“Syćko co pikne wartko się kuńcy”, jak mawiają Górale. Podobnie i mój pobyt w Nowej Zelandii powoli zmierza ku końcowi. Przede mną ostatni już przystanek w Queenstown, skąd planuję całodniową wyprawę do tutejszej krainy fiordów.

Queenstown, które Tomek Nowozelandczyk określa jako “takie Zakopane”, różni się od innych miejsc które odwiedziłem dotychczas w kraju Kiwi przynajmniej jednym faktem. Nocne życie nie zamiera tu o 22. Nawet późnym wieczorem bez problemu znalazłem piwko przed spaniem, a już przy zameldowaniu w hostelu pani w recepcji zachęcała do odwiedzenia odbywającego się dziś silent disco.

Do tego – choć pewnie powinienem się już przyzwyczaić – przystrojone w barwy jesieni miasteczko oferuje piękne widoki, a także mnóstwo sposobów aktywnego spędzania czasu, od kolejki linowej przez rejsy łódką po skutery wodne.

Milford Sounds great

Milford Sound – w języki Maori wdzięczne i dźwięczne Piopiotahi – to jedyny z 14 fiordów w Fiordland National Park z dostępem drogowym. Co jeszcze nie oznacza, że dostać się tam łatwo. Według Google Maps, w linii prostej z Queenstown do Milford Sounds jest około 70 kilometrów. Trasa samochodem? 287 kilometrów i prawie 4 godziny jazdy, nie licząc nieuniknionych przystanków na fotografowanie. Przekonałem się już wcześniej, że ze względu na ukształtowanie terenu w NZ, a zwłaszcza na Wyspie Południowej, z punktu A do punktu B często prowadzi wyłącznie jedna możliwa droga. W przypadku Milford – State Highway 94.

Jazda “po złej stronie drogi” już mi jednak niestraszna, mam też przygotowaną muzykę na trasę. Wyruszam wcześnie rano, z głośników sączy się Led Zeppelin, a moja wierna Toyota sprawnie połyka kolejne kilometry. Któryś z kolei kawałek ma idealnie pasujący do sytuacji tytuł: “Over the hills and far away” – z wrażenia i emocji prawie pocą mi się oczy. Piękno Southlands przenika mnie do szpiku kości.

Droga jest tak przepełniona niesamowitymi widokami, że zamiast czterech godzin – zajmuje mi niemal sześć! W końcu jednak docieram na miejsce, a moim oczom ukazuje się pierwszy, jakże imponujący widok na nowozelandzkie fiordy:

fiord [norw.] – wąska, długa, często rozgałęziona i bardzo głęboka zatoka morska powstała w wyniku zalania przez morze dolin lodowcowych; 
dno fiordów jest nierówne, zbocza strome, zwykle skaliste

– za: Encyklopedia PWN
 

Choć na zdjęciu powyżej tego nie widać, w Milford Sound wody Morza Tasmana wcinają się w ląd pasem o długości aż 16 kilometrów. Porzucam więc auto na parkingu – pod okiem czujnego lokalnego strażnika – i wyruszam dalej pieszo aby sprawdzić opcje na spędzenie popołudnia.

Jak wiele innych turystycznych miejsc w Nowej Zelandii, Piopiotahi oferuje wiele atrakcji. Najpopularniejszą jest widokowy rejs statkiem, ale okolicę można też podziwiać z kajaku, samolotu lub helikoptera, nurkując lub odwiedzając podwodne obserwatorium życia morskiego, a także na kilkugodzinnym spacerze po górach z przewodnikiem po szlaku Milford Track [więcej tutaj].

Podążając za rekomendacją Tomka decyduję się na statek. Wiedząc jak wygląda jeżdżenie po NZ nie zdecydowałem się jednak zarezerwować go wcześniej – bo na którą godzinę? Kieruję się więc do portu, licząc na szczęście i choć jedno wolne miejsce na którymś z najbliższych rejsów. Mam szczęście, wśród kilku operatorów udaje mi się znaleźć takiego który nie ma jeszcze kompletu pasażerów – co przy sporej liczbie parkujących w okolicy autobusów wcale nie było takie oczywiste.

O widokach podczas rejsu niech opowiedzą zdjęcia – mnie po prostu brak słów.

Oprócz spektakularnych pejzaży, Piopiotahi oferuje także ciekawostki geologiczne, istne unikaty w skali światowej:

Na pożegnanie nasz kapitan i przewodnik w jednej osobie zachęca nas do powrotu – koniecznie w… deszczowej pogodzie! Pewnego dnia bardzo chętnie to zrobię!
Z opowieści i znalezionych w internecie zdjęć wynika, że w czasie deszczu Piopiotahi zamienia się w prawdziwą krainę wodospadów. Szanse na taką pogodę są spore: w Milford pada średnio 182 dni w roku a średnia suma opadów to prawie 7 metrów! Fiordy w Milford to najbardziej deszczowe zamieszkane miejsce w całej Nowej Zelandii i jedno z najmokrzejszych na całym świecie! Cytować słów Tomka kiedy usłyszał o słonecznych warunkach na jakie trafiłem – po prostu nie wypada.

Po rejsie – ostatni rzut oka za siebie i czas ruszać w drogę powrotną. Przede mną znów prawie 300 kilometrów do przejechania i dobre 4 godziny za kółkiem.

Powrót do Auckland

Byliście kiedyś 18 939 kilometrów od domu?

Ja teoretycznie bywałem już dość daleko, ale Nowa Zelandia pokazuje mi, jak bardzo względne jest to określenie. Moje najdalsze wcześniejsze wyprawy to:

• Toronto w Kanadzie – niecałe 7 000 km od Polski
• Chicago w USA – jakieś 7 500 km
• Kuba – około 8 500 km
• w przeciwną stronę – Japonia czy Kambodża, również około 8 500 km z

Tymczasem na lotnisku w Queenstown znajduję taki oto drogowskaz:

Po powrocie do Auckland, ostatnie popołudnie w kraju Kiwi spędzam na meczu lokalnej ligi rugby, które jest tam chyba równie popularne co w Polsce piłka nożna. Na boisku lokalna drużyna New Zealand Warriors podejmuje North Queensland Cowboys. Na trybunach atmosfera rodzinnego pikniku, kibice gości w klubowych barwach wmieszani w tłum fanów gospodarzy. Do tego piwo, popcorn, hot-dogi, a w przerwie między innymi t-shirt gun – wyrzutnia pamiątkowych koszulek.

W ramach pożegnania z miastem, z meczu do hotelu wracam spacerem, a potem pakuję plecak i szykuję się do wylotu do Ameryki Południowej, do Chile i Peru. Ostatnie chwile przed wyruszeniem na lotnisko spędzam przy komputerze, rezerwując kilka niezbędnych elementów logistyki, zwłaszcza w tym drugim kraju.

