Cel numer jeden mojej wizyty w Stanach. Spełnienie marzeń, subiektywnie jedna z największych atrakcji całej wyprawy dookoła świata. Miejsce, gdzie amerykańska megalomania wreszcie na coś się przydaje. Główny powód dla którego w Miami wypożyczyłem auto i ruszyłem na północ Florydy, w kierunku Orlando.

Kennedy Space Center, centrum lotów kosmicznych NASA.

Ale po kolei.

Cape Canaveral Town

Na mój gust miasteczko Cape Canaveral wygrywa z Miami pod każdym względem. Tu też jest ciągnąca się kilometrami piaszczysta plaża i ciepła woda w oceanie. Natomiast okolica ma zupełnie inny klimat. Zamiast całonocnych imprez, które słychać na pół miasta – jest cisza, spokój, cykanie świerszczy, śpiew ptaków oraz… krzyki pawi! Jest ich tu całe mnóstwo, o spotkanie naprawdę nietrudno!

Okoliczna plaża nad oceanem na długość aż 24 mil, czyli ponad 38 kilometrów! Miejsca wystarczy więc dla każdego, niezależnie czy w planach ma się opalanie i morskie kąpiele, rodzinny piknik, imprezę ze znajomymi, spacery, bieganie, rowery (z szerokimi oponami i elektrycznym wspomaganiem), siatkówkę czy surfing.
No i nie trzeba wstawać przed świtem żeby ogrodzić obozowisko parawanem .

W sąsiedztwie mojego noclegu znalazłem kilka szkółek dla surferów. Od dawna chciałem spróbować tego sportu – połączenie deski i wody wydawało się bardzo kuszące. Na początek dwie godziny z instruktorem, przyda się ktoś kto pomoże mi ogarnąć podstawy. Wcześniejsze doświadczenie na snowboardzie i skateboardzie owocuje, już na drugiej fali z jaką się mierzę udaje mi się wstać i przejechać na desce dobrych kilka metrów! Tak jak podejrzewałem, surfing to świetna zabawa!

Największą niespodzianką było jednak wstępne szkolenie bezpieczeństwa:

• jak zobaczysz płetwę rekina to nie panikuj, nadmiar ruchu tylko je prowokuje
• jeśli nadepniesz na płaszczkę to nogi jak najszybciej pod siebie – kiedy czują się zagrożone, zaczynają wymachiwać uzbrojonym w jadowity kolec ogonem
• meduzami chwilowo nie musisz się przejmować, to nie sezon

Na szczęście z tych akurat wskazówek instruktora nie miałem okazji skorzystać

Sielankową atmosferę w okolicy mąci mi właściwie tylko niespotykana w Europie, zaborcza dbałość o własność i prywatność. Niemal na każdym trawniku, prawie przed każdym domem wystawiona jest tabliczka “zakaz wstępu” – zupełnie jakby bez tego znaku każdy tutaj bez zaproszenia pałętał się po czyimś ogródku.

Kennedy Space Center

Plażowanie to jedno – nawet urozmaicone surfingiem – ale główną atrakcją tego etapu podróży jest przecież Kennedy Space Center. Już po fakcie gratuluję sam sobie sprytu i dobrej decyzji – kupiłem bilet na dwa dni. Różnica w cenie zresztą niewielka, dla osoby dorosłej 69 dolarów za jeden dzień lub 84 dolary za dwa. Zdecydowałem więc zaryzykować te dodatkowe 15$ i inwestycja jak najbardziej się opłaca, gdyż w centrum lotów kosmicznych zdecydowanie jest co robić!

Miejsce jest zaprojektowane z ogromnym rozmachem, od wjazdu na parking robi piorunujące wrażenie. Jeszcze zza ogrodzenia patrzą na mnie pierwsze rakiety i już na tym etapie wiem, że spędzę tu niezapomniane chwile.

Przekroczenie bram wejściowych powoduje już pełnowymiarowy opad szczęki.
Na samym wejściu znajduje się bowiem Rocket Garden, czyli niewielki ogródek pełen prawdziwych rakiet kosmicznych. Za wyjątkiem drugiej od lewej na zdjęciu poniżej, wszystkie rakiety są oryginalne i potencjalnie gotowe do lotu na orbitę lub dalej – ich misje swego czasu z różnych powodów nie doszły do skutku.

