej pracy. Widmo wizy wygasającej 4 tygodnie po zakończeniu wyprawy coraz realniej zagląda mi w oczy.

No dobra, z tym słodkim lenistwem i nicnierobieniem trochę jednak przesadziłem. Zwykle na plaży wytrzymuję maksymalnie z godzinę leżenia plackiem, a potem zaczynam szukać bardziej aktywnego sposobu spędzenia czasu. Obojętnie czy będzie to spacer, bieganie, pływanie, siatkówka plażowa, bule/bocce – cokolwiek!

Tym razem idę jednak o krok dalej. Już pierwszego dnia, krótko po zameldowaniu w hostelu, znajduję na mapie lokalny skateshop i kieruję się tam w poszukiwaniu małej poręcznej deskorolki (penny board), która na kolejne dwa tygodnie stanie się moim podstawowym środkiem transportu po mieście. Wzdłuż plaży ciągnie się zresztą bulwar Miami Beach Ocean Walk, doskonałe miejsce na takie przejażdżki.
Deska musi być też na tyle mała, żeby po odkręceniu tracków (“zawieszenia”) oraz kółek zmieściła mi się do plecaka – w bagażu rejestrowym poleci ze mną do domu!

Oprócz deskorolki i spacerów po okolicy daję się też namówić na jeszcze jedno sportowe wyzwanie. Mój wuja, najwytrwalszy biegacz jakiego znam (na koncie ma kilkadziesiąt ukończonych maratonów!) przekonuje mnie do udziału w biegu charytatywnym Wings For Life World Run, który odbywa się w niedzielę 7 maja, pod koniec mojego pobytu w Miami.

Wyzwanie jest tym większe, że już od dobrych kilku lat nie biegam regularnie. Ostatnia przebieżka jaką mam na koncie miała miejsce… dokładnie rok wcześniej!
7 maja 2022, podczas krótkiej wizyty w Poznaniu, wybrałem się na rundkę wkoło jeziora Rusałka. Liczę jednak na to, że piesze wędrówki podczas tej podróży i pobyt na wysokości w czasie wyprawy do Machu Picchu zbudowały formę, która pozwoli mi przynajmniej przeżyć Wings For Life .

Formuła biegu jest specyficzna: nie ma określonego dystansu, biegacze (ponad 200 tysięcy osób na całym świecie!) ruszają o tej samej porze, a 30 minut po nas rusza auto pościgowe, które z upływem czasu stopniowo przyspiesza. Kogo auto dogoni – dla tego wyścig się kończy. W zawodach można też uczestniczyć na dwa sposoby: w formie biegu masowego w wybranych miejscach na świecie (w Polsce – Poznań) lub samodzielnie, z aplikacją na telefon, w dowolnie wybranej lokalizacji.

Sądnego dnia pokonuję łącznie ponad 14 kilometrów i choć moje tempo nie jest zawrotne – jak na kogoś kto w ogóle nie trenuje, chyba mogę być zadowolony! Trzeba też przyznać że dopisała mi pogoda – to jedyny dotychczas dzień, kiedy nie jest AŻ TAK gorąco, niebo zasnute jest chmurami, a podczas biegu schłodziło mnie nawet kilka kropel deszczu. I tylko ta butelka z piciem którą trzymam w ręce z każdym krokiem wydaje się coraz cięższa, mimo iż zawartości stopniowo ubywa.

Wieczorami, kiedy robi się nieco mniej gorąco a od morza wieje przyjemna bryza, często wybieram się na spacery po okolicy. Muszę przyznać że Miami to nie do końca miejsce dla mnie. Głośne, gwarne, tłumne, przepełnione ludźmi którzy ostentacyjnie obnoszą się czym tylko się da. Najlepiej drogimi autami, ale mam też wrażenie że im ktoś grubszy, głośniejszy i bardziej obwieszony złotem, tym bardziej jest z siebie zadowolony. Nie przeszkadza im nawet to że w całym tym fałszywym i sztucznym blichtrze nikt chyba specjalnie nie zwraca na nich uwagi.

Hej, hej, NBA!

Dawno, dawno temu, w odległej galaktyce… miałem okazję być już w Stanach. Wówczas, w 2010 roku, była to moja pierwsza w życiu wyprawa poza Europę.
Dwa tygodnie w Chicago, w delegacji z pracy, w dodatku leciałem zupełnie sam. Popracowałem, pozwiedzałem, a po powrocie uświadomiłem sobie jeden błąd: byłem w USA, w mieście Bullsów, a nie poszedłem na mecz NBA! Karygodne!

A mistake repeated more than once is a decision.

– Paulo Coelho
 

Tym razem postanowiłem więc wyciągnąć naukę z tamtej podróży i terminarz NBA sprawdziłem już sporo przed przylotem. Pojawił się tylko jeden drobny problem:
od połowy kwietnia rozgrywki wkroczyły w decydującą fazę (playoffs), do której kwalifikują się tylko najlepsze drużyny i dalej grają w trybie pucharowym, gdzie przegrywający odpada. A Miami Heat – numer 8. tego sezonu – w pierwszym meczu grało z Milwaukee Bucks, czyli najlepszą drużyną konferencji wschodniej. Istniała więc spora szansa, że Miami odpadnie z rozgrywek i to dosłownie kilka dni zanim dotrę do USA. Na szczęście dla mnie Heat sprawili ogromną niespodziankę, ogrywając mistrza konferencji w stosunku 4-1.

Dzięki takiemu rozwojowi sytuacji, w sobotę 6. maja o 15:30 lokalnego czasu zasiadłem na trybunach Kaseya Center, na mecz numer 3 półfinałów konferencji, w którym gospodarze podejmowali New York Knicks.

Dla tych którzy nie oglądają NBA – warto wspomnieć, że taki mecz to nie tylko święto koszykówki, ale spektakularne wprost przedstawienie, od pierwszej do ostatniej minuty. W każdej przerwie w grze, czy to pomiędzy kwartami, czy kiedy jeden z trenerów poprosi o czas – natychmiast na parkiecie pojawiają się tancerki, prezenterzy, konkursy dla dzieci, wyrzutnie koszulek i wszelkie inne atrakcje. Wszystko byle tylko zapewnić widzom rozrywkę, dosłownie w każdej sekundzie.

Ogromny szacunek należy się za organizację tak dużej i ważnej imprezy. Pomimo prawie dwudziestu tysięcy ludzi na trybunach (19 927 osób) nie widziałem kolejek ani na wejściu – nawet na bramkach bezpieczeństwa, gdzie trzeba było opróżnić kieszenie i przejść przez detektor metalu – ani w klubowych sklepach, ani przy stanowiskach cateringowych. Wszystko wyskalowane tak, żeby każdy kibic wychodził zadowolony. No, o ile tylko drużyna gospodarzy wygra mecz .

The Everglades

Kojarzycie taki filmik “forfiter” na Youtube, gdzie Polak w kajaku karmi kurczakiem krokodyla czy aligatora? Planując pierwszą wycieczkę poza miasto na Florydzie nie mogłem uciec od tego skojarzenia. Dla mnie jeszcze lepsza oryginału jest zresztą jedna z parodii, z genialną bluesową muzyką w wykonaniu CeZik-a:

W poniedziałek rano odbieram w Miami wynajęte auto, wymeldowuję się z hotelu i ruszam w kierunku bagien i mokradeł słynnego The Everglades. Na miejscu czeka na mnie Don, kajakarz-entuzjasta i lokalny przewodnik z kilkunastoletnim doświadczeniem. Do grupy dołączają jeszcze dwie pary, jedna z Chicago i druga z Holandii lub Belgii (sądząc po języku w jakim ze sobą rozmawiali) i po króciutkim instruktażu wodujemy nasze kajaki i ruszamy na spotkanie z przygodą.