Po pierwszych kilku dniach w Nowej Zelandii myślałem już, że piękniej w czasie tej podróży już nie będzie, bo się nie da. A potem poleciałem na Wyspę Południową…

Lot z Wellington do Queenstown był jedną wielką przygodą. Najpierw w Wellington ledwo, ledwo zdążyłem na boarding i wylot. Potem widoki z okna, które – gdyby nie to że siedziałem w fotelu z zapiętym pasem – dosłownie zwalałyby z nóg.
A na koniec jeszcze perturbacje przy lądowaniu. Byliśmy już nad samym pasem startowym, dosłownie metry nad ziemią, kiedy nagle – silniki cała naprzód i jednak lecimy w górę. Przez interkom odezwał się pilot z wyjaśnieniem: wiatr spadający z otaczających miasto gór w ostatnim momencie uderzył w samolot z trzech stron.

Latałem już dosłownie setki razy, ale taka sytuacja jeszcze mi się nie przytrafiła. Jednak jak mówią: nie ma tego złego… Przez kolejnych 40 minut krążymy nad okolicą, w cenie przelotu mamy darmowy lot widokowy! Taka przyjemność awionetką z Queenstown zwykle kosztuje kilkaset nowozelandzkich dolarów!

W końcu warunki nad lotniskiem się poprawiają i za drugiem podejściem lądujemy. Nieco później – tym razem bez problemów – odbieram zarezerwowany samochód. Do mojego noclegu na przedmieściach docieram już po zapadnięciu zmroku.

W drodze

Następnego dnia wstaję wcześnie, bo plany mam ambitne: ponad 3 godziny drogi autem na północ, a potem kilkugodzinny spacer u podnóża góry Aoraki / Mt Cook i powrót w kierunku południowym do miasteczka Twizel na kolejny nocleg.

Problem z 3-godzinnymi przejazdami autem w Nowej Zelandii jest taki, że zwykle zajmują przynajmniej 4 godziny . Nie ze względu na korki czy ruch drogowy.
Po prostu trudno było zachować ciągłość jazdy i nie zatrzymywać się na zdjęcia, kiedy wokół mnie roztaczały się takie na przykład widoki:

Pomimo miliona (krótkich) przystanków udaje mi się jednak dotrzeć do celu.

Aoraki / Mount Cook

Góra Cooka, po maorysku: Aoraki, to najwyższy szczyt Nowej Zelandii. Znajduje się w paśmie górskim Alp Południowych i sięga wysokości 3 724 metrów n.p.m. Mount Cook to także filmowa Samotna Góra (Lonely Mountain) z Tolkienowskiej ekranizacji Hobbita – cel wędrówki Bilbo, Gandalfa i drużyny Krasnoludów.
U podnóża można znaleźć wiele tras turystycznych, a okoliczne lotniska oferują widokowe przeloty samolotem i lądowanie helikopterem na lodowcu na szczycie.

Decyduję się na kilkugodzinną wycieczkę doliną Hooker Valley, której celem jest lodowiec i jezioro glacjalne, również nazwane na cześć tej samej osoby:
Sir William Jackson Hooker był brytyjskim botanikiem, a od 1841 roku – pierwszym dyrektorem Królewskich Ogrodów Botanicznych Kew w Londynie.

Atrakcją trekkingu po Hooker Valley są trzy mosty wiszące nad spływającymi z lodowców rzekami. To jednak tylko wisienka na torcie otaczających mnie pejzaży.

Krótko przed godziną 15 docieram wreszcie do punktu docelowego tej wycieczki. Lodowiec i jezioro Hooker’a znów oferują niesamowite widoki. Iście spektakularne miejsce na późny lunch i chwilę popołudniowego odpoczynku.

Po uzupełnieniu zapasów energii wyruszam w drogę powrotną (tą samą trasą), mając na uwadze czekający mnie jeszcze przejazd spod Mount Cook do Twizel.

Przez chwilę pogoda się pogarsza i zaczyna padać delikatny deszcz – co chyba stanowi jakiś moment przełomowy aury tego dnia, gdyż po krótkim czasie niebo zaczyna się przecierać i Aoraki wreszcie prezentuje mi się w pełnej krasie.

Przed wyruszeniem w drogę do Twizel decyduję się na jeszcze jeden krótki spacer, co daje mi okazję na obejrzenie drugiego lodowca i jeziora, imienia Abela Tasmana.

Twizel

Twizel to maleńka mieścinka na północ od Queenstown, zamieszkana zaledwie przez około 1 670 osób (2022). Stanowi świetną bazę wypadową do zwiedzania okolicznych atrakcji, przez co w sezonie turystycznym pojawia się tam nawet trzykrotnie więcej turystów niż samych mieszkańców! Miejscowość jest położona nad jeziorem Ruataniwha, oferuje noclegi i malownicze jesienne krajobrazy.

Mt John

Po intensywnym poniedziałku u podnóży Aoraki i leniwym, deszczowym wtorku spędzonym w samym Twizel, plan na środę znów jest napięty. Jednego dnia postanawiam “zaliczyć” wspinaczkę na górę Mt John, rozgrzewającą kąpiel w miasteczku Omarama, na zachód słońca zdążyć pod “TO DRZEWO” w Wanaka, a na koniec dotrzeć jeszcze do Queenstown, gdzie czeka na mnie kolejny nocleg.

Pogoda u podnóża góry Johna nie rozpieszcza, ale pomimo chmur i deszczu woda jeziora Tekapo ma piękny jasnobłękitny kolor. Mogę sobie tylko wyobrazić widok jaki oferuje ten szlak w przypadku pogody słonecznej i bezchmurnego nieba. Niezbyt sprzyjająca aura ma jednak swoje plusy. Na całej trasie spotykam zaledwie jedną rodzinę, 3 (słownie: trzy) osoby, oraz dobre dziesięc razy tyle… królików które niemal co chwilę umykają ze ścieżki gdzieś w przydrożne zarośla.

Wędrując w takich warunkach w górę niezbyt stromego zbocza zanurzam się w przemyślenia, a wręcz filozoficzne rozważania. Znajduję swoją odpowiedź na pytania odwiecznie nurtujące ludzkość: skąd przyszliśmy? i dokąd zmierzamy?

Otóż:

Zgodnie z zapowiedziami jakie wyczytałem w przewodniku turystycznym, ze szczytu Mt John rozpościera się piękna panorama we wszystkich kierunkach. Musiałem jednak nie doczytać dopisanego gdzieś małym druczkiem zastrzeżenia:
* nie dotyczy sytuacji kiedy szczyt zasnuty jest mgłą i / lub chmurami.

Na otarcie łez (a może to krople deszczu kapiące z kaptura?) na szczycie znajduję sporych rozmiarów obserwatorium astronomiczne, nieczynną przy tej pogodzie kawiarnię oraz tablicę upamiętniającą jednego z najsłynniejszych astronomów.

Trasę w dół częściowo pokonuję biegiem, przynajmniej tam, gdzie ścieżka na to pozwala. Ot, taka dodatkowa mała przyjemność, zwłaszcza że zaraz i tak wskakuję do gorącej kąpieli i przebieram się w świeży zestaw suchych ubrań.

Kawiarnia przy parkingu i lodowisku dla odmiany jest czynna, z czego skrzętnie korzystam. Nie ma to jak gorąca mocha przed dalszą drogą. Bo co może być lepszego niż kawa i czekolada w jednym? Pokrzepiony na ciele i duchu ruszam przed siebie w kierunku Omarama, gdzie już czeka na mnie gorąca kąpiel.