Im dalej w las…

Kiedy udaje mi się ochłonąć po pierwszym wrażeniu Rocket Garden, ruszam dalej na zwiedzanie pozostałej części centrum, które składa się z kilku tematycznych budynków prezentujących największe osiągnięcia NASA na przestrzeni lat. Przykładowo, jeden z obiektów jest w całości poświęcony eksploracji Marsa – z replikami pojazdów wysłanych dotychczas na powierzchnię czerwonej planety.

Osobny budynek prezentuje komercyjne przedsięwzięcia, korzystające z infrastruktury NASA w centrum Kennedy’ego – na czele ze SpaceX Elona Muska. Kolejny – kino IMAX, oferujące seanse na temat misji Apollo 17 i ostatniego dotychczas człowieka na powierzchni Księżyca, czyli Eugene Cernan’a (1972 rok); czy trójwymiarowy pokaz Asteroid Hunter, czyli Łowcy Asteroid. Do tego oczywiście ogromny sklep z pamiątkami i kilka punktów gastronomicznych. Najciekawsze jednak dopiero przede mną!

Prom kosmiczny Atlantis

33 misje na przestrzeni 26 lat (1985 – 2011). Łączny przebieg: 126 milionów mil. 207 astronautów na pokładzie, w sumie 307 dni w przestrzeni kosmicznej.
Teraz, na zasłużonej emeryturze, prom kosmiczny Atlantis spoczywa w jednym z budynków centrum Kennedy’ego.

Przed wejściem do głównej sali budynku Atlantis można zobaczyć krótki film o programie promów kosmicznych NASA, ilustrujący drogę od pierwszego pomysłu, przez projektowanie i testowanie, po efekt finalny – kosmiczny szybowiec wielokrotnego użytku, pozwalający zabrać astronautów na orbitę, a następnie wylądować na pasie startowym, podobnie jak ląduje tradycyjny samolot.

Niewątpliwą atrakcją tego miejsca jest także symulator startu, który pozwala odważnym turystom na własnej skórze spróbować wrażeń związanych z lotem na orbitę. Przed wejściem kolejny film – doświadczony astronauta NASA uprzedza co nas czeka za kilka chwil i przekonuje, że to najbardziej realistyczna symulacja startu jaką kiedykolwiek stworzyła amerykańska agencja kosmiczna. Cały moduł pasażerski z turystami na pokładzie przekręca się o 90 stopni – “dziobem” do góry, naszymi plecami w dół – a potem demonstruje przeciążenia generowane przez potężne silniki rakietowe. Wrażenia niezapomniane, ale na miejscu niestety zakazane jest filmowanie i fotografowanie.

Autobusem na księżyc

Oprócz głównej części, noszącej nazwę “visitor complex”, centrum Kennedy’ego oferuje jeszcze jedną atrakcję: przejazd autobusem do “Apollo/Saturn V Center”, znajdujące się nieco na północ wyspy Merritt Island. Nieco wcześniej, podczas zwiedzania, znalazłem zresztą poniższą mapkę poglądową całego kompleksu.

Po drodze mijamy VAB – Vehicle Assembly Building – czyli budynek, w którym następował finalny montaż wszystkich rakiet wystrzelonych w kierunku Księżyca, a także promów kosmicznych i ich rakietowych napędów. Filmy wyświetlane na trasie przejazdu prezentują nam niesamowite i szokujące fakty na temat VAB:

• największy jednopiętrowy budynek na świecie; wewnątrz znajdują się cztery stanowiska montażowe zdolne pomieścić rakietę Saturn V
• powierzchnia dachu budynku jest wystarczająco duża by postawić na nim całe Rzymskie Koloseum i dodatkowo jeszcze urządzić parking
• objętościowo budynek pomieściłby aż 3,5 kopii Empire State Building, albo… 2,5 MILIARDA piłeczek ping-pongowych
• do wnętrza prowadzą największe na świecie drzwi – otwierają się aż 45 minut, a w pełni otwarte zmieściłyby całą Statuę Wolności!

Apollo / Saturn V

Autobus wysadza nas przed wejściem do Apollo/Saturn V Center, gdzie po krótkiej wprowadzającej prezentacji przechodzimy bardzo nietypowego pomieszczenia.