Słońce praży, żar leje się z nieba, a my powoli wiosłujemy przez kanały wodne, tunele i jeziora otoczone egzotyczną roślinnością. W okolicy królują drzewa namorzynowe – niesamowity wytwór natury. Ich korzenie zwisają w powietrzu wprost do słonej wody i według wyjaśnień Dona przewodnika, zawierają specjalne błony półprzepuszczalne wykorzystujące zjawisko odwróconej osmozy. Mówiąc prościej: korzenie odfiltrowują sól z morskiej wody, pozwalając drzewom przetrwać tam, gdzie inne rośliny nie są w stanie rosnąć.

W kajaku spędzam wspaniałe i bardzo relaksujące trzy godziny. Rozczarowuje mnie jednak fakt, że po drodze nie spotykamy żadnych aligatorów! Wyobrażałem sobie całe ich stada przemierzające tamtejsze wody, jednak po pierwsze zwierzęta te wcale nie żyją stadnie – za wyjątkiem matek dbających o młode – a po drugie chyba nie mamy szczęścia. Podobnie jak przy poszukiwaniu tygrysów w parku Ranthambore w Indiach mówimy przecież o obserwacji dzikich zwierząt w ich naturalnym środowisku. Nie ma więc gwarancji spotkania, o czym zresztą Don uprzedzał nas przed rozpoczęciem wyprawy.

Trochę zawiedzeni zmierzamy już w kierunku miejsca zakończenia wycieczki i dosłownie na ostatnich metrach… JEST! Pani Holenderka zauważa oczka i nos, wystające z wody zaledwie kilka metrów od ich kajaka! Robimy ostatni postój na trasie i wszyscy zgodnie łapią za aparaty i telefony aby uwiecznić ten moment.

Ciekawostka związana z aligatorami jest taka, że… boją się kajaków! Podobnie jak wszystkiego innego co tylko jest większe od nich samych. Pomimo iż dorosły, wyrośnięty aligator to tutaj apex predator, czyli drapieżnik na samym szczycie łańcucha pokarmowego. Młode tego gatunku mają jednak mnóstwo naturalnych wrogów – mały aligator może stać się pożywieniem dla szopa pracza, wydry, brodzących ptaków, drapieżnych ryb, a nawet dorosłych aligatorów. Tak, to gady w prawdziwym tego słowa znaczeniu – w obliczu głodu nie stronią od kanibalizmu. Trauma z dzieciństwa pozostaje im na zawsze, unikają tego co większe od nich.

Rzutem na taśmę uratowani przed sporym rozczarowaniem, wiosłujemy kolejnych kilkadziesiąt metrów i docieramy na miejsce gdzie nasza wyprawa dobiega końca. Dziękujemy naszemu przewodnikowi za przyjemnie spędzone popołudnie, wietrzymy rozgrzane do czerwoności samochody i rozjeżdżamy się każdy w swoją stronę. Przede mną ponad trzygodzinna trasa na północ, w kierunku Orlando.

Ale o tym już kolejnym razem. Stay tuned!

Stolica Peru długo stawiała opór moim turystycznym (i blogowym) zapędom.

Pierwszy raz samolotem z Chile – wylądowałem po 20, w hostelu przed północą. O 4 nad ranem ruszałem dalej, autobusem Peru Hop w kierunku Nazca.

Tydzień później powrót na na półtora dnia i dwa noclegi – które przeciekły mi przez palce gdzieś między praniem i pakowaniem na Machu Picchu, blogowaniem, telefonem do rodzinki i spacerem po najbliższej tylko okolicy.

Trzecią wizytę w Limie musiałem więc wycisnąć na maxa jak cytrynę, zobaczyć jak najwięcej, znów w niecałe 36 godzin – od lądowania z Nazca o 14:45 do wylotu w kierunku Miami o północy kolejnego dnia (nocy?).

W drodze do centrum niezastąpiony Uber znów ratuje mnie przed negocjacjami z lotniskowymi taksówkarzami, wśród których w każdym chyba kraju i miejscu nie brakuje oszustów. Trzeci raz melduję się w tym samym hostelu, który zresztą gorąco polecam – w The Lighthouse Bed and Breakfast w dzielnicy Miraflores. Właściciel, Duncan, Anglik na obczyźnie, pokierował mnie i na krótki wieczorny spacer na kawę z widokiem na klify i ocean, i do pralni samoobsługowej, a nawet przechował mój bagaż na czas wyprawy do Machu Picchu (tam wybrałem się tylko z małym plecakiem, ograniczając kilogramy do dźwigania po górach).

Przemywam twarz, łapię aparat i ruszam w miasto. W kilka minut docieram na malecón, promenadę nad oceanem. Niebo zasnuwają stalowoszare chmury, a prześwietlające spod nich, chylące się ku zachodowi słońce mgliście wycina na horyzoncie kształt niedalekiej wyspy San Lorenzo.

Skręcam w lewo, kierując się wzdłuż brzegu na południe. Moją uwagę przyciąga budowla, której spodziewałbym się z pewnością w południowo-wschodniej Azji, ale raczej nie tutaj. Podchodzę bliżej i znajduję Parque Chino, czyli Park Chiński – a w nim pandy, smoki, posążki Buddy, widoczną z daleka maleńką pagodę i tłumy Peruwiańczyków robiących sobie zdjęcia i selfies na ich tle.

Rozglądam się, łapię kilka zdjęć i ruszam dalej – gdzieś, gdzie będzie można swobodnie oddychać i przejść. Malecón ciągnie się kilometrami: raz park i zieleń, raz ścieżka spacerowa, obok boiska, plac zabaw dla dzieci, zaraz znowu park, wybieg dla psów, skwer Vaclava Havla, Parque María Reiche (“dama linii Nazca“).

Wreszcie cel tego spaceru, miejsce gdzie odzywa się dusza żeglarza-amatora: latarnia morska w Parque Antonio Raimondi. Tym samym wyjaśniam zagadkę nazwy mojego hostelu – “The Lighthouse (B&B)” (czyli właśnie latarnia morska) – najkrótszą drogą to zaledwie 600 metrów stąd.

Nacieszam oczy widokiem oceanu, nasycam uszy szumem fal. Już jutro zamienię Pacyfik na Atlantyk, a w Miami z pewnością woda będzie taka sama ale inna. Dłuższą chwilę później ruszam dalej, wgłąb miasta, wzdłuż alei Malecón Balta w kierunku głównej ulicy Diagonal i parków: Kennedy’ego i 7. czerwca.

Park Kennedy’ego, jak chyba wszystkie parki, skwery i place jakie do tej pory widziałem w Ameryce Południowej, jest pełen ludzi. Jest niedziela, dzień się kończy, niebo ciemnieje, a w parku dosłownie tłumy. Zajęta każda ławeczka, każde miejsce gdzie można usiąść czy choćby przysiąść. Pełen przekrój wiekowy – dorośli, starsi, ale i dzieci biegają po trawie, uganiając się za kotami. Całym mnóstwem kotów zresztą, które, jak mniemam, mieszkają w tym parku i jak widzę, mają się świetnie, są rozbawione i dobrze dokarmione.