Wanaka

Wymoczony w gorącej wodzie, wypoczęty i naładowany nową energią ruszam dalej przed siebie. Przede mną jeszcze jeden przystanek, gdzie bardzo chciałbym zdążyć nim zrobi się ciemno, więc próbuję nie zatrzymywać co chwilę na zdjęcia. No, chyba że widoki wokół przedstawiają się tak:

Przy zachmurzonym niebie ciężko stwierdzić ile czasu mam jeszcze do zachodu słońca, ale na miejsce dojeżdżam z pewnością przed zapadnięciem zmroku. Jezioro Wanaka wita mnie takimi oto krajobrazami:

Najsłynniejszym miejscem w całym Wanaka jest jednak… konkretne drzewo. Pojedyncza wierzba, rosnąca bezpośrednio w wodzie kilka metrów od brzegu, cieszy się ogromnym zainteresowaniem turystów – podobno w sezonie dosłownie ustawiają się tam kolejki fotografów-amatorów, żądnych jednego idealnego ujęcia.

Moje okienko na fotografowanie mija dość szybko z uwagi na zapadający zmrok i coraz mniejszą ilość światła. Pełen wrażeń po intensywnym dniu wyruszam w kierunku Queenstown, mojego ostatniego przystanku w Nowej Zelandii.

Ale o tym już kolejnym razem. Stay tuned!

We have not inherited the world from our ancestors.
We have borrowed it from our children. 

― autor nieznany / dyskusyjny
 

Cytat ten doskonale oddaje ducha Nowej Zelandii i stosunek tamtejszych ludzi do dbania o to co “nasze”, wspólne. Pojawia się nawet w samolotach Air New Zealand, w filmie wyświetlanym w ramach instrukcji bezpieczeństwa! Latałem z nimi 4 razy
i za każdym razem robił na mnie spore wrażenie – polecam rzucić okiem:

Świat byłby dużo lepszym miejscem, gdyby więcej ludzi myślało w ten sposób…

Be a good kiwi!

Kiwi?

Słowo “kiwi” w Nowej Zelandii ma przynajmniej trzy znaczenia:

1. Znany w Polsce owoc o brązowej, włochatej skórce .
   • Jego mniej popularna nazwa to “agrest chiński” – roślina ta rośnie bowiem dziko w Chinach, a jej owoce są tam spożywane od dawna.
   • Szerszą popularność zyskał w XX wieku, odkąd zaczął być uprawiany właśnie w Nowej Zelandii i eksportowany w różne zakątki świata.
   • Na wyspie spotkałem jego trzy odmiany: popularne u nas kiwi zielone, ale również kiwi złote i czerwone.
   • Nowa Zelandia jest drugim po Chinach największym producentem kiwi (dane FAOSTAT z 2020 roku, za: Wikipedia PL).
      
2. Ptak-nielot, zamieszkujący wyłącznie Nową Zelandię, jeden z symboli wyspy.
   Gdybym miał do czegoś go porównać, powiedziałbym że to mieszanka:
   • kury domowej – z uwagi na zbliżony rozmiar i podobne nogi
   • gołębia – podobnie jak one, kiwi ruszają głową żeby chodzić
   • strusia lub pingwina – nielotów posiadających szczątkowe skrzydła.
      
3. Nowozelandczycy mówią tak sami o sobie.
   Określenie to przylgnęło do nich w czasie I Wojny Światowej i przyjęło się na tyle, że do dziś mieszkańcy wyspy często i dumnie nazywają siebie “Kiwi(s)”.

Wredne kangury!

Wallaby, czyli bliski krewny kangura – podobny, choć znacznie mniejszy. Gatunek pochodzi z Australii i Nowej Gwinei, do Nowej Zelandii sprowadzony w XIX wieku. Dziś jest tam traktowany jako szkodnik i zagrożenie dla lokalnego ekosystemu.

W czasie moich podróży żadnego wallaby nie spotkałem, z czego chyba powinienem się cieszyć. Widziałem bowiem przy drogach wiele znaków, nawołujących do zgłaszania spotkań z tymi torbaczami, a nawet ich śladów.

Znak drogowy “report wallabies” zobaczycie na przykład w tym artykule,
a więcej informacji na ten temat i zdjęcia obu występujących w NZ podgatunków znajdziecie między innymi na stronie www jednego z tamtejszych ministerstw.

Kraina mlekiem i miodem płynąca. Dosłownie!

Jeżdżąc po drogach Nowej Zelandii często miałem wrażenie, że więcej tam owiec i krów niż ludzi. Jak się okazało po sprawdzeniu danych statystycznych – słusznie!

Według informacji urzędu EHINZ, Environmental Health Intelligence New Zealand, w ostatnich 15-20 latach pogłowie zwierząt hodowlanych w kraju systematycznie się zmniejsza, głównie ze względu na liczebność owiec – spadła z nieco ponad
40 milionów w 2006 roku, do “zaledwie” 26 milionów w roku 2020. W tym samym okresie liczba krów utrzymuje się na względnie stałym poziomie około 10 milionów, przy czym osobne dane wykazuje się dla krów “mięsnych” i “mlecznych”.

W rekordowym pod tym względem regionie Manawatū-Whanganui, na każdy km² terenów rolniczych przypada… nieco ponad 400 zwierząt hodowlanych!
Przy czym tereny rolnicze zajmują około 64% ogólnej powierzchni tego obszaru.

Dla porównania, kraj zamieszkuje łącznie 5,123 miliona osób (2021), w tym:

• 1,657 mln w samym tylko Auckland
• tylko 422 tysiące w stolicy – Wellington! 
• około 1,2 miliona łącznie na całej Wyspie Południowej

Konsekwencje takiego stanu rzeczy są dwojakiego rodzaju.

Z jednej strony, w NZ bez problemu można zjeść wysokiej jakości stek czy hamburgera – z moich obserwacji jedne z najpopularniejszych dań w kraju. Wszechobecne jest także mleko i jego przetwory – jogurty, sery czy lody.

Z drugiej strony, cytując informacje dla podróżnych strony gov.pl o Nowej Zelandii:

Nad Nową Zelandią znajduje się dziura ozonowa, co sprawia,
że oddziaływanie promieni słonecznych jest bardziej intensywne (o 40%) niż w Europie. Zaleca się stosowanie odpowiednich środków do ochrony przed ich działaniem.

Dzieje się tak nawet pomimo faktu, że Nowa Zelandia jest uważana za jeden z krajów z najczystszym powietrzem na świecie, a ponad 80% energii elektrycznej uzyskiwane jest ze źródeł odnawialnych! Może to stanowić dowód / przykład na teorie stawiane przez film Cowspiracy o szkodliwym wpływie masowej hodowli zwierząt na środowisko. Dla zainteresowanych – film można obejrzeć w serwisie Netflix, a jednym z jego producentów jest sam Leonardo DiCaprio!

Miód manuka

Pochodzący głównie z Australii i Nowej Zelandii, miód manuka jest dziś uważany za najzdrowszy miód na świecie. Ceniony z uwagi na prozdrowotne właściwości, stosowany jest w przemyśle spożywczym oraz do produkcji licznych kosmetyków.