Po chwili dowiadujemy się, że oto siedzimy w prawdziwym centrum kontroli lotów. To właśnie tutaj w grudniu 1968 zapadały ostatnie decyzje przed startem Apollo 8, tutaj zasiadał sztab naukowców i przedstawicieli NASA decydujących o losie misji i analizujących na bieżąco spływające z rakiety dane. Na ekranach wyświetlane są nagrania z tamtego wydarzenia, zegary odliczają minuty, a potem sekundy do startu, a w momencie uruchomienia silników całe pomieszczenie dosłownie się trzęsie, zupełnie jak owego dnia prawie 55 lat wcześniej.

To jednak dopiero początek zwiedzania w tym miejscu! Po zakończeniu filmu przechodzimy do ogromnego hangaru, gdzie nad naszymi głowami wisi ogromna rakieta Saturn V, używana przez NASA podczas misji Apollo. Trudno w to uwierzyć, ale rakieta ma długość ponad 110 metrów, czyli o 18 m więcej niż Statua Wolności. Postawiona w pionie miała wysokość porównywalną do 36-piętrowego budynku. W pełni zatankowana waży mniej więcej tyle co 400 słoni i do dnia dzisiejszego pozostaje najpotężniejszą i być może najbardziej skomplikowaną maszyną kiedykolwiek zbudowaną przez człowieka.

Pozostałą część hangaru wypełniają artefakty związane z eksploracją księżyca. Jest moduł dowodzenia misji Apollo 14 – znów oryginał, maszyna która naprawdę była na powierzchni Księżyca. Są aż dwa łaziki księżycowe, z misji Apollo 16 i 17, spora kolekcja kosmicznych skafandrów czy przedmioty osobiste astronautów – takie które zabrali ze sobą w podróż w kosmos, jak i takie które w młodzieńczych latach rozbudzały w nich ciekawość kosmicznej eksploracji.

Do tego atrakcje znacznie bardziej interaktywne. W jednej z sal wyświetlany jest film na temat lądowania Apollo 11, w trakcie którego na scenie przed ekranem pojawia się lądownik, astronauta i oczywiście amerykańska flaga. Gdzie indziej rzutnik wyświetla na podłodze symulację powierzchni Księżyca, gdzie można się przespacerować i pozostawić swoje ślady. Zaraz obok znajduje się też próbka prawdziwej księżycowej skały, którą można dotykać do woli. Przez chwilę można poczuć się jak towarzysz podróży Neila Armstronga, Buzza Aldrina i spółki.

W takim miejscu nie mogło także zabraknąć uhonorowania pierwszej załogi, która wylądowała i postawiła stopy na powierzchni Księżyca!

Szalona noc

Ostatni pokaz jaki odwiedzam podczas drugiego dnia w centrum Kennedy’ego to tzw. Mission Status Briefing, czyli podsumowanie aktualnej sytuacji NASA oraz informacja o zaplanowanych startach. Bycie świadkiem startu byłoby spełnieniem kolejnego marzenia, ale pogodziłem się już z faktem, że tym razem to się nie uda. Pierwotnie miała być ku temu okazja późnym wieczorem 8 maja, czyli w dniu kiedy dojechałem na Cape Canaveral, ale niestety “SpaceX Falcon 9 Axiom Mission 2” została w ostatniej chwili przesunięta na 21 maja – już po moim wylocie ze Stanów.

Podczas Mission Status Briefing spotyka mnie jednak piękna niespodzianka. Najbliższy start, również SpaceX, odbędzie się bowiem… dzisiaj (14.05.) w nocy! Rakieta Falcon 9 wyniesie na orbitę kolejnych 56 satelitów systemu Starlink, czyli satelitarnego systemu telefonii komórkowej z zasięgiem wszędzie na świecie.

Start zaplanowany na 1:03 tej nocy jest jednak dla mnie “trochę” problematyczny. Wcześniej tego dnia wymeldowałem się już z mieszkania w Cape Canaveral, prosto z centrum Kennedy’ego miałem jechać do Miami gdzie mam zarezerwowane kolejne noclegi, a do 9:30 mam czas na oddanie wypożyczonego samochodu…

Wbrew przeciwnościom postanawiam jednak zawalczyć o realizację marzenia. Zaczynam od solidnego obiadu i zakupów. Potem dobre 2-3 godziny spędzam, szukając odpowiedniego miejsca w miasteczku – niestety wszystkie plaże i znajdujące się przy nich parkingi są czynne tylko za dnia. Kiedy nareszcie znajduję idealny punkt w okolicy portu Canaveral, jest już zupełnie ciemno i dobrze po 22. Wracam do auta, szykuję aparat i statyw, a póżniej w oczekiwaniu na wyznaczoną porę robię prawie 2-godzinną drzemkę na fotelu pasażera.