Spacerując po parku nie mogę uciec od jednej myśli: jutro o tej porze będę już w drodze na lotnisko, jedną nogą w samolocie do kolejnego kraju na trasie.

Humor poprawia mi pożegnalna kolacja, a po niej deser – na który wracam w upatrzone wcześniej miejsce, krzyczące kolorowo-fuorescencyjnym wejściem: Lúpulo Draft Bar (lúpulo to po hiszpańsku chmiel) przy Avenida Larco, na rogu Parque 7 de Junio. W karcie spory wybór kraftowych piw, spośród których wybór pada na lokalną IPA o lekko cytrusowym posmaku. Chwilo, trwaj…

Dopijam piwo, wychodzę z baru i gdzieś z parku słyszę muzykę.
Wiedziony dźwiękiem, bez problemu odnajduję skąd dobiega.

Tańce i zabawa trwają w najlepsze, ale ja powoli zmierzam w kierunku hostelu. Przede mną pakowanie do samolotu, a jutro długi dzień, sporo kilometrów do przejścia, kolejna nocka w samolocie i nowe miejsce, nowe wrażenia. Po drodze spotykam jeszcze starych znajomych, tutaj chyba tortugas ninja? Street art .

Poniedziałek, 1. maja. Mimo wczesnej pory kawa już czeka na stole, a chwilę później pojawia się na nim ciepłe śniadanie. Duncan cierpliwie odpowiada na pytania jednej z turystek, żona czaruje w kuchni, kilkuletnia córka – dziecięcą ciekawością niemal codziennie zmieniających się gości-sąsiadów-turystów.

Mam cały dzień, więc dziś wszędzie idę pieszo. Nie tylko turystyczne miejsca, ale i spacer zwykłymi ulicami – wtedy można poczuć prawdziwy oddech miasta. Pierwszy cel do odwiedzenia: Huaca Pucllana, “Ruiny piramidy z niepalonych glinianych cegieł powstałej między 200 a 700 r. n.e.” (opis z Google Maps). Super! Na miejscu dowiaduję się jednak, że z okazji święta muzeum nieczynne. Sprawdzam. Pierwszego maja w Peru, tak jak w Polsce, obchodzą Święto Pracy. Pozostaje mi rzucić okiem i złapać obiektywem ile się da przez jedną z mniej zasłoniętych bram. Dalsza droga i tak prowadzi mnie wokół obiektu.

Zmierzam na północ ciągnącą się kilometrami aleją Avenida Arequipa, miejskim deptakiem pod palmami, raz po raz skręcając w sąsiednie uliczki żeby zobaczyć upatrzone wcześniej miejsca. Po Huaca Pucllana i zwykłych ulicach miasta, mój kolejny cel wygląda jak absurdalny żart miejskiego architekta, zupełnie z innej bajki, jak wklejony tam w Photoshopie. Budowla jakie dotychczas widziałem tylko dwa razy: w Billund i Windsorze. W obu przypadkach w Legolandzie.

Zamek Castillo Rospigliosi, zbudowany w 1929 roku przez spadkobierców włoskiej rodziny szlacheckiej, miał nawet gościć hiszpańskiego króla Alfonsa XIII.

Błąkając się po mieście “na azymut” natrafiam na kilka polskich akcentów. Pierwszy z nich to pomnik Papieża-Polaka Jana Pawła II. Nieco później trafiam pod Asociación Educativa Nicolás Copérnico, Stowarzyszenie Naukowe Mikołaja Kopernika; a wśród murali otaczających peruwiański Stadion Narodowy znajduję postać łudząco podobną do “naszego” Grzegorza Krychowiaka.

Międzynarodowe miasto! Park chiński, Vaclava Havla, Kennedy’ego, nawet “nasza” tutaj Maria Reiche to przecież z urodzenia Niemka, nie Peruwianka.
Jak widać, nie zabrakło również akcentów polskich. O wiedzy przeciętnego Peruwiańczyka o Polsce miałem się zresztą przekonać później tego dnia.

Plaza San Martin. Siadam na rozgrzanym murku pod pomnikiem, trawię obiad, wystawiam twarz do słońca, myślę o niczym. Na ziemię sprowadza mnie przechodzień, który zasiada obok i wystawia na poważną próbę mój hiszpański. Pyta skąd jestem, co robię w Peru, pyta o Polskę, rozbawia mnie do łez pytaniem “to ile tam u was trwa zima? 8 miesięcy?”. Opowiada o swoich własnych wyprawach po Peru, o okolicy z której pochodzi, o tajemniczych odkryciach archeologicznych w okolicach Nazca których jest fascynatem. Mija pewnie z godzina zanim postanawiam ruszyć dalej, w końcu mam jeszcze sporo do zobaczenia. Lekcja języka , motywacja do nauki , dla autorów Duolingo .

Kolejny mój cel: Plac Manco Capac. Miesiąc temu ominąłbym to miejsce z błogiej nieświadomości, dziś świetnie pamiętam z opowieści Pepe Galletas w drodze do Machu Picchu: Manco Capac to legendarny założyciel królewskiej dynastii Inków. Kolejne miejsce, gdzie w zasięgu wzroku nie mam drugiego białego człowieka. Lokalnych turystów za to nie brakuje, pod pomnikiem wciąż ktoś pozuje do zdjęć.

Następny przystanek to już Plaza de Armas, zwana także Plaza Mayor de Lima. Jedno z najważniejszych miejsc w mieście, uważane za jego kolebkę, znajduje się w historycznym centrum Limy. Wokół placu rozlokowane są najważniejsze budynki stolicy Peru: Palacio de Gobierno, czyli siedziba prezydenta i rządu, ratusz Palacio Municipal de Lima, katedra św. Jana wraz z przylegającym do niej pałacem arcybiskupim. Cały stołeczny splendor władzy przy jednym placu.

Z Plaza de Armas już tylko kilka kroków dzieli mnie od La Muralla, parku utworzonego w miejscu historycznej dzielnicy, zbudowanej w latach 1684-1687. Na miejscu można zobaczyć pozostałości ówczesnych zabudowań, fundamenty prostych domków składających się z pojedynczego pomieszczenia.

Obok pomnik Francisco Pizarro, który wywołuje u mnie mieszane uczucia. Jakoś trudno mi uwierzyć w autentyczną miłość Peruwiańczyków do hiszpańskiego najeźdźcy, jednego z konkwistadorów, którzy zdziesiątkowali lokalną ludność. Według danych Wikipedii, od roku 1520 do 1571 populacja Peru zmniejszyła się z około 10-12 milionów do mniej niż 3 mln i dalej kontynuowała trend spadkowy, a główną przyczyną śmierci były przywiezione z Europy choroby, w tym ospa.

Park La Muralla oferuje także piękny widok na niedaleką, niesamowicie kolorową dzielnicę miasta, ulokowaną na zboczu wzgórza Cerro San Cristóbal.

Ostatni punkt na mojej trasie po Limie to klasztor św. Franciszka, określany jako największy w całej Ameryce Łacińskiej. W porównaniu z zabudowaniami sąsiedniej La Muralla wprost poraża przepychem i bogactwem, kontrastując ostro z maleńkimi, prostymi domkami zbudowanymi ponad 100 lat później.

Obrazy, freski, mozaiki, witraże, ogromne przestrzenie i potężna zakonna biblioteka – jak przystało na ślubujących ubóstwo franciszkanów, klasztor opływa w niewyobrażalne dla ówczesnej ludności luksusy. Wszystko to ufundowane hojnymi datkami wiernych, płacących za możliwość pochówku “blisko Boga”, w znajdujących się pod klasztorem katakumbach.