Jednak co ciekawe, przez większość XX wieku drzewka manuka były powszechnie uważane za… chwast! – głównie z uwagi na wysoką inwazyjność i produkcję dużej liczby lekkich, łatwo przenoszonych nasion.

Dzisiejszą popularność miód manuka zawdzięcza w dużej mierze jednej osobie.
Bill Floyd, specjalista od marketingu, zatrudniony przez Narodowe Stowarzyszenie Pszczelarzy Nowej Zelandii (National Beekeepers’ Association of New Zealand),
na początku lat 90-tych idealnie wyczuł moment rosnącej w USA popularności medycyny alternatywnej i zdrowego trybu życia – dając początek nowej modzie, która z czasem zyskała wielu zwolenników, jak choćby aktorka Gwyneth Paltrow czy tenisista Novak Djokovic.

Urunga i putanga

Przed podróżą, Nową Zelandię wyobrażałem sobie jako kraj całkowicie i wyłącznie angielskojęzyczny. Już pierwszego dnia, na lotnisku i w centrum Auckland, spotkała mnie w związku z tym spora niespodzianka: całe mnóstwo napisów było dwujęzycznych, oprócz angielskiego dodatkowo po maorysku! Najbardziej rozbawiły mnie maoryskie słówka określające wejście i wyjście albo – jak na zdjęciu poniżej – wjazd i wyjazd (z parkingu):

Inne popularne słowa i zwroty w języku maori to między innymi:

• kia ora (wymawiane bardziej “kiora”) – uniwersalne maoryskie pozdrowienie; zależnie od kontekstu może oznaczać:
  • hello, good morning – cześć i dzień dobry (raczej nieformalne)
  • good luck – powodzenia
  • take care – bądź ostrożny, dbaj o siebie
    
• haere mai – jak angielskie welcome, np. “witamy w Nowej Zelandii”
  • bardzo często spotykane na wejściu do atrakcji, parków narodowych itp.
    
• Aotearoa – czyli Nowa Zelandia; tłumaczone na kilka sposobów, np.:
  •     ao – ‘cloud’, ‘dawn’, ‘daytime’ or ‘world’
    + tea – ‘white’, ‘clear’ or ‘bright’ + 
    + roa – ‘long’
    = ‘long white cloud’, często ‘the land of the long white cloud’;
    czyli w wolnym tłumaczeniu: ziemia pod wielką białą chmurą
  • Aotea – nazwa własna jednego z legendarnych migracyjnych canoe, którymi maorysi przybyli na nowozelandzkie wyspy
    + roa czyli długi (jak powyżej)
    
• waka rererangi – samolot, a dosłownie: “canoe na niebie”
  • pojawia się m.in. w pokładowym filmie Air New Zealand (powyżej)

Jak doczytałem później, w kraju funkcjonują aż trzy języki urzędowe:

• angielski – wymową przypominający ten w Australii i w mojej ocenie trudny
• maoryski – język rdzennej ludności, ustanowiony urzędowym w 1987 roku; według oficjalnych statystyk zaledwie około 186 tysięcy osób deklaruje możliwość przeprowadzenia codziennej konwersacji po maorysku,
  w tym jedynie około 50 tysięcy osób zna język dobrze lub bardzo dobrze
• nowozelandzki język migowy – ustanowiony urzędowym w 2006 roku

Nazwy geograficzne

Nazwy największych miast NZ brzmią typowo po angielsku: Auckland, Wellington, Hamilton, Chirstchurch czy Queenstown. Okazuje się jednak, że każda z nich ma swój lokalny, maoryski odpowiednik. I tak na przykład [źródło]:

• Auckland to: Tāmaki Makaurau 
• Hamilton – Kirikiriroa 
• Wellington – Te Whanganui-a-Tara
• Christchurch – Ōtautahi, czy
• Dunedin – Ōtepoti 

Oprócz tego jednak, wiele miejsc zachowało jedynie maoryskie nazwy. Na mapie znajdziecie na przykład miasteczko i jezioro Rotorua, a niedaleko także jeziora: Rotoiti, Rotokakahi, Rotomahana czy Rerewhakaaitu; doliny Waimangu czy Waikite oraz jaskinię Waitomo; nieco dalej – jeziora: Wānaka, Wakatipu, Pukaki, Tarawera, Taupo, Tekapo; górę Tongariro – niedaleko miasteczka Turangi i jeziora Rotoaira; miasteczka Marketu i Matata na wybrzeżu, czy Matamata zaraz obok Hobbitonu.

Najwyższy szczyt kraju to Aoraki / Mount Cook, filmowa Samotna Góra z Hobbita. Słynna jest także góra Ngauruhoe, czyli z kolei Góra Przeznaczenia z Władcy Pierścieni, miejsce gdzie Frodo w towarzystwie Sama niósł Pierścień Władzy.

Wszystkie te nazwy przyprawiały mnie o zawrót głowy

Największą wpadkę zaliczyłem, rozmawiając z moim gospodarzem w Rotorua, kiedy zapytał co widziałem i gdzie wybieram się dalej. Odpowiedziałem w stylu:
“do tej doliny wulkanicznej, Wai… Wai… nie pamiętam ”. (Waimangu, głąbie!)

Trudno oprzeć się wrażeniu, że wszystkie te nazwy brzmią BARDZO podobnie. Wydawało mi się również, że pewne litery pojawiają się znacznie częściej niż inne. Co oczywiście postanowiłem sprawdzić

MAORYSKI Alfabet

A, E, H, I, K, M, N, O, P, R, T, U, W, Ng, Wh – i tyle! Wszystkie samogłoski mają wersję “krótką” i “długą”, oznaczaną kreską nad literą: ā, ē, ī, ō, ū. [źródło]

Łącznie to zaledwie 13 liter plus 2 dwuznaki czy głoski (ng i wh).

W moim odczuciu jednak – życia turysty to nie ułatwia. Wręcz przeciwnie.

“Odkrycie” Nowej Zelandii

Według dzisiejszych szacunków, pierwsi osadnicy z Polinezyjskich wysp, przodkowie dzisiejszych Maorysów, dotarli do Nowej Zelandii w XIII wieku.
To jakieś 200-300 lat zanim Europejczycy choćby zobaczyli Pacyfik!

Pierwsza udokumentowana wyprawa która dotarła do brzegów Aotearoa to okręt flagowy Heemskerck i transportowiec Zeehaen, dowodzone przez holenderskiego kapitana Abela Tasmana. Tak, to ten sam na cześć którego do dziś mamy wyspę Tasmanię, diabły tasmańskie czy lodowiec Tasmana w samej Nowej Zelandii.
Jego wizyta nie przebiegła jednak pomyślnie – podczas próby zejścia na ląd doszło do krwawego starcia z lokalną ludnością, w wyniku którego desant powrócił na macierzyste okręty. Tym samym Tasman jako pierwszy napotkał Maorysów, ale nigdy nie postawił nogi na nowozelandzkiej ziemi.

Krótko potem, holenderski twórca map nazwał tę ziemię: Nieuw Zeeland, czyli z niderlandzkiego “nowa ziemia na morzu”, której to nazwy używamy do dziś.