Potem oglądam wymarzony spektakl na niebie, punktualnie o zaplanowanej porze. Całość trwa cudowne dwie minuty, po których rakieta znika mi z pola widzenia.

Pozostaje mi pokonać 340 kilometrów autostrad do Miami. Docieram około 6 rano. Po zameldowaniu w hotelu mam znowu 2 godziny na sen, potem czas oddać auto. W wypożyczalni stawiam się punktualnie o 9:30 i od razu wracam odsypiać dalej. Kolejny raz przekonuję się, że przy dobrej organizacji niemożliwe nie istnieje!

1 000 000

W niedzielę 14 maja, po starcie rakiety, nocnym powrocie z Cape Canaveral do Miami i oddaniu auta, świętuję specyficzny jubileusz. Właśnie przekroczyłem
1 000 000, słownie: jeden milion kroków od początku podróży. Dzień kończę z dorobkiem dokładnie 1 003 417 kroków od 20 marca do 14 maja (włącznie) .
Co więcej, mam jeszcze prawie dwa tygodnie na poprawienie tego wyniku!

Po prawie półtora miesiąca intensywnego zwiedzania czas na chwilę odpoczynku. Dlatego kolejny przystanek na mojej trasie to Miami i półwysep Floryda w Stanach. Przede mną dwa tygodnie plażowania, opalania i słodkiego lenistwa nad oceanem. Warunki ku temu idealne, a tytułowe 13 godzin słońca wcale nie jest przesadą.
W dniu kiedy piszę tego posta słońce wschodzi o 6:34, a zachodzi o 20:04.

Oprócz nicnierobienia mam tu także kilka miejsc które chciałbym zobaczyć. Obiecałem sobie również, że w USA – relatywnie krótko przed powrotem do domu w Londynie – intensywniej wezmę się za poszukiwania nowej pracy. Widmo wizy wygasającej 4 tygodnie po zakończeniu wyprawy coraz realniej zagląda mi w oczy.

No dobra, z tym słodkim lenistwem i nicnierobieniem trochę jednak przesadziłem. Zwykle na plaży wytrzymuję maksymalnie z godzinę leżenia plackiem, a potem zaczynam szukać bardziej aktywnego sposobu spędzenia czasu. Obojętnie czy będzie to spacer, bieganie, pływanie, siatkówka plażowa, bule/bocce – cokolwiek!

Tym razem idę jednak o krok dalej. Już pierwszego dnia, krótko po zameldowaniu w hostelu, znajduję na mapie lokalny skateshop i kieruję się tam w poszukiwaniu małej poręcznej deskorolki (penny board), która na kolejne dwa tygodnie stanie się moim podstawowym środkiem transportu po mieście. Wzdłuż plaży ciągnie się zresztą bulwar Miami Beach Ocean Walk, doskonałe miejsce na takie przejażdżki.
Deska musi być też na tyle mała, żeby po odkręceniu tracków (“zawieszenia”) oraz kółek zmieściła mi się do plecaka – w bagażu rejestrowym poleci ze mną do domu!

Oprócz deskorolki i spacerów po okolicy daję się też namówić na jeszcze jedno sportowe wyzwanie. Mój wuja, najwytrwalszy biegacz jakiego znam (na koncie ma kilkadziesiąt ukończonych maratonów!) przekonuje mnie do udziału w biegu charytatywnym Wings For Life World Run, który odbywa się w niedzielę 7 maja, pod koniec mojego pobytu w Miami.

Wyzwanie jest tym większe, że już od dobrych kilku lat nie biegam regularnie. Ostatnia przebieżka jaką mam na koncie miała miejsce… dokładnie rok wcześniej!
7 maja 2022, podczas krótkiej wizyty w Poznaniu, wybrałem się na rundkę wkoło jeziora Rusałka. Liczę jednak na to, że piesze wędrówki podczas tej podróży i pobyt na wysokości w czasie wyprawy do Machu Picchu zbudowały formę, która pozwoli mi przynajmniej przeżyć Wings For Life .