Niestety w całym obiekcie obowiązuje bezwzględny zakaz fotografowania.

Kiedy kończę zwiedzanie i opuszczam klasztor słońce już zachodzi, a dzień chyli się ku końcowi. Wracam do mojego The Lighthouse B&B, odbieram plecak, dziękuję Duncanowi i jego rodzinie za gościnę i ruszam na lotnisko.

Dzięki za wszystko Peru, było cudownie! Teraz czas na kolejną przygodę!

No dobra, czas się przyznać. Nazbierały mi się spore zaległości w blogowaniu…
Jak się okazało: zwiedzanie + planowanie i rezerwowanie kolejnych przystanków + blogowanie + poszukiwania nowej pracy = bardzo ambitny pomysł na wakacje…

Pora na plan naprawczy. Od dziś będę pisał na bieżąco o tym co się dzieje teraz,
a w międzyczasie uzupełniał luki w relacji z wcześniejszych etapów wyprawy.
Na początek: Machu Picchu, ostatni z Nowych 7⃣ Cudów Świata na mojej trasie!

Bazę wypadową do Machu Picchu stanowi miasto Cuzco, skąd lokalni operatorzy oferują różnorodne opcje: od jednodniowej wycieczki autobusowo-kolejowej, po kilkudniowe wyprawy wysokogórskie których celem i metą są słynne inkaskie ruiny. Decyduję się na wersję 4-dniową i wędrówkę starożytnym szlakiem Inków.

Malowniczo ulokowane w dolinie w paśmie Vilcabamba w peruwiańskich Andach, Cuzco znajduje się na średniej wysokości 3 400 metrów nad poziomem morza, a najwyższy w okolicy szczyt, pokryta lodowcem góra Salkantay, sięga aż 6 274 m. Przy wyprawie na takie wysokości zaleca się 2-3 dniową aklimatyzację, na którą jednak w moich (przesadnie?) ambitnych planach zwyczajnie brakuje czasu – co powoduje nieco obaw przed chorobą wysokościową. Ale spróbować muszę!

We wtorek wczesnym popołudniem samolotem z Limy dostaję się do Cuzco. Pierwsze wrażenie rzeczywiście dziwne: oddycha się trochę inaczej, czuję się jakby pusty w środku, po angielsku nazywałem to lightheaded. Walczę z tym spacerując po mieście i jeszcze przed spotkaniem organizacyjnym o godzinie 18 wszystko wydaje się wracać do normy. Poznaję swoich towarzyszy wyprawy oraz przewodników, wracam do hotelu na krótki nocleg i o 4:30 stawiam się na zbiórkę, z której busik zabiera całą naszą grupę w miejsce startu pieszej wędrówki.

Naszej 15-osobowej grupie towarzyszy dwóch lokalnych przewodników, a także… szef kuchni i 23 aż tragarzy! Oprócz namiotów i zapasów jedzenia, w czasie wyprawy poniosą oni nasze bagaże. Każdemu turyście przysługuje limit 7 kg, z których 2 kg przypada na wypożyczony ciepły śpiwór, a 1 kg dmuchany materac. Pozostałe 4 kg pozwala nam jednak zdeponować zapasowe ubrania i kosmetyki, a samemu podróżować lekko i przyjemnie, tylko z małym podręcznym plecakiem.

Trasa startuje z wysokości 2 700 metrów n.p.m. i od samego początku oferuje niezapomniane widoki i spektakularne krajobrazy, na przykład takie:

Biorąc pod uwagę, że wędrujemy po górach których wysokość sięga ponad 6 km – pierwszy odcinek nie jest zbyt wymagający. W jakieś 4 godziny (z przerwami na odpoczynek) pokonujemy nieco ponad 10 km, przy zaledwie 300 m przewyższeń (w górę i w dół). Jeszcze przed przerwą na lunch trafiamy na pierwsze inkaskie ruiny, gdzie przewodnik objaśnia, że charakterystyczny widok starasowanego zbocza to tutejszy sposób na uprawy rolnicze – głównie ziemniaki i kukurydza, które na tej wysokości podobno mają się świetnie.

Po posiłku i krótkiej przerwie na sjestę rozpoczynamy drugi etap wędrówki tego dnia i tym razem trasa prowadzi już systematycznie w górę.

Do pierwszego na trasie obozu docieramy w samą porę, krótko przed zachodem słońca. Na miejscu czekają już na nas rozstawione namioty, materace, śpiwory, popołudniowa herbatka a po niej solidna kolacja. Łatwo poznać że cały dzień wędrówki w palącym tego dnia peruwiańskim słońcu wszystkim dał się we znaki – mimo dość wczesnej pory, po jedzeniu wszyscy zmierzamy prosto do spania. Niemal natychmiast zapada błoga cisza przerywana jedynie nocnymi odgłosami tropikalnego lasu. Z żadnego z sąsiednich namiotów nie słychać rozmów.

Klub 4000

Drugiego dnia znów wstajemy wcześniej niż słońce i rozpoczynamy przygotowania do najtrudniejszego dnia wędrówki, które wyglądają mniej więcej tak:

• pobudka w wykonaniu portierów, serwujących gorący napar z liści koka – który ma pomagać w zapobieganiu chorobie wysokościowej
• pół miski wody na poranny prysznic – ciepłej, przynajmniej dla tych którzy skorzystają od razu, bo przy temperaturze ok. 10 stopni woda szybko stygnie
• solidne śniadanie które zapewni nam zapas energii na kilka godzin wspinaczki

Tak przygotowani wyruszamy w drogę, która tym razem prowadzi stromo w górę. Przed nami najwyższy punkt na trasie – przełęcz Warmiwañuska (Dead Woman’s Pass) na wysokości 4 215 metrów n.p.m., czyli ponad 900 metrów przewyższenia w ciągu pierwszych dwóch godzin od wyruszenia z obozu.

Dalsza droga prowadzi na szczęście głównie w dół, chociaż przed końcem dnia przyjdzie nam się wspinać jeszcze raz, tym razem na niecałe 4 tysiące metrów. Podobnie jak pierwszego dnia, więcej okazji do rozmów mamy na trasie i podczas posiłków niż wieczorem w obozie. Znów wyczerpani, zasypiamy krótko po kolacji.

Dead Woman’s Pass tydzień później

Jakiś tydzień-półtora po naszej wyprawie, na grupie którą wraz z pozostałymi uczestnikami założyliśmy na WhatsAppie w celu wymiany zdjęć, odezwali się nasi przewodnicy Pepe i Toro. Przesłali pozdrowienia ze szlaku – właśnie przemierzają Inca Trail kolejny raz – oraz poniższe zdjęcie warunków jakie zastali tym razem w najwyższym punkcie trasy. Zdaje się że mieliśmy naprawdę mnóstwo szczęścia!

W drodze

Wędrówka codziennie serwuje nam przepiękne widoki na otaczające nas szczyty, co dla mnie jest chyba największą atrakcją całego Inca Trail. Część naszej trasy została odrestaurowana w XX wieku, ale niektóre jej fragmenty to dalej oryginalny szlak Inków, przemierzany już setki lat temu przez ludzi zamieszkujących te tereny na długo przed hiszpańską konkwistą. W miarę pokonywania kolejnych kilometrów grupa często się rozciąga, co daje szansę na obcowanie z naturą sam na sam.