Co nie udało się holendrom stało się udziałem anglików, kiedy 8 października 1769 pułkownik James Cook jako pierwszy europejczyk postawił nogę na nowym lądzie. Kpt Cook naszkicował dokładne mapy kraju oraz opisał rdzenną ludność Māori.

Cuda na niebie

Słońce

Pierwsze z dziwnych zjawisk na niebie zaobserwowałem w mieście, w środku dnia. Generalnie nie zdarza mi się zgubić, zwłaszcza kiedy mogę chociaż raz spojrzeć na swój cel i trasę na mapie. Pewnego razu w Auckland miałem przed sobą krótki spacer w kierunku północnym. Nie zastanawiając się wiele odwróciłem się więc plecami do słońca i raźnym krokiem ruszyłem przed siebie.

Jakież było moje zaskoczenie, kiedy po pewnym czasie zorientowałem się, że zmierzam w przeciwnym niż trzeba kierunku! Z czasem rozgryzłem tę zagadkę:
skoro jestem na półkuli południowej, to słońce inaczej przesuwa się po niebie. Wstaje na wschodzie “jak u nas”, ale potem wędruje “w lewo”, zataczając krąg wschód-północ-zachód! Po chwili zastanowienia zupełnie logiczne, ale do czasu tej chwili namysłu – całkowicie zaskakujące!

Warto o tym pamiętać gdyby przyszło Wam kupować dom tak daleko od Polski. Najbardziej pożądaną jest tam unikana u nas ekspozycja północna (okna, balkon). Natomiast okna od strony południowej zawsze będą przed słońcem schowane!

Księżyc

Dawno temu, chyba jeszcze w czasopiśmie Kaczor Donald (pamiętacie?) trafiłem na mnemotechnikę pomagającą zapamiętać, w jakiej fazie znajduje się księżyc. Gazeta podpowiadała: kształt litery D oznacza “Dobiera”, kształt litery C – “Cofa”. Jeśli więc lewa strona księżycowej tarczy jest ciemna – za kilka dni należy spodziewać się pełni. Analogicznie ciemna strona prawa to zbliżający się nów.

Zasady zapamiętane w dzieciństwie nie sprawdzają się jednak w odległych zakątkach świata. W Nowej Zelandii zaobserwowałem dokładnie odwrotną zależność: księżyc “C” stopniowo rósł, a następnie kurczył się do kształtu “D”.

Jeszcze ciekawiej ma się sprawa w strefach równikowych. Tam księżyc układa się raczej w kształt liter “U” i “n”. Przykładowo w Indiach czy Chile (kolejny przystanek po Nowej Zelandii – ale ) zdarzyło mi się obserwować taki oto widok:

Gwiazdy

Przy powierzchni niewiele mniejszej od powierzchni Polski i niemal ośmiokrotnie mniejszej populacji, Nowa Zelandia stanowi doskonałe miejsce do obserwacji nocnego nieba i gwiazd. Niewielka liczba dużych miast i relatywnie duże odległości między nimi powodują bardzo małe “zanieczyszczenie światłem”. Połacie niemal bezludnego terenu oferują świetne lokalizacje dla miłośników zadzierania głowy w poszukiwaniu konstelacji. Chociaż, według Tomka, nawet z jego domu w Wellington bez problemu można obserwować Drogę Mleczną!

Rotorua – niewielkie miasteczko w środkowo-wschodniej części Wyspy Północnej, gorąco polecane przez wszelkie przewodniki i lokalnych przewodników. 

Położone nad jeziorem – również Rotorua – o bardzo regularnym, niemal idealnie okrągłym kształcie, z małą wyspą pośrodku. Niecka jeziora jest bowiem…
kalderą wulkanu, powstałą w pojedynczej erupcji około 240 000 lat temu. 

Przy niecałych 60 tysiącach stałych mieszkańców, Rotorua zajmuje 13. miejsce na liście najludniejszych miast w Nowej Zelandii . Kiedy odnalazłem tę informację, dosłownie pierwsze co przyszło mi do głowy to: “czyli taki Kalisz? albo Leszno?”. Kalisz okazał się za duży – ponad 80 tysięcy – za to Leszno, z populacją nieco ponad 60 tysięcy osób (2021), pasuje idealnie. Choć prawdę mówiąc, poza zbliżoną liczbą mieszkańców, oba miasta łączy chyba niewiele – albo nic. 

Leszno było swego czasu niekwestionowaną atrakcją Wielkopolski: pierwszy w Polsce aquapark (1993), do tego kręgielnia i “restauracja pod złotymi łukami” –
if you know what I mean – obowiązkowy punkt programu corocznych szkolnych wycieczek. Na tym, przynajmniej wówczas, oferta kulturalna miasta się kończyła. 

Dziś mogę powiedzieć: chętnie zamieniłbym Leszno na Rotorua, gdzie mnogość sposobów spędzania wolnego czasu przyprawia o zawrót głowy! 

Niewątpliwie największą atrakcją jest fakt, że okolica jest aktywna geotermalnie,
co oznacza: gejzery, gorące źródła, do tego lokalne spa, masaże itd. 

Wokół niezliczone trasy spacerowe i rowerowe, tyrolki, rafting czy kajakowe wyprawy do jaskini pełnych glowworms, czyli luminescencyjnych robali. 

Kolejką linową można wjechać na wzgórze Ngongotaha, by tam znaleźć:

• panoramiczny widok z góry na jezioro, miasteczko i okolicę;
• trasy spacerowo-widokowe przez tropikalny las;
• kilkanaście rowerowych tras zjazdowych (downhill);
• saneczko-gokarty – pięć tras do wyboru;
• Rotorua Skyswing, czyli proco-huśtawko-bungee;
• kawiarnia, “wine tasting” i sklep Jelly Belly.

Do tego okazje do spotkania rdzennych mieszkańców wyspy: maoryskie show prezentujące tradycyjne stroje, łodzie, kuchnię i oczywiście taniec waka;
oraz National Kiwi Hatchery – hodowla odtworzeniowa (wylęgarnia) ptaków kiwi.

Ponadto całe mnóstwo restauracji do wyboru, a wieczorami na jednej z ulic targ foodtrucków z muzyką na żywo – konkurencyjni artyści na obu końcach. 

Lot widokowy nad jeziorem i okolicą? Wodolotem? Nie ma problemu! 
Chociaż prawdę mówiąc, nawet zwykły spacer może dostarczyć wielu wrażeń.

W okolicy znajduje się też kilka malowniczych dolin wulkanicznych, idealnych na całodniowe wycieczki, a w pobliskim Tauranga – baza skoków ze spadochronem. 

Nieeee, w Rotorua zdecydowanie nie można się nudzić! 

Paradoksalnie, przy całym tym bogactwie sposobów na spędzenie wolnego czasu – w Rotorua znalazłem przede wszystkim chwilę ciszy i wytchnienia, mile widzianą po odwiedzeniu kolejno: Delhi, Sydney i Auckland. Zamiast zatłoczonych hosteli pełnych podobnych do mnie backpackersów, zamieszkałem w domku typu cabin.
Domku, który – jestem co do tego przekonany – jeszcze niedawno był wolnostojącym garażem, obecnie zamienionym w niezależne mieszkanie z wygodnym łóżkiem, własną łazienką i aneksem kuchennym. 