Formuła biegu jest specyficzna: nie ma określonego dystansu, biegacze (ponad 200 tysięcy osób na całym świecie!) ruszają o tej samej porze, a 30 minut po nas rusza auto pościgowe, które z upływem czasu stopniowo przyspiesza. Kogo auto dogoni – dla tego wyścig się kończy. W zawodach można też uczestniczyć na dwa sposoby: w formie biegu masowego w wybranych miejscach na świecie (w Polsce – Poznań) lub samodzielnie, z aplikacją na telefon, w dowolnie wybranej lokalizacji.

Sądnego dnia pokonuję łącznie ponad 14 kilometrów i choć moje tempo nie jest zawrotne – jak na kogoś kto w ogóle nie trenuje, chyba mogę być zadowolony! Trzeba też przyznać że dopisała mi pogoda – to jedyny dotychczas dzień, kiedy nie jest AŻ TAK gorąco, niebo zasnute jest chmurami, a podczas biegu schłodziło mnie nawet kilka kropel deszczu. I tylko ta butelka z piciem którą trzymam w ręce z każdym krokiem wydaje się coraz cięższa, mimo iż zawartości stopniowo ubywa.

Wieczorami, kiedy robi się nieco mniej gorąco a od morza wieje przyjemna bryza, często wybieram się na spacery po okolicy. Muszę przyznać że Miami to nie do końca miejsce dla mnie. Głośne, gwarne, tłumne, przepełnione ludźmi którzy ostentacyjnie obnoszą się czym tylko się da. Najlepiej drogimi autami, ale mam też wrażenie że im ktoś grubszy, głośniejszy i bardziej obwieszony złotem, tym bardziej jest z siebie zadowolony. Nie przeszkadza im nawet to że w całym tym fałszywym i sztucznym blichtrze nikt chyba specjalnie nie zwraca na nich uwagi.

Hej, hej, NBA!

Dawno, dawno temu, w odległej galaktyce… miałem okazję być już w Stanach. Wówczas, w 2010 roku, była to moja pierwsza w życiu wyprawa poza Europę.
Dwa tygodnie w Chicago, w delegacji z pracy, w dodatku leciałem zupełnie sam. Popracowałem, pozwiedzałem, a po powrocie uświadomiłem sobie jeden błąd: byłem w USA, w mieście Bullsów, a nie poszedłem na mecz NBA! Karygodne!

A mistake repeated more than once is a decision.

– Paulo Coelho
 

Tym razem postanowiłem więc wyciągnąć naukę z tamtej podróży i terminarz NBA sprawdziłem już sporo przed przylotem. Pojawił się tylko jeden drobny problem:
od połowy kwietnia rozgrywki wkroczyły w decydującą fazę (playoffs), do której kwalifikują się tylko najlepsze drużyny i dalej grają w trybie pucharowym, gdzie przegrywający odpada. A Miami Heat – numer 8. tego sezonu – w pierwszym meczu grało z Milwaukee Bucks, czyli najlepszą drużyną konferencji wschodniej. Istniała więc spora szansa, że Miami odpadnie z rozgrywek i to dosłownie kilka dni zanim dotrę do USA. Na szczęście dla mnie Heat sprawili ogromną niespodziankę, ogrywając mistrza konferencji w stosunku 4-1.

Dzięki takiemu rozwojowi sytuacji, w sobotę 6. maja o 15:30 lokalnego czasu zasiadłem na trybunach Kaseya Center, na mecz numer 3 półfinałów konferencji, w którym gospodarze podejmowali New York Knicks.

Dla tych którzy nie oglądają NBA – warto wspomnieć, że taki mecz to nie tylko święto koszykówki, ale spektakularne wprost przedstawienie, od pierwszej do ostatniej minuty. W każdej przerwie w grze, czy to pomiędzy kwartami, czy kiedy jeden z trenerów poprosi o czas – natychmiast na parkiecie pojawiają się tancerki, prezenterzy, konkursy dla dzieci, wyrzutnie koszulek i wszelkie inne atrakcje. Wszystko byle tylko zapewnić widzom rozrywkę, dosłownie w każdej sekundzie.