Chociaż celem naszej wędrówki jest oczywiście najbardziej znane inkaskie miasto Machu Picchu, już po drodze mamy okazję odwiedzić wiele innych pozostałości po tej wspaniałej południowoamerykańskiej cywilizacji. Widoki nierzadko dosłownie zapierają dech, i tak już utrudniony ze względu na rozrzedzone na tych wysokościach powietrze.

Logistyka

Trzeba przyznać że logistyka całej wyprawy jest zorganizowana perfekcyjnie, a nasz zespół przewodników, tragarzy i oczywiście szef kuchni dokładają wiele starań, żeby nasza wędrówka przebiegała bez problemów. Znacznym ułatwieniem jest również fakt, że nie musimy sami nieść całego swojego bagażu, w tym namiotów, śpiworów, materacy i zapasów jedzenia i wody na cztery dni. Na koniec każdego dnia czeka na nas w pełni przygotowane obozowisko i czteroosobowe namioty na każdą dwójkę podróżujących. Na jednym z postojów przytrafiły nam się nawet dość nietypowe odwiedziny:

Największą niespodzianką jest dla mnie poziom kateringu. Każdego dnia mamy zapewnione śniadanie, lunch na trasie, popołudniową herbatkę z popcornem i przekąskami, a krótko po niej kolację. Bogactwo wyboru jest wręcz nie do wiary jak na polową kuchnię na ponad 3 tysiącach metrów n.p.m., a szef kuchni spełnia wszystkie nasze zachcianki – jak choćby specjalne wegetariańskie dania dla dwójki turystów w naszej grupie którzy nie jedzą mięsa.

Trzeciego dnia wędrówki mamy do pokonania najkrótszy dystans, co daje nam szansę na bliższe poznanie naszych portierów i oczywiście pamiątkowe zdjęcia. Ustawiamy się w koło i każdy po kolei ma okazję się przedstawić i powiedzieć kilka słów o sobie. Skrzętnie korzystamy z okazji żeby serdecznie podziękować bagażowym za ich wysiłek i troskę o to, żebyśmy podróżowali wygodnie. Największe brawa dostaje oczywiście niezrównany szef kuchni!

Nasi przewodnicy Pepe i Toro znają się od lat. Kiedyś pracowali razem jako strażnicy w samym Machu Picchu, dziś, po ukończeniu dodatkowych kursów, prowadzą turystów takich jak my do tego pięknego zabytkowego miasta.
Odkąd pracują dla TreXperience, nasza wyprawa to jednak ich pierwsza okazja żeby przemierzyć ten szlak wspólnie. Relacje pomiędzy poszczególnymi przewodnikami robią na mnie naprawdę duże wrażenie. Spotkania z “konkurencją”, innymi grupami i firmami, przynoszą serdeczne powitania i przyjacielskie żarty. Rywalizacji ani zawiści nie odnotowałem. “Trochę” inaczej niż w polskich górach…

Machu Picchu

Czwarty i ostatni dzień wyprawy to najwcześniejsza pobudka – przed 3 rano! Wszystko po to, żeby do celu dotrzeć wcześniej niż inne grupy i mieć okazję zobaczyć Machu Picchu jeszcze zanim wypełni się turystami. Było warto – na punkcie kontrolnym meldujemy się jako pierwsza grupa i ruszamy na ostatni odcinek drogi do słynnych ruin. Przy Sun Gate, Bramie Słońca, spotyka nas jednak spore rozczarowanie – Machu Picchu ginie w chmurach!

Z czasem jednak poranna mgła czy też niskie chmury stopniowo się przecierają i w końcu udaje nam się zobaczyć pocztówkowy widok, jak go nazywają Pepe i Toro.

Do celu docieramy po pokonaniu łącznie ok. 50 kilometrów i ponad 2 700 metrów przewyższeń, co mój Garmin przeliczył na ponad 900 pięter – to jakby wspiąć się pieszo po schodach na Burj Khalifa, najwyższy budynek świata. Sześć razy!

Zdecydowanie jednak: BYŁO WARTO!

Na mojej liście ścisła czołówka wśród najbardziej zagadkowych miejsc na świecie.

Tajemnicze kształty, wyryte w pustynno-górzystym krajobrazie południowego Peru rękami starożytnych cywilizacji. Przekraczające sto metrów długości wizerunki roślin i zwierząt, linie i figury geometryczne. Dobrze widoczne jedynie z powietrza, z samolotu, dlatego odkryte dopiero niecałe sto lat temu, pomimo iż najstarsze z nich od dwóch i pół tysiąca lat opierają się tutejszemu brutalnemu klimatowi.

Kto? Jak? Po co? Dlaczego? Czy pomagali kosmici?

Wciąż więcej jest pytań niż odpowiedzi.

Dlatego po kolei.

Geoglify z Nazca

Gdzieś pomiędzy miejscowościami Palpa i Nazca bus Peru Hop zatrzymuje się. Niewielki parking przy samej “autostradzie” Panamericana, właściwie szerokie utwardzone pobocze. Ciasna budka strażników pobierających opłaty za wstęp. Wyblakłe od słońca tablice objaśniające gdzie jesteśmy i dlaczego właściwie.
Jest też wieża widokowa, z imponującą panoramą okolicy i otaczających nas gór. Słońce chyli się ku zachodowi, nagrzane powietrze wypełnia atmosfera tajemnicy.

Dopiero z pewnej wysokości da się zauważyć sekret skrywany przez to miejsce. 80-metrowy geoglif – wizerunek drzewa, obok niego ropucha i jaszczurka. Zupełnie niewidoczne chwilę temu, z poziomu gruntu. Nagle wyłaniają się niemal przy samym parkingu, rzut kamieniem od nas, tuż obok, tak blisko.

Może nawet za blisko – z perspektywy przeciętej na pół Panamericaną jaszczurki. Lokalny przewodnik wyjaśnił mi później, że w połowie XX wieku rząd peruwiański bardziej interesowało ukończenie budowy strategicznej drogi, łączącej kilkanaście krajów od Alaski po Argentynę, niż troska o mało znany wówczas zabytek. 

Geo…co?

Słowo geoglif, greckie (tak jak i hieroglif), oznacza rysunek, obrazek na ziemi.
Te tutaj stworzyły cywilizacje Paracas a później Nazca, mniej więcej między rokiem 500 przed naszą erą a 500 naszej ery, czyli na długo przed Inkami!

JAK ONI TO ZROBILI?

Banalnie prosto, sprytnie wykorzystując charakterystykę okolicznego terenu. Wzory powstały na ciągnącej się tu kilometrami pustyni, której powierzchnia składa się z dwóch warstw: wierzchnia to czerwono-brązowy od tlenków żelaza żwir, pod którym skrywa się jasna, szaro-żółta, wyraźnie kontrastująca gleba.

Paracas i Nazca “rysowali” więc, usuwając żwir i odkrywając spod spodu jasny piasek. Warstwa kamieni ma często zaledwie 10-15, czasem 30 cm głębokości i taką też głębokość ma większość geoglifów, co utrudnia czy wręcz uniemożliwia zobaczenie ich z poziomu gruntu.

I to się nie zniszczyło?

Konserwacją geoglifów zajmuje się tutejsza pogoda i klimat. Znajdują się w jednym z najbardziej suchych miejsc na Ziemi: trochę pada tu przez trzy miesiące, od stycznia do marca, później właściwie wcale. Strona climate-data.org dla Nazca prognozuje ZERO dni deszczowych od początku maja do końca września, a dla okolicznego Changuillo – zero od kwietnia do listopada.