Poza tym – spokój, zieleń, śpiew ptaków, cykady wieczorem oraz zestaw powitalny od moich gospodarzy: kawa, herbata, ciasteczka i obowiązkowy litr…

mleka w lodówce. 

W krainie dinozaurów

Tak właśnie się czuję podczas mojej pierwszej wycieczki po Rotorua.

Ewidentnie musiałem być spragniony ucieczki na łono natury – z całej przebogatej oferty atrakcji, na początek wybieram bowiem Redwood Tree Walk, leśny spacer po pomostach i platformach, zawieszonych na 120-letnich sekwojach (redwood). 

Na miejscu powietrze przepełnione jest zapachem lasu i grzybów. Miła odmiana od… smrodu zgniłych jaj, jaki przy (nie)odpowiednich powiewach wiatru raz po raz pojawia się w całym miasteczku. Wszystkiemu winne są wulkaniczno-gejzerowe wyziewy, bogate w pochodzące z głębi ziemi minerały, m.in. siarkę. 

Przechadzając się między potężnymi sekwojami, a wokół siebie i pod sobą mając drzewiaste i srebrnolistne paprocie, naprawdę odniosłem wrażenie że oto przeniosłem się w czasie. Dokładnie tak zawsze wyobrażałem sobie roślinność miliony lat temu, kiedy w wodzie, na lądzie i w powietrzu królowały dinozaury. Informacje umieszczone na tabliczkach informacyjnych potwierdzają moje przypuszczenia: sekwoje rosną na Ziemi prawdopodobnie od 240 MILIONÓW lat!

ciekawostka

Zarówno Redwood Tree Walk jak i wspomniane wcześniej National Kiwi Hatchery “reklamują się” niedawną wizytą brytyjskiej pary (już nie do końca) książęcej.
Duke and Duchess of Sussex, Harry i Meghan, odwiedzili Rotorua w 2018 roku.
 

Waimangu Volcanic Valley

Wulkaniczna dolina Waimangu to bezsprzecznie unikat w skali światowej. Najmłodszy geotermalny ekosystem na świecie (1886) i oraz jedyny w całym kraju przykład odrodzenia natywnego lasu i jego mieszkańców po totalnym zniszczeniu.

Co tam się stało?

10 czerwca wspomnianego 1886 roku miała miejsce erupcja wulkanu Tarawera. Eksplodują aż 22 kratery, ziemia zostaje rozdarta na długości 17 kilometrów. Wszelkie życie w całej okolicy zostaje unicestwione.

Życie i natura nie znoszą jednak pustki. Przez kolejnych kilkanaście lat, stopniowo wypełniając 15 spośród powstałych kraterów, woda formuje jezioro Rotomahana.
W pozostałych 7 kraterach pojawiają się natomiast gorące źródła termalne, dając początek dolinie Waimangu jaką można zobaczyć dziś. Ale spokój nie trwa długo.
W latach 1900-1904, regularnie co około 36 godzin, gejzer Waimangu wypluwa na wysokość do 400 metrów mieszaninę wrzącej wody, skał, piasku i pary wodnej. Jeszcze później, w roku 1917, eksploduje równina Frying Pan – czyli Patelnia – po czym w ciągu zaledwie dwóch tygodni wypełnia się gorącą wodą i staje się największym na świecie geotermalnym jeziorem. W międzyczasie (1915) naukowcy odnotowują pierwsze rośliny, na nowo kolonizujące żyzne wulkaniczne gleby.

Dzisiejszą dolinę Waimangu ponownie zdominowała soczyście zielona roślinność, dzięki wulkanicznej i geotermalnej przeszłości urozmaicana licznymi jeziorkami, gejzerami i strumieniami, które malują wielobarwne obrazy z minerałów, odkładających się ze stygnącej stopniowo, przepływającej wody.

Mówią że zdjęcie bywa warte tysiąca słów, więc popatrzcie na kilka:

Wielkanoc w Wellington

Planując trwającą od marca do maja podróż liczyłem się z faktem, że Wielkanoc może mi przyjść spędzić samemu. Od takiego losu uratowali mnie Magda i Tomek (oraz ich dwa piękne koty: Loki i Majka), którzy akurat na ten weekend przyjęli mnie w swoim (również pięknym) domu w Wellington. Skoro już o tym mowa:

Magda, Tom – jeśli tu zaglądacie, raz jeszcze dziękuję za gościnę!

W stolicy Nowej Zelandii wylądowałem w piątek późnym wieczorem, za to plan na sobotę nie zakładał marnowania czasu. Odwiedziliśmy m.in. Weta Workshop, czyli miejsce gdzie powstawały rekwizyty na potrzeby ekranizacji Władcy Pierścieni oraz wielu innych filmów. Mają tam np. własnego kowala i bogatą ekspozycję jego wytworów, pokazują również proces przygotowania charakteryzacji – czyli jak powstały twarze orków, stopy hobbitów czy uszy elfów. Niestety wewnątrz nie można było robić zdjęć.

Przez resztę dnia Tomek pokazuje mi swoje ulubione miejsca w mieście i jego najbliższej okolicy, a ja coraz pierwszy od dawna chyba ani razu nie używam mapy. Nacieszam za to oczy krajobrazami Wyspy Północnej, którą wkrótce opuszczę.

W niedzielę po wielkanocnym śniadaniu wychodzimy na “spacer na trawienie”, dzięki czemu jeszcze przed udaniem się na lotnisko i wylotem do Queenstown mam okazję zobaczyć majaczącą na horyzoncie Wyspę Południową.

Przechadzka zajmuje nam chwilę dłużej niż zakładaliśmy, co napędza mi nieco stresu w drodze na lotnisko – głównie ze względu na przyzwyczajenie do przesadnie formalnego podejścia do podróży samolotem w naszej części świata.
W Nowej Zelandii jak się okazało, lot wewnątrzkrajowy to niemal jak przejażdżka miejskim autobusem w Polsce, więc bez problemu udał się taki oto scenariusz:

13:26 – ściskam Magdę i Tomka, dziękując im za gościnę, i wbiegam do terminala
13:40 – boarding na który bez problemu zdążyłem
14:00 – wylot z Wellington do Queenstown

Dotychczas szło świetnie. Samoloty punktualne, pogoda niemal perfekcyjna, żadnych problemów w zasięgu wzroku. Zdążyłem się przyzwyczaić. 

Po dwóch całonocnych przelotach, do Indii i Australii, czekał mnie najkrótszy lot całej wyprawy: zaledwie 3 godziny 10 minut w powietrzu, tylko dwie godziny różnicy czasu. Wczesnym wieczorem – znów zgodnie z planem – zobaczyłem światła Auckland w Nowej Zelandii. Dobra passa zdawała się trwać. 