Ogromny szacunek należy się za organizację tak dużej i ważnej imprezy. Pomimo prawie dwudziestu tysięcy ludzi na trybunach (19 927 osób) nie widziałem kolejek ani na wejściu – nawet na bramkach bezpieczeństwa, gdzie trzeba było opróżnić kieszenie i przejść przez detektor metalu – ani w klubowych sklepach, ani przy stanowiskach cateringowych. Wszystko wyskalowane tak, żeby każdy kibic wychodził zadowolony. No, o ile tylko drużyna gospodarzy wygra mecz .

The Everglades

Kojarzycie taki filmik “forfiter” na Youtube, gdzie Polak w kajaku karmi kurczakiem krokodyla czy aligatora? Planując pierwszą wycieczkę poza miasto na Florydzie nie mogłem uciec od tego skojarzenia. Dla mnie jeszcze lepsza oryginału jest zresztą jedna z parodii, z genialną bluesową muzyką w wykonaniu CeZik-a:

W poniedziałek rano odbieram w Miami wynajęte auto, wymeldowuję się z hotelu i ruszam w kierunku bagien i mokradeł słynnego The Everglades. Na miejscu czeka na mnie Don, kajakarz-entuzjasta i lokalny przewodnik z kilkunastoletnim doświadczeniem. Do grupy dołączają jeszcze dwie pary, jedna z Chicago i druga z Holandii lub Belgii (sądząc po języku w jakim ze sobą rozmawiali) i po króciutkim instruktażu wodujemy nasze kajaki i ruszamy na spotkanie z przygodą.

Słońce praży, żar leje się z nieba, a my powoli wiosłujemy przez kanały wodne, tunele i jeziora otoczone egzotyczną roślinnością. W okolicy królują drzewa namorzynowe – niesamowity wytwór natury. Ich korzenie zwisają w powietrzu wprost do słonej wody i według wyjaśnień Dona przewodnika, zawierają specjalne błony półprzepuszczalne wykorzystujące zjawisko odwróconej osmozy. Mówiąc prościej: korzenie odfiltrowują sól z morskiej wody, pozwalając drzewom przetrwać tam, gdzie inne rośliny nie są w stanie rosnąć.

W kajaku spędzam wspaniałe i bardzo relaksujące trzy godziny. Rozczarowuje mnie jednak fakt, że po drodze nie spotykamy żadnych aligatorów! Wyobrażałem sobie całe ich stada przemierzające tamtejsze wody, jednak po pierwsze zwierzęta te wcale nie żyją stadnie – za wyjątkiem matek dbających o młode – a po drugie chyba nie mamy szczęścia. Podobnie jak przy poszukiwaniu tygrysów w parku Ranthambore w Indiach mówimy przecież o obserwacji dzikich zwierząt w ich naturalnym środowisku. Nie ma więc gwarancji spotkania, o czym zresztą Don uprzedzał nas przed rozpoczęciem wyprawy.

Trochę zawiedzeni zmierzamy już w kierunku miejsca zakończenia wycieczki i dosłownie na ostatnich metrach… JEST! Pani Holenderka zauważa oczka i nos, wystające z wody zaledwie kilka metrów od ich kajaka! Robimy ostatni postój na trasie i wszyscy zgodnie łapią za aparaty i telefony aby uwiecznić ten moment.

Ciekawostka związana z aligatorami jest taka, że… boją się kajaków! Podobnie jak wszystkiego innego co tylko jest większe od nich samych. Pomimo iż dorosły, wyrośnięty aligator to tutaj apex predator, czyli drapieżnik na samym szczycie łańcucha pokarmowego. Młode tego gatunku mają jednak mnóstwo naturalnych wrogów – mały aligator może stać się pożywieniem dla szopa pracza, wydry, brodzących ptaków, drapieżnych ryb, a nawet dorosłych aligatorów. Tak, to gady w prawdziwym tego słowa znaczeniu – w obliczu głodu nie stronią od kanibalizmu. Trauma z dzieciństwa pozostaje im na zawsze, unikają tego co większe od nich.

Rzutem na taśmę uratowani przed sporym rozczarowaniem, wiosłujemy kolejnych kilkadziesiąt metrów i docieramy na miejsce gdzie nasza wyprawa dobiega końca. Dziękujemy naszemu przewodnikowi za przyjemnie spędzone popołudnie, wietrzymy rozgrzane do czerwoności samochody i rozjeżdżamy się każdy w swoją stronę. Przede mną ponad trzygodzinna trasa na północ, w kierunku Orlando.

Ale o tym już kolejnym razem. Stay tuned!