Bogaty w żelazo wierzchni żwirowy płaszcz pustyni jest na tyle ciężki, że nie narusza go tutejszy słaby powiew wiatru. Zagłębienia odkrywające jasny piasek kondensują poranną wilgoć, a za dnia są wypiekane jak w piecu przez palące pustynne słońce, przez co powstaje wypalona na kształt gliny powłoka ochronna.

Zdarzają się malutkie trąbki powietrzne (widziałem!) które ponoć działają na geoglify jak naturalny odkurzacz, wysysając z wykopanych przed wiekami zagłębień niepożądane obiekty i oczyszczając ich powierzchnię.

Jesteśmy w słynnym Pierścieniu Ognia, zdarzają się tu więc i trzęsienia ziemi, ale nawet one nie są w stanie zaszkodzić starożytnym rysunkom na pustyni.

Nazca – miasteczko

Po wizycie na wieży ciekawość tego miejsca aż we mnie buzuje. Podjeżdżamy jeszcze kawałek do miasteczka Nazca, a potem robię hop off z busa Peru Hop i zostaję tu na kolejne dwie noce. Hotelik zarekomendowany przez Peru Hop uroczy, kameralny i prawie zupełnie pusty. Zaskoczył mnie też fakt, że z całego busa tylko ja tu wysiadałem i zostawałem na dłużej – reszta pędziła dalej na południe, w kierunku Arequipa i Puno, z których ja ostatecznie zrezygnowałem.

W hotelowym lobby właściwie najpierw wita mnie makieta okolicy i geoglifów, a dopiero potem biurko, recepcja i obsługa. Melduję się, odświeżam po podróży, porzucam plecak i ruszam na spacer po miasteczku – na pierwszy rzut oka zupełnie nieturystycznym. Życie płynie tu w typowo latynoskim tempie, spokojnie i leniwie. W każdym skrawku cienia ludzie kryją się przed palącym słońcem. Główną ulicą raz po raz suną fale samochodów, a w przerwach między nimi nastolatek na BMX-ie wyczynia akrobacje, wskakując z jezdni pod wysoki krawężnik. Na każdym kroku widać geoglify – od magnesów i breloczków w sklepach z pamiątkami, po malunki na ścianach i przystanki autobusowe.

Idę główną ulicą w kierunku Plaza de Armas – taką nazwę nosi główny plac każdego chyba miasta i miasteczka w krajach hiszpańskojęzycznych.

Nie mam daleko – to zaledwie kilkaset metrów od hotelu. Po drodze mijam pojedyncze kawiarnie i restauracje oraz niezliczone stoiska z akcesoriami do telefonów – mógłbym tu zaopatrzyć na resztę życia siebie i całą rodzinę w etui, ładowarki, kable itp. W jednym ze sklepów z pamiątkami moją uwagę przyciągają nietypowe zestawy do szachów, co znów wprawia mnie w zadumę nad tutejszą, inną niż europejska percepcją “odkrycia” Ameryki przez konkwistadorów.

Na samym Plaza de Armas mnóstwo ludzi. Kilkuletnie chłopaki gonią za piłką, obok paru innych śmiga na hulajnogach. Trochę starsze dziewczyny grają w siatkówkę (chociaż też piłką “do nogi”). W centrum placu jak na mównicy, bardzo niezadowolona pani wykrzykuje swoje racje, spacerując przy tym jak tygrys w klatce – kilka kroków przed siebie i zwrot. Nie porywa jednak za sobą tłumów. Może rzeczywiście okres politycznych niepokojów Peru ma już za sobą.

Następnego ranka wstaję przed budzikiem, gotowy na nadchodzącą przygodę: widokowy przelot samolotem nad najsłynniejszymi geoglifami. Słowo “przygoda” nabiera zresztą dodatkowego znaczenia, kiedy o potwierdzonej dzień wcześniej z przewodnikiem Peru Hop godzinie nie pojawia się mój transport na lotnisko.
Po pół godzinie oczekiwania wyruszam tam pieszo, w międzyczasie odkrywając, że lot jest jednak o 11, a nie o 9:30. Dzięki spacerowi mam okazję zobaczyć inną część miasta. I niezły ubaw na widok miny strażnika przy szlabanie wjazdowym na teren lotniska. Mógł jeszcze nie widzieć turysty docierającego tam pieszo.

Całe lotnisko to właściwie jeden mały hangar w którym znajduje się hala przylotów i odlotów, odprawa i ważenie pasażerów (!); a wokół niego kilka straganów z pamiątkami i kawiarnia z lodami, z czego skrzętnie korzystam, skoro i tak czekam. Do maszyny odprowadza nas sam pilot, który przed startem musi jeszcze wykazać niemałe zdolności fotograficzne – wszyscy po kolei pasażerowie przekazują mu swoje telefony, z prośbą o pamiątkowe zdjęcie z awionetką. Wchodzimy na pokład, zajmując miejsca z góry przydzielone według wagi – mnie przypada fotel zaraz za plecami pilotów, tak blisko że ledwo mieszczę nogi. Trochę już w życiu polatałem, ale takim “przytulnym” maleństwem jeszcze nigdy.

Zupełnie jak w helikopterze zakładamy pokładowe słuchawki – przez które pilot będzie opowiadał o geoglifach na trasie – i po chwili jesteśmy gotowi do startu. Przelot przypomina rollercoaster: niewielki samolot tańczy w podmuchach wiatru, a my nieustannie kręcimy beczki nad geoglifami, raz w prawo, zaraz potem w lewo, sprawiedliwie dając szansę na “och!”, “ach!” i pamiątkowe zdjęcie turystom po obu stronach maszyny. Wszystko na wysokościach jakiś 600 metrów nad ziemią.

Pomimo pojedynczych wzmianek sięgających XVI wieku, geoglify Nazca były zupełnie nieznane aż do XX wieku i popularyzacji lotnictwa, a swoją dzisiejszą sławę zawdzięczają w dużej mierze trzem osobom.

Pierwszą z nich był lokalny archeolog Toribio Mejía Xesspe, który zauważył je podczas wycieczki górskiej w te okolice w 1927 roku, a później zabiegał o ich badania, m.in. podczas międzynarodowej konferencji antropologów w 1939.

Wyzwanie podjęła Niemka, Maria Reiche Grosse-Neumann. Mając 29 lat wyjechała do Peru do pracy, najpierw jako guwernantka i nauczycielka, by wkrótce zostać asystentką amerykańskiego historyka Paula Kosok, badającego starożytne systemy irygacyjne. Oboje zafascynowali się liniami Nazca od momentu przelotu nad okolicą w 1941 roku. Pani Maria dołączyła do zespołu naukowego Paula Kosok (ona oraz Richard P. Schaedel) i poświęciła tym badaniom resztę swojego życia.

Dziś znana jako “Dama pampy w Nazca” czy “Lady of the Lines”, wspominana w Peru z szacunkiem i sympatią. W dużej mierze dzięki jej wysiłkom, w 1994 roku geoglify Nazca zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Trzecia postać, najbardziej kontrowersyjna, niewątpliwie również przysłużyła się dzisiejszej popularności Nazca. Erich von Däniken, szwajcarski pisarz i publicysta, zyskał sławę dzięki hipotezie o “starożytnych kosmitach” – wizytach na Ziemi istot pozaziemskich tysiące lat temu i ich wpływie na rozkwitające wówczas cywilizacje. Däniken, który sam miał okazję lecieć nad tajemniczymi geoglifami, w swojej książce z 1968 roku zatytułowanej “Chariots of the Gods?” (“Rydwany Bogów?” albo “Wspomnienia z przyszłości”) uznaje linie Nazca za specjalnie oznakowane… lądowiska dla statków kosmicznych.