Zniżamy lot i zaczynamy podejście do lądowania. Turbulencje. Trochę pobujało, ze dwa razy to dziwne uczucie podskakującego żołądka. Nie takie znowu straszne. Nic co zmąciłoby spokój załogi albo mój . Mam zresztą taką teorię, że lekkie wstrząsy są zupełnie normalne, wręcz częste, kiedy samolot przebija się przez warstwę chmur – pewnie jakieś różnice ciśnienia czy gęstości powietrza. 

Lądujemy bez przeszkód. Potem dobrze już przećwiczona procedura: paszport, bagaż, biosecurity, lokalna karta sim do telefonu. Myślami jestem już w hostelu i szykuję się do spania. 

Wychodzę z terminala i dzwonię do wypożyczalni gdzie zarezerwowałem auto – tak opisali procedurę odbioru. Nikt nie odbiera. Pewnie jeszcze za wcześnie, do zaplanowanego odbioru mam jeszcze dobre 15 minut. Rozglądam się po okolicy, czekam chwilę i próbuję znów. Nic. Na potwierdzeniu rezerwacji znajduję drugi numer kontaktowy – znowu nic. Strona internetowa wypożyczalni, numer do ich biura w Auckland. Nic. Cztery inne biura: Wellington, Christchurch, Queenstown, Rotorua, na zmianę z oboma numerami z vouchera. Same głuche telefony, raz czy drugi przekierowanie prosto na skrzynkę pocztową. Przepełnioną. 

Zbliża się 23, lotnisko powoli pustoszeje. Po godzinie z telefonem w ręce uznaję, że szkoda czasu na dalsze próby. Zamawiam Uber i ruszam w kierunku noclegu. Melduję się, porzucam bagaż w pokoju i ponieważ krew dalej we mnie buzuje, postanawiam ukoić nerwy i utulić się do spania zimnym piwkiem.

Przechodzę pewnie ze sto metrów i dosłownie na pierwszym skrzyżowaniu do jakiego docieram wita mnie taki oto widok: 

Uśmiech sam rozlewa mi się po twarzy. Chill bro, uspokajam w myślach sam siebie. Jutro i tak cały dzień w Auckland. Wszystko jakoś się ułoży!

Znalezienie czynnego pubu jest trochę trudniejsze niż bym się spodziewał po centrum 1,5-milionowego miasta. Spaceruję i rozglądam się po okolicy, aż wreszcie trafiam do The Fiddler Irish Bar. W środku tylko kilka osób, obsługa właściwie szykuje się już do zamknięcia. Na szczęście udaje mi się wynegocjować pierwszą pintę na nowozelandzkiej ziemi . Wracam do hostelu i postanawiam jeszcze wyrazić swoje niezadowolenie w mailu do wypożyczalni samochodów, zanim przez noc złość całkiem mi minie. Niech wiedzą że dali ciała i od rana zaczną kombinować jak to wynagrodzić. A potem odlot do Krainy Spankowa . 

akcent w

Rano pierwsze kroki kieruję z powrotem pod wieżę widokową Auckland Sky Tower. Lubię patrzeć na odwiedzane miasta z góry. Panoramiczny widok pozwala w kilka chwil rozejrzeć się po całej okolicy, podpatrzeć jak wygląda życie miasta, często także znaleźć kolejne miejsca które wyglądają na warte do odwiedzenia.

Poza tym – nic tak nie ułatwia nawigacji po mieście jak zobaczenie go z lotu ptaka.

Dla zwolenników mocnych wrażeń i poszukiwaczy adrenaliny Sky Tower oferuje kilka atrakcji, jak choćby częściowo przeszklona podłoga na najwyższym piętrze oraz w windzie, a także ekspresowa droga w dół – sprawdźcie filmik poniżej!

W międzyczasie dzień na dobre się rozkręca. Najpierw dzwonią z wypożyczalni aut (11:35, czynna od 8 – mają luz!). W Auckland spędzam tylko jeden dzień i nie chcę go marnować na jeżdżenie w tę i z powrotem pod lotnisko. Ustalamy więc odbiór na jutro i solidny rabat za to niedociągnięcie po ich stronie.

Potem udaje mi się złapać na kawę z Tomkiem, pod jego biurem. Kilka lat temu pracowaliśmy razem, teraz wraz z żoną – również Polką – mieszka w Wellington, akurat jest w delegacji w Auckland. Miły zbieg okoliczności na końcu świata

Chwilę później Tomek musi biec na spotkanie, a ja spacerem brzegiem zatoki, przez marinę i zwodzony most (a właściwie podnoszoną pieszą kładkę) udaję się na zaplanowany wcześniej krótki rejs pod żaglami.  

Sporą niespodzianką jest dla mnie załoga naszej żaglówki: doświadczona pani sternik i druga dziewczyna do pomocy, na oko nie miała nawet 18 lat. I tyle!
Do tego na pokładzie kilkunastu żądnych żeglarskich wrażeń turystów.

Po krótkim wprowadzeniu na temat tego jak poruszać się po łódce i dbać o swoje bezpieczeństwo wychodzimy z portu, stawiamy żagle i ruszamy w kierunku mostu Harbour Bridge i Chelsea Sugar Factory – założonej w 1884 roku rafinerii cukru i jednego z najstarszych wciąż funkcjonujących zakładów produkcyjnych w całej Nowej Zelandii. Co ciekawe – nigdzie w tym kraju nie uprawia się trzciny cukrowej, cały surowiec na potrzeby fabryki jest importowany.

Zaledwie dwuosobowa załoga nie stanowi żadnego problemu, chętnych do pomocy przy stawianiu żagli i sterowaniu nie brakuje. Obecni na pokładzie rodzice po kolei wysyłają za koło sterowe swoje dzieci, korzystając z okazji do zdjęć. Pierwsza w kolejce birthday girl właśnie dziś kończy 6 lat. Potem jej młodszy brat i jeszcze dwójka bąbli innej pary. Po nich zgłasza się jeszcze starsza para – pani w sumie nie chce sterować, ale pan z aparatem na szyi koniecznie chce jej zrobić zdjęcie za kierownicą . A potem kolejka chętnych się wyczerpuje.

demony w głowie 

Miałem kiedyś “małą przygodę” pod żaglami. Świeżo wyrobiony patent żeglarski, pierwsze samodzielne wypożyczenia łódki na podpoznańskim jeziorze – w ramach nabywania doświadczenia. Z patentem sternika jest jak z prawem jazdy: dokument uprawnia do czarterów i rozpoczęcia przygody z samodzielnym prowadzeniem, ale niekoniecznie oznacza wysoki poziom umiejętności. Co niestety potwierdziło się w moim przypadku, kiedy przez źle wykonany zwrot przez rufę udało mi się… wywrócić łódkę do góry dnem (i utopić telefon i portfel z nowiutkim patentem!). Wówczas wszystko skończyło się dobrze głównie dzięki obecności na pokładzie doświadczonego kapitana, który wiedział jak postąpić w tej krytycznej sytuacji.

Od tamtego czasu niewiele miałem szans by pożeglować, dlatego trauma jeszcze nie jest do końca przepracowana. Korzystam jednak z okazji do sterowania pod okiem doświadczonej pani kapitan i walcząc z atakiem paniki, na miękkich nogach staję za kołem sterowym. W miarę jak suniemy po spokojnej wodzie pewność siebie powoli wraca, nawet ręce trochę przestają mi się trząść . Ostatecznie prowadzę przez około połowę rejsu, oddając ster dopiero na wejście do portu.

Po rejsie spaceruję po mieście, a wieczorem udaje nam się złapać z Tomkiem na kolację i rozmowy “o starych Polakach”. Opowiada mi historię przeprowadzki do Nowej Zelandii i przygody związane z wizami, poszukiwaniem pracy i uzyskaniem statusu rezydenta, a wkrótce – obywatela. Podsuwa mi mnóstwo wskazówek dotyczących tego gdzie i co warto zobaczyć, podtrzymuje również zaproszenie do swojego domu w Wellington na Wielkanoc! Pilnujemy żeby się nie zasiedzieć – dla Tomka jutro kolejny dzień w biurze, dla mnie walka z jeszcze jednym demonem…

W środę rano w końcu odbieram zarezerwowane auto. W tym miejscu wypada się przyznać, że choć od półtora roku mieszkam w Anglii – nigdy nie prowadziłem po lewej stronie drogi! W Londynie jakoś nigdy nie było po co, wszędzie docierałem metrem, autobusem, pociągiem, spacerami czy nawet deskorolką z którą próbuję się mierzyć właśnie od czasu przeprowadzki do stolicy Anglii, z tęsknoty za snowboardem, po kolejnej zimie bez deski pod nogami. 

Drugie podejście do odbioru auta kończy się sukcesem i przed południem jestem już w drodze. Po zaledwie chwili wyjeżdżam na autostradę – sam nie wiem czy to lepiej, czy gorzej dla mojego przyzwyczajania się do bycia po “złej” stronie drogi.
Z czasem okazuje się, że nie taki diabeł straszny! Być może to przez fotel kierowcy po drugiej stronie auta, ale przestawienie się przyszło mi całkiem naturalnie.
Na pewno pomogła też automatyczna skrzynia biegów. Wyzwania pozostały jednak trzy, jak następuje, w kolejności według rosnącego stopnia trudności: 

1. Dźwignia kierunkowskazu pod prawą ręką. Nic wielkiego, Tomek uprzedzał, ale jednak kilka razy odruchowo zmieniałem pas “migając” wycieraczkami
2. Lusterko wsteczne po lewej stronie. Oswojenie się z tym zajęło mi dobrych kilka dni, wcześniej patrzyłem za siebie głównie w prawym lusterku zewnętrznym – automatyczny ruch głowy w tę stronę trudno było opanować. 
3. Utrzymanie wzroku na drodze. Dla mnie największy problem w jeżdżeniu autem po Nowej Zelandii. Widoki ze wszystkich stron wprost niesamowite! 

Po nieco ponad 2 godzinach jazdy i pokonaniu jakiś 150 km docieram do celu. 

Hobbiton

Planując pobyt w Nowej Zelandii znalazłem całe mnóstwo miejsc związanych z ekranizacjami Tolkiena, trylogiami Władca Pierścieni i Hobbit. Pierwszym z miejsc jakie udało mi się odwiedzić był Hobbiton, czyli dostępna dziś do zwiedzania “wioska hobbitów” w której mieszkali filmowi Bilbo i Frodo oraz ich sąsiedzi.

Na miejscu spory parking, kawiarnia i sklep z tematycznymi pamiątkami, skąd o wyznaczonej godzinie zabiera nas busik i przewozi na teren farmy o powierzchni 13000 akrów, czyli ponad 50 km², której właścicielem jest pan Russel Alexander. To właśnie tam reżyser Peter Jackson, latając helikopterem nad Nową Zelandią, upatrzył sobie idealne miejsce na odtworzenie książkowej scenerii krainy Shire.

Po krótkiej przejażdżce i powitalnym filmie na ekranie – w którym pojawiają się zarówno reżyser, jak i właściciel farmy – dojeżdżamy na miejsce, a dowodzenie przejmuje lokalna przewodniczka (i wielka fanka Tolkiena). Zanim na dobre zanurzymy się w baśniowe scenerie (dosłownie!), zatrzymujemy się przed jednym z hobbicich domków i odgrywamy scenkę z pierwszej części filmu Hobbit:

Po wizycie krasnoludów i Gandalfa, Bilbo budzi się w pustym już domu, a potem pędzi na złamanie karku aby dogonić swoich przyszłych towarzyszy podróży. Mijając dom jednego z sąsiadów, wdaje się w taki mniej więcej dialog:
[ sąsiad ] – Panie Bilbo, dokąd Pan tak pędzi?
[ Bilbo ] – Nie mogę się zatrzymać, jestem już spóźniony!
[ sąsiad ] – Spóźniony na co?

I’m going on an adventure!

― Bilbo Baggins
― J.R.R. Tolkien, The Hobbit
 

Wspomnienie tej frazy, tak wtedy w Hobbitonie jak i dziś przy pisaniu tego posta, wywołuje u mnie ciarki na plecach. Podobnie jak Bilbo wyruszyłem przecież na wielką przygodę w nieznane! I coś mi mówi, że jeszcze spotkam swojego smoka…

Spacerujemy po malowniczym, pagórkowatym terenie hobbiciej wioski, a pani przewodnik wieloma ciekawostkami wprowadza nas w klimat książek i filmów, np.:

• W Hobbitonie były kręcone wyłącznie sceny plenerowe obu filmów, natomiast wnętrza znajdowały się w studiach filmowych w Wellington oraz… Londynie!
• Głównym czynnikiem, który ponoć zadecydował o wyborze tej akurat konkretnej farmy – spośród 6 jakie Peter Jackson wstępnie wyselekcjonował – było ogromne drzewo na polanie gdzie odbywały się 111-te urodziny Bilbo.
• W realizację filmu zaangażowana była lokalna społeczność. Dosłownie każdy mógł zostać statystą. Armie orków to tak naprawdę… wojsko Nowej Zelandii!

Zwiedzanie Hobbitonu kończymy w Green Dragon Inn – Gospodzie pod Zielonym Smokiem – gdzie każdemu uczestnikowi wycieczki przysługuje darmowy poczęstunek. Do wyboru trzy rodzaje lokalnego piwa i bezalkoholowe ginger ale.

Po chwili relaksu w gospodzie wracamy naszym busikiem do kawiarni i sklepu, gdzie na pamiątkę kupuję pięknie ilustrowane wydanie książki Hobbit, której – w przeciwieństwie do trylogii Władcy Pierścieni – jeszcze nie miałem okazji czytać. Cudownie będzie po powrocie do domu rozsiąść się wygodnie w fotelu, wyciągnąć nogi jak para przy kominku na jednym ze zdjęć powyżej, obudzić wspomnienia z prawdziwego Shire i zanurzyć ponownie w klimat Tolkienowskich opowieści.

Słońce chyli się ku zachodowi, a przede mną jeszcze kawałek drogi. Powoli zapada zmrok, na niebie pojawia się księżyc w pełni, a ja po jakiś 70 kilometrach – coraz pewniej czując się za kierownicą z prawej strony – docieram do Rotorua.

Ale o tym już w następnym poście. Stay tuned!