Piramida

Jak przystało na miejsce zamieszkane od ponad dwóch tysięcy lat, Nazca to nie tylko geoglify na pustyni. Po locie, wciąż na lekko miękkich nogach, jeszcze tego samego popołudnia mam w planie kolejną wycieczkę, tym razem do… piramidy! Przewodnik, Carlos, zjawia się punktualnie o czasie. Tego dnia jestem jedynym turystą w jego grupie, dlatego zamiast zwyczajowego busika – przyjeżdża swoim prywatnym samochodem.

Krótko za granicami miasteczka kończy się asfalt. Gruntowa droga prowadzi wprost w pustynny krajobraz, przecina wyschnięte koryta dawnych strumieni. Mijamy pojedyncze zabudowania, czasem pola uprawne – głównie kukurydzy i awokado, niezbyt duże i wszystkie bez wyjątku sztucznie nawadniane. Carlos swobodnie mówi po angielsku, nie muszę się więc silić na mój wciąż ograniczony hiszpański. Opowiada o krajobrazie za oknem, o życiu w Nazca, o swoim ojcu który tymi drogami codziennie po kilkanaście kilometrów rowerem dojeżdżał do szkoły. Dziś dzieci mają wygodniej, zbiera je szkolny autobus.

Do pokonania mamy zaledwie dwadzieścia kilka kilometrów, co szutrową drogą przez pustynię zajmuje dobrych 45 minut. Wreszcie docieramy do Cahuachi – pozostałości po cywilizacji Paracas, panującej w okolicy około 800 do 100 roku przed naszą erą, czyli jeszcze przed ludem Nazca i na dłuuugo przed Inkami. Piramida okazuje się dosłownie ulepiona z błota czy też gliny, wypalonej w słońcu. Carlos opowiada, że jest częścią kompleksu świątyń – najwyższy kapłan stawał na jej szczycie, tak by wszyscy zgromadzeni poniżej mogli go widzieć i słyszeć. Trochę wieje grozą – prawdopodobnie w tym miejscu składano ofiary z ludzi. Mogły też odbywać się wyścigi o to, kto ofiarnej śmierci uniknie – u stóp piramidy znajduje się bowiem tajemniczy labirynt. O Paracas wciąż wiemy niewiele.

Cahuachi jest zresztą wciąż czynnym stanowiskiem archeologicznym. Znów mam szczęście: międzynarodowa grupa badaczy pod włoskim przewodnictwem już za miesiąc czy dwa kolejny raz zamknie to miejsce dla turystów, być może aby odkryć kolejny z budynków w kompleksie. Ten sam Włoch wraca tu od lat, systematycznie odkrywając sekrety skrywane przez peruwiańskie piramidy. Carlos wspomina, że gdy zaczynał jako przewodnik, miał tylko jeden budynek do pokazania turystom.

Droga powrotna. Wokół nas znów pustynia, a przed nami jeszcze jedna atrakcja – widoczny na zdjęciu poniżej biały szczyt to druga najwyższa… wydma na świecie! Cerro Blanco, czyli Białe Wzgórze, sięga 1 176 metrów od podnóża i 2 080 metrów nad poziomem morza. Nieśmiało skryte za innymi wzgórzami tworzy cudowny wprost krajobraz, gotowy kadr na pocztówki z podróży.

Nie ma wody na pustyni…

Następnego ranka znów spotykam Carlosa i ruszamy na kolejną wycieczkę. Pierwotnie miało być o 13, ale znów jestem jedynym załogantem, więc ustalamy że zaczniemy wcześniej żeby uniknąć największego upału. Co zresztą okazuje się świetną decyzją, bo kiedy docieramy na miejsce – nie ma tam nikogo więcej.

Tym razem jedziemy znacznie krócej: puquios, starożytne akwedukty Paracas, znajdują się bowiem zaraz za miastem. Carlos oprowadza mnie po systemie studni, połączonych ze sobą wodociągiem na dnie w tak przemyślny sposób, że grawitacja, wiatr i różnice ciśnień powodują zbieranie się tam gruntowej wody. Patrzę zatem na akwedukt równie stary jak rzymskie, wciąż działający! Na pustyni!

Oprócz samych studni puquios, w tym miejscu na prawdę nie brakuje smaczków. Przewodnik pokazuje mi geoglif na zboczu niedalekiego wzgórza, który ponoć jest “podróbką” – wizerunek pumy czy też kota wygląda nieco inaczej niż pozostałe, trochę nieudolnie, brak mu regularnych linii, podobno jest też znacznie młodszy. Wyjaśnia, że rosnące wokół drzewa warango były dla Paracas drogowskazem do wód gruntowych, wskazując właściwe miejsca do budowy akweduktów jak ten. Bardzo podoba mi się też zaśpiew jednego z tutejszych ptaków, brzmi jak połączenie żabiego kumkania ze słowem “wow!”. Posłuchajcie sami.

W drodze powrotnej do hotelu wychodzą na jaw ukryte motywy Carlosa do przesunięcia wycieczki na wcześniejszą godzinę. Dziś o 13 lokalna drużyna piłkarska gra domowy mecz. Pod stadionem powoli zaczynają zbierać się kibice, do których należy i mój przewodnik – fan piłki i tutejszy stadionowy wyjadacz. Mieszka niedaleko, po odstawieniu mnie do hotelu wybierał się prosto tam.

Druga liga peruwiańska. Brzmi jak coś dla mnie! Muszę tylko niczym Kopciuszek wybiec przed końcem, bo już o 14:30 zbiórka, a o 15 odjazd autobusu Peru Hop. Wracam więc pod stadion i kupuję dwa bilety. Chwilę czekam na powrót Carlosa. Wreszcie jest, wchodzimy. Kontrola biletów. Kontrola bezpieczeństwa? Nie wolno z plastikową butelką. Do plecaka mi nawet nie zajrzeli Wchodzimy na trybuny – wysoko, prawie do najwyższego rzędu. Carlos wie co robi – tam chowamy się w cieniu skąpego zadaszenia. W czasie meczu dzieciaki z turystyczną lodóweczką sprzedają lody, a w przerwie mój przewodnik znika na chwilę i wraca z workiem pełnym empanadas, lokalnych sporych pierogów wypiekanych w piecu i jedzonych tu tak jak w Polsce kanapki. Na boisku walka, na trybunach piknik.

[ … ]

Około 14:45 Santos de Nazca kończą mecz i niestety przegrywają z przyjezdnym LLacuabamba 0:1, a ja docieram do hotelu po plecak i na miejsce zbiórki tuż obok. Jak się okazuje – dosłownie w ostatniej chwili, prawie mieli odjeżdżać beze mnie. Szczęśliwie pojawiłem się zanim zdecydowali się na tak drastyczne posunięcie.

Wciskam się na pokład wypełnionego już po brzegi busika i ruszam w trasę, która zajmie resztę dnia. Te same miejsca w odwrotnej kolejności: Huacachina, Paracas, późnym wieczorem Lima. Wciąż pod ogromnym wrażeniem tajemnic Nazca, przed spaniem wychodzę jeszcze na spacer po okolicy, rozprostować nogi po podróży. Przede mną kolejny rozdział peruwiańskiej przygody: lot do Cuzco, a stamtąd czterodniowa wyprawa przez góry do Machu Picchu!

Stresujecie się przed podróżą? 

Ja prawdę mówiąc wcale.

Przez lata wypracowałem sposoby na unikanie nerwów związanych z wyjazdami. Pakowanie zwykle rozpoczynam dobrych kilka dni wcześniej, przynajmniej jeśli chodzi o specyficzne, strategiczne gadżety niezbędne na konkretnej wyprawie. Zestaw ubrań i kosmetyków dopakować potem bardzo łatwo. Z wyprzedzeniem zbieram potrzebne informacje, zawczasu przygotowuję się mentalnie na to co nieprzyjemne (typu czekanie w kolejkach na lotnisku) oraz staram się przewidzieć potencjalne problemy i “na zapas” znaleźć ich rozwiązania, zgodnie z zasadą “hope for the best, prepare for the worst“. Wówczas nawet jeśli coś pójdzie nie tak – jestem przygotowany, postępuję po prostu według z góry przemyślanego planu. 

Dzięki takiemu podejściu, przez pierwszy miesiąc wyprawy dookoła świata nie przeżyłem chyba żadnego prawdziwego stresu. Owszem, trochę obaw jak poradzę sobie pierwszy raz za kierownicą z prawej strony auta. Ale zdążyłem też samemu sobie wytłumaczyć, że w kraju prawie wielkości Polski przy 5 mln mieszkańców ruch drogowy nie może być aż taki zły. Na szczęście miałem rację.

Przyznaję jednak, że wypad do Peru musiał przyprawić mnie o kilka dodatkowych siwych włosów. Zwłaszcza na brodzie, gdzie z jakiegoś powodu pojawiają się u mnie w pierwszej kolejności. Plany sypiące się na 2-3 dni przed przyjazdem, informacje o niepokojach politycznych i trudności ze zdobyciem wiarygodnych i aktualnych informacji na pewno nie pomagają podróżować bezstresowo. 

Pierwotnie trasa mojego przejazdu przez Peru miała wyglądać tak: 

Ostatecznie jednak, po perypetiach opisanych w poście o Chile, byłem zmuszony nieco skrócić i zmienić trasę. Najpierw zrezygnowałem z Puno – jedynego miejsca w Peru gdzie ponoć dalej nie jest do końca bezpiecznie i zdarzają się zamieszki. Później doszedłem do wniosku, że cały plan jest za bardzo napięty czasowo i najlepiej będzie dojechać tylko do Nazca, potem wrócić autobusem do Limy i stamtąd polecieć samolotem do Cuzco. Droga z Nazca do Cuzco to bowiem około 650 kilometrów przez Andy, wg Google Maps prawie 14 godzin samochodem, autobusem z pewnością jeszcze dłużej. Tymczasem przelot trwał 80 minut.

Przedtem jednak czekało na mnie Paracas z wycieczką na wyspę Islas Ballestas, wydmy wokół oazy Huacachina, a także Nazca ze słynnymi geoglifami.

Paracas

Pierwszy przystanek objazdowej wycieczki organizowanej przez Peru Hop wypada w niewielkim miasteczku portowym Paracas. Zatrzymuję się tam zaledwie na kilka godzin, bez noclegu. Przed główną atrakcją tego krótkiego przystanku mam nieco czasu wolnego na spacer po plaży i najbliższej okolicy.

Największą i najsłynniejszą atrakcją Paracas są rejsy do znajdujących się niedaleko wysp Islas Ballestas, rezerwatu ptactwa i zwierząt morskich. Grupą około 20-30 osób wsiadamy na turystyczną łódź motorową i wzdłuż malowniczego wybrzeża suniemy po spokojnej wodzie w kierunku ptasiego siedliska. Po drodze mijamy Kandelabr – pierwszy geoglif jaki mam okazję zobaczyć, przedsmak tego co mam nadzieję zobaczyć po dotarciu do południowego krańca mojej trasy, czyli Nazca.

Wyspy Ballestas stanowią tereny lęgowe rozlicznych gatunków ptaków, w tym – zaskakująco – pingwinów! Zupełnie niespodziewanie w tropikalnym klimacie Peru można tam bowiem zobaczyć niewielkie pingwiny Humboldta. Na kamienistych wybrzeżach wylegują się także stada fok oraz lwów morskich – po hiszpańsku nazywanych zresztą lobos marinos, czyli wilkami morskimi. Co ciekawe, wyspy generują wielomilionowe przychody ze sprzedaży guano, czyli ptasich odchodów!

Huacachina

Prawdziwa pustynna oaza. Najprawdziwsza. Małe jeziorko otoczone bezkresem piasku, niesionego przez wiatr po pozornie tylko nieruchomych wydmach. Huacachina to właściwie pojedyncza ulica otaczająca naturalny zbiornik wody gruntowej, jedna czy dwie linie zabudowy, kilka hoteli, sklepików i restauracji.
Stała populacja – zaledwie około stu mieszkańców. Plus dziesiątki tysięcy odwiedzających każdego roku. Nazwa Huacachina pochodzi z języka keczua: wakachina oznacza dosłownie “strzec, skrywać” i prawdopodobnie została skrócona z wakachina qucha, czyli “ukryta laguna”.

Drobny, niesiony wiatrem pył pcha się do ust i nosa, w każdą szczelinę w ubraniu, do plecaków turystów którzy przyjeżdżają i odjeżdżają, czasem szybciej niż są w stanie zauważyć okoliczni mieszkańcy. Pustynia trwa. Człowiek jest na niej jak ziarenko piasku – ulotny, nietrwały, nic nieznaczący. Ślady pozostawione przez turystów zostają zatarte piaskiem w ciągu zaledwie kilku chwil. 

Legenda głosi, że oazę stworzyła piękna lokalna księżniczka. Przygotowując się do kąpieli zrzuciła ubrania, spojrzała w lustro i zauważyła mężczyznę-myśliwego za swoimi plecami. Wówczas uciekła w popłochu, porzucając lustro, które z czasem zamieniło się w jezioro. Zwoje jej płaszcza, powiewającego na wietrze podczas ucieczki, stworzyły okoliczne piaszczyste wydmy. Niektórzy twierdzą, że sama księżniczka dalej mieszka w tym miejscu, przemieniona w syrenę. 

Oprócz malowniczych widoków, hotelowego basenu i spacerów wokół jeziora, główne atrakcje Huacachina to niewątpliwie przejażdżka pustynnym łazikiem oraz sandboarding – zjazd na desce ze szczytu wydmy, jeden z dwóch sposobów: tradycyjnie, jak na snowboardzie, we wpinanych w deskę specjalnych butach;
albo na desce bez wiązań, leżąc na brzuchu twarzą w dół.

Drugiej wersji nie próbowałem, ale sądząc po reakcjach innych turystów – zabawa musiała być przednia. Wariant klasyczny przypominał jazdę po śnieżnym puchu, gdzie ciężar ciała trzeba przenieść mocniej do tyłu aby nie zakopać się w piasku – z tą różnicą, że większe tarcie szybciej redukuje prędkość i utrudnia skręcanie.

Po popołudniowych zabawach z sandboardingiem zmywam z siebie morską sól z Paracas i tutejszy pustynny piasek. Na nocleg zostaję w Huacachina, a następnego ranka po śniadaniu wyruszam autobusem dalej na południe, w kierunku jednego z najsłynniejszych miejsc Peru. Kolejny wpis będzie właśnie o nim.